Tym razem nie musiał ratować drużyny spektakularnymi paradami, ale bezrobotny też nie był. Strzały rywala nie stanowiły dla niego większego problemu, ponadto NIemiec umiejętnie rozgrywał piłkę z wkalkulowanym ryzykiem przyspieszającym akcje. Udany jubileusz z czystym kontem.

Jak na tak mocno eksploatowanego gracza wyglądał naprawdę solidnie. Często podłączał się do akcji ofensywnych, chociaż gra wzajemna z Yamalem nie zawsze się układała stanowił dodatkową opcję do rozegrania. Sam pokusił się nawet o celny strzał sprzed pola karnego. Jeżeli chodzi o to, co w fachu obrońcy jest najważniejsze, wypadł pewnie. Był blisko rywali, szczególnie podczas pojedynków główkowych, skutecznie uniemożliwiając celne strzały.

Cichy bohater meczu. Ciężko w to uwierzyć, ale Cubarsi już teraz jest ostoją defensywy Barcelony. Spokój, umiarkowana agresja, ścisłe krycie, rozegranie, tym najbardziej imponował w tym spotkaniu. Na tle bardziej doświadczonych kolegów wyglądał momentami jak profesor.

Nie był tak skuteczny jak partner z obrony, nie ustrzegł się też drobnych błędów, które prowadziły do sytuacji bramkowych dla przeciwników. Gorzej radził sobie również z szybkim i silnym napastnikiem rywali, za jedno z przewinień słusznie został napomniany żółtą kartką.  Na pochwałę zasługują penetrujące piłki z pominięciem linii pomocy i ogólny spokój z piłką przy nodze.

Powoli wraca do swojej dyspozycji po drobnych problemach w poprzednich tygodniach. Niemal każde jego dośrodkowanie sprawia kłopot drużynie rywala, często znajdując adresata. W defensywnie również nie ma się do czego przyczepić, a można jedynie pochwalić, za umiejętne asekurowanie stoperów przy głębokich dośrodkowaniach z bocznych sektorów.

Do momentu przedwczesnego zejścia z boiska prezentował dobry poziom, na nowej dla siebie pozycji. Chętnie pokazywał się do gry, wręcz “prosił” kolegów o piłkę i w większości dobrze ją później rozgrywał. Brawa za wywalczenie rzutu karnego, szkoda, że przez to starcie musiał potem zostać zmieniony. Zdarzały się naiwne straty i przegrane pojedynki, ale ogólny obraz jego meczu pozostaje pozytywny. Oby był gotowy na Ligę Mistrzów.

Ustawienie z Duńczykiem w roli pivota dało drużynie większą stabilizację w defensywie. Widać to gołym okiem i idą za tym statystyki. Często cofał się między stoperów i neutralizował zagrożenie z powietrza. Musi jeszcze poprawcować nad dynamizowaniem akcji i lepszym wychodzeniem na pozycję, ponieważ głownie ograniczał się do odgrywania do tyłu.

Niemiec wydaje się wycieńczony. Trudno się temu dziwić, ostatnimi czasy jest jednym z zawodników z których najczęściej korzysta Xavi. Trudno się też dziwić trenerowi, szczególnie w obliczu urazów innych kluczowych pomocników. Notował wiele strat, spowalniał grę, zdaje się, że nie dostrzegał partnerów wychodzących na pozycję, brakowało timingu i lepszego czytania gry. Na jego konto idzie też niewykorzystany rzut karny, Gundo uderzył po prostu źle. Kiedy dochodził już do niezłych sytuacji, ponownie uderzał zbyt lekko lub prosto w rywala. Jeden z jego najsłabszych meczów w barwach Barcelony.

Po raz kolejny decydujący. To jego błysk geniuszu zapewnił Barcelonie cenne trzy punkty w zamkniętym meczu z niewygodnym rywalem. Poza akcją bramkową dołożył też potężny strzał, który z trudem na poprzeczkę sparował dobrze dysponowany bramkarz przeciwnika. Jego występ nie był jednak pozbawiony błędów, kilka jego lekkomyślnych zagrań naraziło Barcelonę na groźne kontry. Kibice najedli się strachu, kiedy w końcówce Lamine został ostro trafiony w kostkę, na szczęście obyło się bez kontuzji. Trzeba wyciągnąć wnioski z tej sytuacji i lepiej zarządzać czasem spędzanym na boisku przez wychowanka.

Wychowanek dostał od Xaviego szansę na grę w podstawowym składzie, co było dość zaskakujące. Miał określone zadania nabiegania na dośrodkowania i wysoki pressing, z których wywiązywał się poprawnie. Gorzej było kiedy trzeba było przytrzymać piłkę z rywalem na plecach lub odegrać z klepki, tutaj skuteczność była połowiczna i dobre akcje przeplatał słabymi.

Poza jednym błyskiem przed polem karnym, kiedy zwiódł trzech rywali i minimalnie niecelnie uderzył nie można napisać o jego występie nic dobrego. Oczywiście był ruchliwy i często atakował wolne pole, robił to jednak nie w tempo i często przez to nie było szansy na otrzymanie podania. Słusznie zmieniony.

Pozytywne wejście wychowanka. Zaliczał mało strat, a przy tym potrafił wejść w pole karne i oddawać groźne strzały. Był niezwykle mobilny, dołożył też potrzebną pracę w defensywie.

Najlepszym zagraniem Lewego była “piękna” asysta przy golu Yamala. Kibice też będą mieć w pamięci padolino przed polem karnym z końcówki meczu. Żeby nie być zbyt złośliwym trzeba oddać Robertowi, że momentami potrafił przyjąć piłkę tyłem do bramki i dobrze rozegrać. Odpoczynek z pewnością dobrze mu zrobił.

Dziwi fakt, że dostaje tak mało minut, bo kiedy tylko znajduje się na boisku od razu mecz się ożywia, w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Po raz kolejny piła go szukała, a sam Vitor miał swoje szanse na wpisanie się na listę strzelców. Tym razem zabrakło trochę szczęścia. 

Wszedł ponieważ Gundogan nie był w stanie już biegać. Grał za krótko żeby wystawić mu ocenę.