Człowiek rozmyślając o przyszłości Barcelony widzi jeden wielki znak zapytania i niepewność. Jako kibic nie czuję stabilizacji, nie potrafię snuć planów, przyszłych zarysów drużyny, co miało miejsce jeszcze kilka lat temu. Mam przed oczami pustkę i niepewność. Przeraża mnie szczery pogląd na sytuację finansową (możemy snuć domysły), przeraża mnie działanie niezaplanowane i chaotyczne. Nie wiem w jakim miejscu będziemy za rok czy dwa, nie poruszając tematu dekady. Z ręką na sercu mam obawy przed depresją, która miejmy nadzieję nie sięgnie naszego klubu. Nigdy wcześniej mojemu kibicowaniu nie towarzyszyły rozterki oraz napięcie. Najgorsze w tym wszystkim są konsekwencje jakie może ponieść społeczność Barcelony przez kilkuletnie decyzje garstki ludzi. Tęsknię za stabilizacją, przejrzystością i ładem.