Jestem dosyć stabilny emocjonalnie i nie popadam w zachwyt po kilku dobrych zagraniach, jak i nie wieszczę końca świata po nieudanym meczu.

Dzisiaj stanowiłem więc przeciwwagę dla entuzjastów w przerwie. Moim zdaniem, nasza sanacja na skrzydłach w pierwszej odsłonie meczu, miała miejsce bardziej za sprawą postawy Levante, aniżeli za naszą przyczyną. Levante zagrało okropnie, niczym zespoły sprzed dekady, dopiero co uczące się futbolu Barcy. Ostatnia linia defensywy ustawiona mniej więcej na środku, gubienie krycia (akcja sam na sam Gryzka po dograniu Alby), olbrzymie połacie wolnych przestrzeni, markowany pressing i swoboda.

Trudno zatem, przy takich warunkach, nie błyszczeć piłkarzom usposobionym ofensywnie, szybkościowo, prawda? Oczywiście nie chodzi o to, aby teraz umniejszać i bić się w pierś, ale o zachowanie dystansu. Druga połowa, z lepszym już Levante, to festiwal błędów i braku koncentracji. Tak, jak w pierwszej połowie mogliśmy prowadzić 4:0, tak w drugiej przegrać 2:3.

Dostrzegam pozytywy zmian:
- gra na raz
- pokazywanie się do podań
- gra do przodu

Ale dostrzegam też nowe problemy:
- odsłanianie się do kontr (tylko w 45 minut Levante przeprowadziło sprawnie 4 kontry, które powinny dać co najmniej dwie bramki).

Zarówno Leganes oraz Levante nie stanowili dla nas testu. Nie stanowiła go też Valencia, bo oceniać Setiena będziemy jesienią. Ale jestem mocno sceptyczny wobec radości, która opanowała la ramble. Rozumiem ten stan. Jesteśmy niczym piętaszek, który opuścił trzeci świat i zobaczył nowy, ale pamiętajcie: im większy entuzjazm, tym bardziej będzie piec dupsko po upadku. A upadniemy jeszcze nie raz, jestem tego pewien.

Aby nie kończyć złym słowem, muszę przyznać, że bardzo imponuje mi gra Ansu. Chłopak ma 17 lat, a w wielu sytuacjach zachowuje się jak stary wyjadacz.