Starość nie radość. Za małolata zbijane piony, godziny spędzane na boiskach, pierwsze bójki, pachty, dziewczyny, ale zawsze jednak z zazdrością na starszego brata - samodzielny, przy hajsie. Człowiek całe życie za czymś pędzi i nic tak nas nie definiuje, jak wyrażenie "wszędzie dobrze, gdzie nas nie ma".

Zajawka na futbol nieporównywalnie większa, wczuta w statystyki, w przepychanki z ziomeczkami o to, który klub jest najlepszy, wreszcie - wyczekiwanie na LM w środy, emocje towarzyszące pierwszemu gwizdkowi i krzyk po bramce Iniestazzo. A jeszcze wcześniej kciuki trzymane za Groclin Dyskobolia i ten zawód po porażce z Bordeaux. Mistrzostwa Świata i Europy, to już w ogóle bajka. 2006 - obowiązkowo dodatek przeglądu sportowego z wszystkimi repkami, dziesiątki stronnic o nadziejach z Borucem na wapnie, analiza rywali i wszystko pierdykło z Ekwadorem.

No a potem Barca i lata dominacji, najlepszych klasyków w historii, zdrowej fascynacji podsycanej nienawiścią obu ekip. Było wysoko, no było wysoko.
A teraz, chociaż nadal czeka się na mecze, jak na swoją kolej w publicznej pod ciśnieniem, to jakby wszystko straciło na kolorze. Może się zestarzałem, a może komercjalizacja w futbolu wysuszyła te najprostsze z pozoru i najpowszechniejsze wartości. A jak z tym u was?