Polecam przeczytać.

Mateusz Święcicki:
*O kosmicznych liczbach pewnego Argentyńczyka.

Zawsze uważałem, że jesteśmy szczęściarzami, bo żyjemy w erze Leo Messiego i Cristiano Ronaldo. CR7 powiedział latem w rozmowie z France Football: - Tylko dwóch piłkarzy na świecie jest w stanie wytrzymać tyle lat na najwyższym poziomie, przy tak gigantycznej presji, oczekiwaniach, ciągłych zmianach. Tylko dwóch może mieć tak niezaspokojony głód sukcesów. Ja i Leo Messi.
Wczoraj Argentyńczyk strzelił 400 gola w La Liga. W 435 meczach. Średnia 0,91. W całej karierze zdobył 575 bramek. Pierwszą, 1 maja 2005 roku. 14 lat zawodowstwa. Kilkanaście lat na samym szczycie. Obłędna kariera.
231 goli w 217 meczach na Camp Nou (wszystkie rozgrywki). 600 trafień ogółem w karierze w zasięgu ręki. Dzieli go od tej liczby ledwie 25 bramek.
Zawsze wkurzała mnie ta stereotypowa opinia: Messi to talent, Ronaldo to praca. Gówno prawda. Spłycanie tematu. Michael Clegg, który w Manchesterze United pełnił rolę trenera od przygotowania fizycznego opowiadał, że Cristiano miał idealny organizm do "obróbki". Przebadał go szczegółowo. Budowa mięśni, struktura tkanek, naturalna wydolność. Ideał. Nic tylko wziąć się do roboty i uformować go na gladiatora. Do tego dołożył wrodzoną szybkość, talent i umiejętności. Nade wszystko jednak pracowitość, determinację i obsesję strzelania goli. On z tą myślą przyjechał do Anglii. Chciał strzelać jak najwięcej.
Kiedy CR7 stawał "przed lustrem", nie mówił: - Ale jestem piękny. Idealny wręcz. Przyglądał się i zawsze znajdował element do poprawy. Nigdy nie jesteś tak dobry, by czegoś nie ulepszyć.
Leo Messi został obdarzony najczystszym talentem, jaki kiedykolwiek widziałem w życiu, ale zrobił wiele, by go nie zmarnować. Carlos Tevez, który grał razem z LM i CR7 powiedział, że ten pierwszy robi więcej rzeczy naturalnie. Że Ronaldo musi poświęcić więcej czasu i wylać więcej potu, by wejść na podobny poziom. Zgoda, ale czy to oznacza, że Messi robi mało? Ano nie.
Nigdy nie zapomnę słów Carlesa Puyola, który opisywał mentalność Leo. - Chciał poprawić stałe fragmenty. Podglądał więc Ronaldinho na Mini Estadi, później razem ćwiczyli. Ściągał buty, by lepiej czuć piłkę i gołą stopą ją uderzał. Dążył do perfekcji.
Jego najbliżsi wspominali, że w dzieciństwie jak sobie ubzdurał, że w czymś będzie najlepszy to trenował to maniakalnie. Cały dzień z piłką. Od rana do nocy. Pracował.
Dziś też. Przecież to on powiedział o Ousmanie Dembele, że jeśli ktoś nie jest w stanie poświęcić się w całości, nie zostanie piłkarzem światowego formatu. Moim zdaniem nikt lepiej niż Messi i Cristiano nie rozumie, ile trzeba zapier****ć, żeby utrzymać się na szczycie.
Na koniec. Zawsze uważałem, że piłkarsko, tak kompleksowo, holistycznie Argentyńczyk jest lepszym piłkarzem. Ale bardziej lubię Cristiano, jego drogę, pokonywanie słabości, walkę z obciążeniem genetycznym. Już w Manchesterze United, kiedy walczył o życie swojego ojca alkoholika (brat ma ten same problem), powiedziano mu, że ma predyspozycje do uzależnień i musi pracować nad skierowaniem tego w odpowiednią stronę. Uzależnił się więc od dążenia do doskonałości. Miał błotnistą, pełną wilczych dołów drogę na szczyt. Pewnie dlatego zwyczajnie bardziej go lubię.