Godzina po północy, przeglądam internet pustym wzrokiem patrząc się w ekran monitora. Nie chcę spać bo będzie trzeba się obudzić i żyć ze świadomością tego co się stało. Choć tak naprawdę nie stało się nic. Mimo, że wszystkich rzeczy nieważnych, piłka nożna jest najważniejsza to czuję się jak ranny żołnierz leżący na pogorzelisku, bezsilny, bez nadziei, bez wiary w to, że coś się zmieni, a to tylko piłka nożna...