Wczoraj zaszokowała niektórych cules decyzja Koemana w sprawie Puiga. Nie powołał go na Puchar Gampera oraz okazało się, że nie Holender nie widzi go w rotacji w tym sezonie. Lament według mnie strasznie przesadzony oraz nie na miejscu, z co najmniej kilku powodów.
Zacznijmy od tego, że cała sprawa się rozwijała. Najpierw dowiedzieliśmy się o tym z mediów i wtedy tego nie rozumiałem, dlaczego aż taki bulwers tutaj. Dziennikarze mogli nadinterpretować decyzje Ronalda o odsunięciu Hiszpana, a która mogła być całkowicie neutralna, w końcu to tylko puchar towarzyski. Już wtedy jednak pojawiły się narzekania, iż ten ma chyba nie po kolei w głowie, że nie chce nim grać a nawet chce go sprzedać. Tymczasem plotki nie mówiły bezpośrednio o definitywnym skreślenie, plus to były tylko ich interpretacje.
Na szczęście wszystko się wyjaśniło w konferencji po meczu. Riki-tiki idzie na wypożyczenie, znaczy to mu doradza trener, a ja liczę że krnąbrny Hiszpan się go posłucha. Prawda bowiem jest taka – zawodnik ten nic nie zrobił w dorosłym futbolu. Nie ma nawet tysiąca minut w pierwszej lidze, gdzie to nie jest jeszcze dziewiętnastolatek. Zawodnicy w jego wieku już dawno dobili do setki występów lub przynajmniej mają tą ponad połowę tego. Tymczasem Puig ledwo uciułał do dwudziestki.
Taki bilans fatalnie o nim świadczy (ale nie o jego umiejętnościach per se), to jest za mało, aby wyrobić sobie tą piłkarską dojrzałość, znaleźć ten mental o którym mówi Borek, wyrobić seniorskie odruchy. Czasami jeszcze widać w jego grze właśnie juniorskość, szczególnie w tym kontekście wyróżnia się zbyt długie holowanie piłki. Jasne, przetrzymywanie jej to nic złego, dobry rozgrywający ma to w swoim warsztacie, potrafi z tego zrobić użytek. Natomiast trzeba to robić w odpowiednim momencie, wyczuć kiedy to jest najbardziej potrzebne na boisku, Riqui ma z tym jeszcze problem i musi to sobie wyrobić. Innego sposobu na to nie ma niż regularne granie, zdobycie doświadczenia.
Nie trzeba wiele: jeden sezon w drużynie pierwszoligowej, gdzie będzie wychodził praktycznie co mecz w pierwszym składzie. Po takim hartowaniu, jak najbardziej może tu wrócić, by poszarpać się w Barcelonie o swoje miejsce w jedenastce. Za to dzisiaj maksimum na co może liczyć, to bycie zmiennikiem. Za dużo już mamy sprawdzonych, wyrobionych graczy, a o młodym tak naprawdę jeszcze nie wiemy nic. Jest bombą, która może wypalić w odpowiednim momencie, lecz też wybuchnąć nam w rękach, robiąc przez to więcej szkody niż dobrego.
Dodatkowo – i w tym podziwiam Koemana, bo pewnie i to bierze pod uwagę – wiadomo jaka jest aktualnie sytuacja na Camp Nou. W tym sezonie zasiądą tam kibice podkurzeni, głodni sukcesów, zamazania wstydu z poprzednich rozgrywek. Mówiąc krótko: oczekiwania są kurna wysokie. Wtedy bardzo łatwo podpaść, zresztą łaska cules na pstrym koniu jechała, kiedy byliśmy w lepszej sytuacji sportowej, więc co dopiero teraz. Wątpię więc, czy bezpiecznym byłoby wrzucanie Puiga aż na tak głęboką wodę. Mógłby się stać kolejnym Alenią, który przecież kilka sezonów temu miał podobny PR wśród sympatyków Barcy, tymczasem dzisiaj jest przez nich wypychany.
„Ale Xavi i Iniesta!” Lekko chybiony argument, ponieważ oni wchodzili do pierwszej drużyny w trochę jednak spokojniejszych okolicznościach. Nie było wtedy aż takiego ciśnienia na wyniki, nie chcieliśmy powrócić do absolutnego europejskiego topu. Ówcześnie półfinał Ligi Mistrzów był co najwyżej w marzeniach, a dzisiaj możemy – ostrożnie co prawda – to mimo wszystko wymagać od drużyny, na pewno mocno się zawiedziemy, gdy takiego wyniku nie osiągnie Barcelona Koemana.
Kończąc, myślę że Holender bardzo mądrze dał do zrozumienia naszej młodej nadziei, że to jedna z ostatnich chwil, aby wziąć swoją przyszłość we własne ręce. Inaczej może czekać go los pewnego polskiego pomocnika, zawsze młodego zdolnego.