Kees Jansma, rzecznik prasowy reprezentacji Holandii w latach 2004-2014:

"W 2008 roku Holandia powinna sięgnąć po Mistrzostwo Europy. Byliśmy wówczas w niesamowitym gazie, demolując w fazie grupowej Francję i Włochy. Naszego kolejnego rywala miał wyłonić pojedynek Szwecji z Rosją, wydawało się, że ścieżka do finału układa się idealnie. Niespodziewanie Khalid Boulharouz dostał wiadomość, że jego ciężarna małżonka trafiła do szpitala. Był podstawowym zawodnikiem naszej kadry, ale w tamtym momencie futbol przestał się dla niego liczyć. Dziennikarze od razu podchwycili temat, sugerując, że nie trenuje z resztą zespołu, bo został złapany na dopingu; tymczasem właśnie rozgrywał się jego rodzinny dramat. Reszta piłkarzy miała obejrzeć mecz Szwecji z Rosją, ale dostaliśmy informację, że żona Khalida poroniła.

Dla Holandii turniej zakończył się właśnie w tym momencie. Van Persie chciał od razu pojechać do szpitala. Nigel de Jong oraz Ruud van Nisteleroy postanowili zrobić to samo. Van der Sar wynajął taksówkę. Jestem pewien, że w tamtym momencie nikt nie myślał o ćwierćfinale, który miał się odbyć trzy dni później. Wszyscy wiedzieli, że Boulharouz czeka na narodziny dziecka, doskonale znali jego partnerkę. Ta tragedia odbiła się na całym zespole, czuliśmy się bezradni i przerażająco przygnębieni.

W ćwierćfinale przeciwko Rosji to już nie była ta sama Holandia. Byliśmy wyczerpani psychicznie i fizycznie. Straciliśmy koncentrację i radość z gry. Guus Hiddink prowadzący rywali perfekcyjnie wykorzystał nasze słabości i na tym spotkaniu zakończyliśmy swój udział w turnieju." [Mistrzowie Polski]