Elfowie-Quendi są pierwszą rasą dzieci Iluvatara i z tego powodu nazywani są pierworodnymi. Uchodzili za najpiękniejszą i najmądrzejszą rasą w śródziemiu i posiadali dar nieśmiertelnośći. Na początku wszyscy nosili miano Eldarów nadane im przez Oromego ale później używali tego określenia tylko ci,którzy ruszyli na zachód.


Elfowie zostali ulepieni i obudzeniu tuż po stworzeniu gwiazd a stało się to nad zatoką Cuiviénen. Zobaczywszy gwiazdy i usłyszawszy szmer wody pozostali wierni zachwytowi nad nimi. Orome zachwycony nimi poprowadził ich do Valinoru a Melkor widząc dzieci Iluvatara kusił ich a z tych,których zdołał pojmać wyhodował rasę orków.
Widząc do czego zdolny jest Morgoth elfowie rozpoczęli z nim wojnę,która miała doprowadzić do schwytania go i postawienie przed Valarami lecz skutkowało to tym,że wędrówka ich do Valinoru się przeciągała a część elfów zostawała na dłużej w lasach śródziemia a inni ruszali czym prędzej do błogosławionego królestwa. Przywódca jednej z grup Elwe-Thingol spotkał w lesie Meliane w,której sie zakochał i po czasie założyli królestwo Doriath. Część jego grupy oddzieliła się i ruszyła do Valinoru a druga część została i stworzyła królestwo Doriath. W efekcie do Valinoru dotarli Noldorowie oraz Vanyarowie oraz grupka Telerich. Reszta,która została w śródziemiu podzieliła się na dwa szczepy Sindarów i Noldorów. Najcenniejszymi przedmiotami jakie kiedykolwiek stworzyli były Silimarile,które zawierały w sobie światło drzew Valinoru. Niestety na skutek podszeptów Morgotha Feanor zaczął byc nieufny i po tym jak Melkor zabił jego ojca i skradł Silimarile wygłosił przemowę,która spowodowała wyprawę Noldorów do śródziemia w celu odzyskania klejnotów i zemsty na nieprzyjacielu. Podczas tej wyprawy doszło do bratobójczej walki kiedy to Teleri nie chcieli użyczyć statków Feanorowi a skutkiem tego było zamknięcie przed nimi Valinoru oraz przepowiednia Mandosa,która spowodowała,że część Noldorów zawróciła do Valinoru i tam uzyskali przebaczenie.


Wojna o Beleriand
Pierwsza era dotyczyła głównie walk Elfów z siłami Morgotha i zakończyła się pojmaniem Melkora podczas wojny gniewu.
Przybywając do śródziemia Noldorowie oraz żyjący tam Teleri zakładali królestwa i miasta,które w większości zostały zniszczone przez wroga. Wielu elfów na czele z Fingolfinem poległo w bitwie Dagor Bragollah. Pierwszym sukcesem elfów była wygrane starcie Nirnaeth Arnoediad,które jednak skutkowało zniszczeniem Hithhlumu a niecały wiek później upadło królestwo Turgona Gondolin na skutek zdrady Maeglina. W międzyczasie krasnoludy zamordowały Thingola i zniszczyły jego królestwo Doriath.
Niektórzy elfowie,którzy nie uciekali żyli potajemnie w lasach. Ocalałe garstki elfów schroniły się w przystani Sirionu pod dowództwem Gil-Galada i Cirdana oraz Earendila a ten ostatni popłynął do Valinoru by uzyskać pomoc od Valarów,którzy wysłuchawszy go wyprawili wielką armię,która podczas Wojny Gniewu zniszczyła armię Melkora a jego samego pojmawali i wrzucili do pustki. W walce tej padł największe bydle wyhodowane przez Morgotha a mianowicie Ancalagon Czarny,którego strącił przy pomocy orłów Earendil na swoim latającym okręcie Vingilocie.

Wędrówki w śródziemiu

Elfowie,którzy nie dotarli lub nie chcieli dotrzeć do Błogosławionego królestwa osiedlali sie w różnych miejscach śródziemia przesuwając się jednak ku zachodowi.
Pierwsi do Beleriando dotarli ci,którzy jednak zmierzali do nieśmiertelnych krain mimo to podstaw społeczeństw Rhovanionu i Eriadoru tworzyli Noldorowie,którzy mieszkali w lasach. Do tych społeczeństw dotarli zarówno Avari ze wschodu jak i cofający się Sindarowie z zachodu oraz Noldorowie,którzy powrócili do śródziemia. Głównym kierunkiem ich wędrówki była Dolina Anduiny a tam rozdzieliły się na obozy jeden obóz osiadł w Lothlorien,drugi osiadł w Wielkim Zielonym Lesie gdzie założyli leśne królestwo a sam las potem zmienił nazwę na Mroczną puszcze a trzeci ruszył na południe a ci w części osiedlili się w Belfalas a reszta dotarła do Beleriandu i osiedliła się w Ossiriandzie. W drugiej erze elfowie z Ossiriandu w części przesiedlili się nad jezioro Nenuial natomiast elfowie z Mrocznej puszczy zaczęli być spychani na północ najpierw by odsunąć się od krasnoludów a następnie w trzeciej erze odsunąć się od Dol Guldur.

Czas Pierścieni

Nienawiść do elfów została wśród sług Morgotha w tym jego najpotężniejszego sługi Saurona,który pod postacią Annatara namówił Celebrimbora do wykucia wielkich pierścieni,które stały się podłożem do zniewalania istot przez Sauron. Sauron po tajemnie wykuł jedyny pierścień lecz Celebrimbor przejrzał go i ukrył pierścienie elfów.
Jeden podarował Galadrieli a dwa przekazał Gil-Galadowi. Sauron ostatecznie zabił Celebrimbora lecz nie zdołał odzyskać trzech pierścieni elfów.
Ostatecznie elfowie zawarli sojusz z ludźmi z Numenoru i razem tworząc Ostatni sojusz wyruszyli na dagorlad gdzie pokonali armie Saurona i przystąpili do oblegania Barad-Dur w,którym poległ m.in Anarion,Elendil czy Gil-Galad oraz Sauron,który stracił powlokę cielesną na skutek odcięcia palca z pierścieniem przez Isildura.

Niekiedy Elfowie i Ludzie łączyli się ze sobą a najsławniejszą parą była Luthien Tinuviel oraz Beren a także Aragorn II Elessar,który poślubił córkę półelfa Elronda Arwene Undómiel. Krew elficka płynęła m.in w rodach królów Numenoru,Arnoru,Gondoru i książąt Dol Amroth.


Charakterystyka

Elfowie wzrostem przypominają ludzi a często byli nieco więksi od nich i bardziej smukli. Włosy mieli różnego koloru np u Vanyarów dominował kolor złoty u Noldorów brązowe lub czarne a czasem i rude a u Telerich ciemne lub srebrne. Elfowie w nielicznych przypadkach posiadali zarost a posiadał ją m.in Cirdan. Oczy zazwyczaj posiadali szare. Uszy ich, wbrew ogólnemu przekonaniu, nie były szpiczaste, co najwyżej nieznacznie bardziej zaznaczone niż u ludzi.


Zachowanie

Elfowie uwielbiali śpiew i poezje i to oni nauczyli mowy większość istot ze śródziemia. Rzadko też spali a potrafili równoczęsnie iść i spać lecz nie był to sen,który znamy a był to po prostu odpoczynek umysłu. Byli oburęczni i niezwykle silni a przede wszystkich cechowała ich niezwykła zręcznosć.

Natura

Swoją naturą przypominali nieco Ainurów kochali oni wodę i gwiazdy. Byli ciekawscy i skorzy do nauki,poszerzania wiedzy oraz umiejętności. Brzydzili się złem i nie byli tak podatni na manipulacje jak ludzie a wytwory ich jak chociażby lembasy raziły zło.
Nie mniej nie byli doskonali posiadali także wady jak zarozumiałość i często wyrażali pychę,zazdrość lub nieufność.

Język elfickie


Pierwotny elficki (prequenya, wspólnoelficki)


Avarin (grupa 6 języków)


Eldarin (wspólnoeldariński)


Quenya (wpływy Valarinu, w Śródziemiu dzięki Ñoldorom, elitarny)


Vanyarin (dialekt w Amanie)


Telerin (wspólnoteleriński)


Falmarin (w Amanie nazywany telerinem)


Doriathiński (wymarły)


Sindarin (potoczny w Śródziemiu)


Falathrin, (dialekt z Falas, wymarły)


Sindarin Północny (dialekt z Dorthonion, Hithlum, wymarły)


Sindarin Ujścia Sirionu (zmieszany z innymi, wymarły)


Sindarin z Gondoru (rozwój sindarinu po dalszym zmieszaniu)


Nandorin (danaicki, wymarły, wpływy na późniejszy sindarin)


Leikviancki (pierwotny wschodni dialekt)


Ossirandyjski (pierwotny zachodni dialekt)


Nandorin z Dzikiej Puszczy (wyparty przez sindarin, wypłwy)


Nandorin z Lothlorien (wyparty przez sindarin, wypłwy)


Podział


Elfowie- Quendi
*Eldarowie:


Vanyarowie (dotarli i zostali w Amanie)


Ñoldorowie (dotarli do Amanu)


Teleri:


Falmari (dotarli do Amanu)


Sindarowie (Elfy Szare z Beleriandu):


Iathrimowie (Elfowie z Doriathu)


Falathrimowie (Elfy z Falas)


Mithrimowie (Elfy z Północy, połączeni potem z Ñoldorami)


Sindarowie z Belfalas


Nandorowie (Elfy które zawróciły) (Leśne Elfy)


Galadhrimowie (Lothlorien)


Leśne Królestwo (Mroczna Puszcza)


Nandrowie z Belfalas


Zielone Elfy (Pozostałe w Ossiriandzie, potem jezioro Nenuial)


Elfy-goście (Doriath, Arthórien)

@Mr8lack @norbi77 @Zoker @TheNekro94 @Ratamahatta @sebasek99 @Encore @13th @Kidd @Baaarca95

@Hushovt Super :)