25 lat temu trafiłem do klasy sportowej w podstawówce. Pamiętam swój pierwszy turniej międzyszkolny. Dotarliśmy z chłopakami do finału i mieliśmy zagrać z jakimiś chłopakami z dużego miasta - z Poznania.
Okazało się, że to byli chłopacy ze słynnej sportowej szkoły tzw. "Trzynastki Poznań", z której sporo chłopaków trafiało potem na testy do Lecha. Patrzeliśmy na tych chłopaków z niedowierzaniem, że są w naszym wieku. Wszyscy o głowę wyżsi. Po prostu byki jak smok.
Przed wyjściem na boisko była rozgrzewka. My robiliśmy delikatne rozbieganie, oni w tym czasie popisywali się trickami, których my nawet nie znaliśmy. Tak na marginesie - dopiero parę lat później zobaczyłem w internecie pierwsze filmiki z freestyle soccerem. Wtedy zrozumiałem, że ci chłopacy z owego finału bawili się próbując robić podstawowe tricki właśnie z tego freestyle soccera, o którym my - chłopacy z małego miasteczka - wówczas nawet nie słyszeliśmy.
W końcu przyszedł sędzia, zawołał obie drużyny na boisko. Przed wyjściem stanęliśmy w kółku, żeby się zmotywować. Jeden z moich kumpli powiedział: "nie mamy szans z tymi mutantami". Pamiętam jak dziś dzień, co odpowiedział na to nasz trener: "Słuchajcie, każdy z nich będzie chciał pokazać, że jest najlepszym zawodnikiem na boisku. Nie ma sprawy. Niech pokazują. Mają te umiejętności. Ale wy pokażcie, że macie najlepszą drużynę."
Wygraliśmy 3-0. A ja wtedy pokochałem futbol.

Te futbolowe prawidła nigdy się nie zdezaktualizowały.