Już kilkukrotnie przewinął się temat kolejnych urodzin Puyola. O Carlesie zostało chyba powiedziane już wszystko. Dla mnie to mój piłkarski idol, najbardziej lubiany zawodnik w historii i chyba jedyny, którego odejście/koniec kariery wywołały u mnie łzy.

Carles może nie miał gigantycznych umiejętności, ale reprezentował sobą wszystko to, co potrzebne do tego, aby pokochać go i uznać za najlepszego kapitana w historii Barcelony i jednego z najlepszych w ogóle.

1. Zaangażowanie. Ten gość nigdy nie przechodził obok meczu. Zawsze na maksa, bez względu na wynik. Dość powiedzieć, że złamał rękę po upadku z główki, w sytuacji, gdy mecz był rozstrzygnięty (mecz chyba z Benficą).
2. Zero kombinowania, prowokacji i oszustw. Pamiętam, jak Pique dostał zapalniczką w głowę i biegł z tym do sędziego. Puyol zabrał mu tę zapalniczkę, wyrzucił i kazał grać dalej.
3. Niesamowity duch zespołu. Do tej pory nie mamy zawodnika, który samą swoją obecnością tak nastrajałby i nakręcał zespół do walki.
4. Charakter. Pamiętam, jak w jednym meczu Puyol dostał od kogoś w twarz. Ronaldinho już chciał wyjaśnić tego gościa, ale "Kapitan' bez wahania nie bał się podejść do największej gwiazdy w zespole i odwieść od tego zamiaru. Zresztą, to też pokazuje, że wszyscy daliby się pokroić za takiego kogoś jak Puyol. Kiedy indziej nie bał się walnąć plaskacza jakiemuś zawodnikowi Barcy, aby ten się obudził.
5. Piłkarz, który nie zapomina o byłych zawodnikach. Pamiętam, jak Barca grała z Milanem i Puyol zawołał Ronaldinho, aby ten stanął z nimi do wspólnego zdjęcia. W ten sposób pokazał, że ciągle jest ich zawodnikiem.
6. Kapitan nie tylko na boisku. Nie każdy potrafiłby zrezygnować i oddać opaskę kapitańską, po to tylko, aby Abidal mógł dźwignąć puchar.
7. Strzelał mało, ale jeżeli już, to na całego. Dwa gole przeciwko Realowi i jeden przeciwko Niemcom - chyba najważniejsze gole w jego karierze.
8. Miłość do Barcelony. Ta miłość szła nie tylko w słowach, ale również czynach (patrz obniżka pensji przez Carlesa).
9. Zero symulowania. Inny piłkarz po ciosie od Ramosa w El Clasico leżałby przez 10 minut na boisku i tarzał się po nim. Puyol wstał od razu.
9. Szacunek. Przez sposób, w jaki zachowywał się Carles, zyskał szacunek całego piłkarskiego świata. Trudno znaleźć zawodnika czy kibiców, którzy nie lubiliby Puyola.

Tych wspomnień jest naprawdę wiele. Być może to swoista idealizacja zawodnika, ale dla mnie Puyol już na zawsze będzie jednym z największych symboli i legend Barcelony. Szacunek.