Sa ludzie, ktorzy rewolucjonizuja swoja dziedzine, pisza na nowo jej historie. Zawsze potrafimy wymienic ich nazwiska jednym tchem i praktycznie w calych srodowiskach nie ma watpliwosci co do ich zaslug.
W nocy obejrzalem sobie 2-godzinny film dokumentalny o Jaco. Wypowiadalo sie praktycznie cale srodowski muzyczne - Herbie Hanckock, Sting, Butsy Collins, Robert Trujillo (producent), Flea z Red Hot Chili Pepers itd. itp.
Jaco zostal zamordowany w 87 roku przez wlasciela klubu muzycznego, ktory byl jednoczesnie posiadaczem czarnego pasa karate, Jaco probowal wtargnac do srodka sila, co okazelo sie dla niego smiertelne.
Praktycznie byl juz wtedy bezdomym muzykiem (jego nieuchronny upadek i samodestrukca trwala kilka lat), mial tylko 35 lat, zostawil rodzine.
Geniusz, ktorego duch gra i bedzie gral chyba w kazdym basiscie na tej plancecie.

Serdecznie polecam ten film, jesli ktos intersuje sie muzyka, to jest to tzw must see.
Tutaj jescze bardzo fajny artykul o Pastoriusie (fragment):

W świadomości muzyków funkcjonuje dosłownie kilka ikon, które możemy śmiało ustawić obok siebie, bez obawy o nadużycie lub dysonans. Gitarę elektryczną reprezentuje na tym podium Jimi Hendrix, folkową Bob Dylan, trąbkę Miles Davis, saksofon John Coltrane i wreszcie bas elektryczny – bezdyskusyjnie Jaco Pastorius.

Pat Metheny pisze w przedmowie do kolejnej reedycji pierwszej płyty Jaco, z 2000 roku: „Gdziekolwiek nie pójdziesz, czasem kilkanaście razy w ciągu dnia, w najbardziej unikalnych miejscach, słyszysz brzmienie Jaco”. W latach 80. i 90. prawie wszyscy kopiowali triki, licki i sposób gry Jaco, i śmiem twierdzić, że działo się to w pewnym stopniu nieświadomie i naturalnie. Po prostu każdy, kto miał okazję słyszeć jego grę, nie mógł później się od niej uwolnić, bo była czymś, z czego po prostu nie sposób było nie korzystać. To tak jakby po wynalezieniu roweru, dalej pokonywać dalekie dystanse piechotą… Okazało się, że Jaco jako pierwszy otworzył bramę, która latami wręcz prosiła się o otwarcie, ale nikt nie wpadł na to wcześniej. Brama drastycznie i bezlitośnie otwierała elektrycznym basistom oczy i uszy na to jak dotychczas byli ograniczeni i uświadamiała, jak wiele i jak niewiele zarazem dzieliło ich od nowej epoki basu elektrycznego. Drażni to bardzo innego giganta basówki, który zresztą miał okazję grać z Jaco, Jeffa Berlina. W wywiadzie dla polskiego portalu Fusion.pl powiedział: „jeśli chodzi o basistów to przez ostatnie 20 lat nie usłyszałem takiego, który robi coś innego, który nie brzmiałby inaczej niż Jaco Pastrorius. Jaco zmarł już prawie 20 lat temu, a większość basistów tkwi w poranku dnia następnego po jego śmierci! Oni wciąż są w szoku, ponieważ gdy słyszę te płyty, które cieszą basistów to słyszę basistów, którzy schodzą z własnej drogi by brzmieć dokładnie jak Jaco. Gdyby to była moja kariera to wolałbym raczej zaprzestać wykonywania muzyki niż przyjąć status muzyka, który umyślnie naśladuje innego muzyka, basistę. Basiści się tego nie wstydzą, wcale!”

Dokumetnt