Mam 35 lat, wystarczy mi ciągłego napinania się, analiz, jaki dystans przebiegłem podczas treningu, wypominania, że zamiast pięciu startów zrobiłem trzy, pretensji dlaczego nie pokonałem w meczu jedenastu kilometrów. I jeszcze ważna statystyka: wyhamowania. W Lechii to był standard. Ciągłe analizy i stwierdzenia, że jestem niedotrenowany. O Stokowcu nie chcę myśleć, zastanawiać się, jak bym się zachował. Chcę uwolnić się od jego mentalności. Absolutnie nie pójdę z nim na drinka czy kolację. Jemu esemesa nie napisałem, mógłbym mu jedynie wysłać złoty medal mistrzostw Polski, który zdobyłem z Lechem. Żeby wiedział, jak wygląda. Łukasz Smolarow ma dobry warsztat, on robi mu całą robotę. To jest naprawdę bardzo dobry trener. Stokowca nie krytykuję, ale też nie uważam, by był wybitnym szkoleniowcem jeśli obejmie klub w Bundeslidze, wtedy nabiorę do niego szacunku. Albo jeżeli obejmie reprezentację Polski i pojedzie z nią na mistrzostwa świata i Europy. Dziś nie wiem, jak ten człowiek może uważać się za wielkiego szkoleniowca, skoro nigdy nie pracował za granicą, nie wie, co to jest prawdziwa presją.

Sławomir Peszko dla Przeglądu sportowego