Boro

cd. 2. Zapewniam więc was, że kogokolwiek byście nie ustawili w pomocy Barcelony grającej z tridente (Veratii, Pogba, Eriksen, Isco) ta gra nie zmieniłaby się z uwagi właśnie na nasze tridente, którego już nie ma. W mojej ocenie jeśli mamy utrzymywać Messiego grającego w ten sposób (zmiana jego stylu gry, jaka dokonała się kilka lat temu najprawdopodobniej wynika z powracających kontuzji mięśniowych), to musimy przesunąć go na stałe jego ofensywnego pomocnika. Niestety musimy liczyć się z tym, że pozostali dwaj pomocnicy będą musieli pełnić większość obowiązków defensywnych, gdyż Messi nic nam nie da w tym względzie. Zamiast Messiego musimy sprowadzić kogoś na prawe skrzydło i wypełnić lukę po Neymarze. Niestety, ale zmiana stylu gry Messiego kilka lat temu oraz sprowadzenie Neymara spowodowało, że możliwość rozgrywania piłki przez naszą pomoc została znacząco ograniczona przez napastników (zmniejszył się w szczególności czas utrzymywania piłki przez tą formację oraz wpływ na prowadzenie gry). To tak jak w koszykówce, tylko jeden bądź dwóch zawodników może prowadzić grę w ataku, a reszta musi poruszać się bez piłki i walczyć o pozycje do rzutu. Nie jest możliwe, aby cały zespół jednocześnie miał piłkę i prowadził tę grę. Straciliśmy to z czego słynęła Barcelona, ale nie z powodu samych pomocników.. Co więcej, w obliczu cofania się Messiego do środka pola, po prawej stronie istniała luka, której nikt nie wypełniał i tak jest do dzisiaj. Jeśli robił/robi to prawy obrońca, to automatycznie powstaje luka w naszej obronie co musi skończyć się szybką kontrą. Co do braku nieudolności naszej pomocy, przytoczę dwa wczorajsze dwa zagrania Iniesty, które pokazują, iż ten zawodnik nie zapomniał jak dograć magiczną, prostopadłą piłkę do napastnika. To sytuacja z Suarezem z pierwszej połowy i złe przyjecie Urugwajczyka oraz podanie prostopadłe do Alby, który świetnie włączył się do akcji i próbował podawać do środka (ostatecznie piłka została wybita jednak na rzut rożny przez obrońcę). Każda z tych sytuacji mogła zakończyć się bramką i nie stało się tak, ponieważ zawiodła nasza skuteczność. Dotyczy to również Rakitica. Oczywiście on nigdy nie będzie tak kreatywnym piłkarzem jak Xavi, ale też potrafi stworzyć okazję kolegom. Problem jednak w tym, że aby stworzyć okazję napastnikom, najpierw musieliby oni się ruszać bez piłki. A to w przypadku Barcelony od kilka lat, z opisanych przeze mnie względów, całkowicie leży. Tyle ode mnie.

Długo wstrzymywałem się z rozpisywaniem swojej opinii na temat kadrowej sytuacji Barcelony i jej obecnych problemów, gdyż zwyczajnie nie mam na to czasu. Teraz jednak postanowiłem zabrać głos, bo nie mam siły już patrzeć na to jak od kilku lat szarga się imię pomocnika, który jest legendą Barcelony i w mojej ocenie najlepszym, a na pewno najbardziej błyskotliwym środkowym pomocnikiem w historii (nie, nie patrzę tylko przez pryzmat przeszłości). Większość wskazywała już w poprzednich dwóch sezonach, że najsłabszym ogniwem składu Barcelony jest pomoc. Nie zgodzę się z tym kompletnie (może poza grą defensywnego pomocnika, który faktycznie dosyć mocno obniżył swój poziom i brakuje mu tej zadziorności w grze defensywnej). Dlaczego? Bo od kilku lat to nie pomoc Barcelony prowadzi naszą grę. Czemu tak było? Z uwagi na nasze tridente. Zaryzykuje stwierdzenie, że tridente było tym czymś co najwięcej dawało Barcelonie (gdy miało dobry dzień i im szło), a jednocześnie tym co najwięcej zabierało Barcelonie (gdy był gorszy dzień). To nie jest tak, że taki magik jak Iniesta, czy solidny rzemieślnik jak Rakitic, zapomnieli jak posyłać kluczowe podania do napastników i napędzać akcje ofensywne. Oni nie mogli tego robić. Czemu nie mogli? Dlatego, że w ataku mieli dwóch napastników, którzy przeważnie domagali się natychmiastowego podania piłki do nogi i samodzielnie chcieli rozgrywać akcje ofensywne (Neymar i Mesii). Żaden z tych napastników nie zamierzał ruszać do prostopadłych piłek, ale trzymał się swojej części boiska (lewej - Neymar; środka pola - Mesii) i czekał jak samodzielnie rozpocznie rajd inicjując akcję ofensywną. Jedynym zawodnikiem próbującym wystawiać się na wolne pole był więc Suarez, który jednak znacząco stracił na tej dynamice w porównaniu do tego co pokazywał w Amsterdamie czy Liverpoolu. Co więcej, tridente (a przede wszystkim Neymar) miało tendencję do grania przeważnie wyłącznie ze sobą (wyjątek stanowi tu Messi, który często szukał podaniami szukał też często Iniesty czy wbiegającego lewym skrzydłem Alby. Czymś całkowicie normalnym było to, że Neymar nie wykorzystywał Alby (o Digne już nie wspominając) próbującego go obiegać.

cd. 2. Zapewniam więc was, że kogokolwiek byście nie ustawili w pomocy Barcelony grającej z tridente (Veratii, Pogba, Eriksen, Isco) ta gra nie zmieniłaby się z uwagi właśnie na nasze tridente, którego już nie ma. W mojej ocenie jeśli mamy utrzymywać Messiego grającego w ten sposób (zmiana jego stylu gry, jaka dokonała się kilka lat temu najprawdopodobniej wynika z powracających kontuzji mięśniowych), to musimy przesunąć go na stałe jego ofensywnego pomocnika. Niestety musimy liczyć się z tym, że pozostali dwaj pomocnicy będą musieli pełnić większość obowiązków defensywnych, gdyż Messi nic nam nie da w tym względzie. Zamiast Messiego musimy sprowadzić kogoś na prawe skrzydło i wypełnić lukę po Neymarze. Niestety, ale zmiana stylu gry Messiego kilka lat temu oraz sprowadzenie Neymara spowodowało, że możliwość rozgrywania piłki przez naszą pomoc została znacząco ograniczona przez napastników (zmniejszył się w szczególności czas utrzymywania piłki przez tą formację oraz wpływ na prowadzenie gry). To tak jak w koszykówce, tylko jeden bądź dwóch zawodników może prowadzić grę w ataku, a reszta musi poruszać się bez piłki i walczyć o pozycje do rzutu. Nie jest możliwe, aby cały zespół jednocześnie miał piłkę i prowadził tę grę. Straciliśmy to z czego słynęła Barcelona, ale nie z powodu samych pomocników.. Co więcej, w obliczu cofania się Messiego do środka pola, po prawej stronie istniała luka, której nikt nie wypełniał i tak jest do dzisiaj. Jeśli robił/robi to prawy obrońca, to automatycznie powstaje luka w naszej obronie co musi skończyć się szybką kontrą. Co do braku nieudolności naszej pomocy, przytoczę dwa wczorajsze dwa zagrania Iniesty, które pokazują, iż ten zawodnik nie zapomniał jak dograć magiczną, prostopadłą piłkę do napastnika. To sytuacja z Suarezem z pierwszej połowy i złe przyjecie Urugwajczyka oraz podanie prostopadłe do Alby, który świetnie włączył się do akcji i próbował podawać do środka (ostatecznie piłka została wybita jednak na rzut rożny przez obrońcę). Każda z tych sytuacji mogła zakończyć się bramką i nie stało się tak, ponieważ zawiodła nasza skuteczność. Dotyczy to również Rakitica. Oczywiście on nigdy nie będzie tak kreatywnym piłkarzem jak Xavi, ale też potrafi stworzyć okazję kolegom. Problem jednak w tym, że aby stworzyć okazję napastnikom, najpierw musieliby oni się ruszać bez piłki. A to w przypadku Barcelony od kilka lat, z opisanych przeze mnie względów, całkowicie leży. Tyle ode mnie.

Długo wstrzymywałem się z rozpisywaniem swojej opinii na temat kadrowej sytuacji Barcelony i jej obecnych problemów, gdyż zwyczajnie nie mam na to czasu. Teraz jednak postanowiłem zabrać głos, bo nie mam siły już patrzeć na to jak od kilku lat szarga się imię pomocnika, który jest legendą Barcelony i w mojej ocenie najlepszym, a na pewno najbardziej błyskotliwym środkowym pomocnikiem w historii (nie, nie patrzę tylko przez pryzmat przeszłości). Większość wskazywała już w poprzednich dwóch sezonach, że najsłabszym ogniwem składu Barcelony jest pomoc. Nie zgodzę się z tym kompletnie (może poza grą defensywnego pomocnika, który faktycznie dosyć mocno obniżył swój poziom i brakuje mu tej zadziorności w grze defensywnej). Dlaczego? Bo od kilku lat to nie pomoc Barcelony prowadzi naszą grę. Czemu tak było? Z uwagi na nasze tridente. Zaryzykuje stwierdzenie, że tridente było tym czymś co najwięcej dawało Barcelonie (gdy miało dobry dzień i im szło), a jednocześnie tym co najwięcej zabierało Barcelonie (gdy był gorszy dzień). To nie jest tak, że taki magik jak Iniesta, czy solidny rzemieślnik jak Rakitic, zapomnieli jak posyłać kluczowe podania do napastników i napędzać akcje ofensywne. Oni nie mogli tego robić. Czemu nie mogli? Dlatego, że w ataku mieli dwóch napastników, którzy przeważnie domagali się natychmiastowego podania piłki do nogi i samodzielnie chcieli rozgrywać akcje ofensywne (Neymar i Mesii). Żaden z tych napastników nie zamierzał ruszać do prostopadłych piłek, ale trzymał się swojej części boiska (lewej - Neymar; środka pola - Mesii) i czekał jak samodzielnie rozpocznie rajd inicjując akcję ofensywną. Jedynym zawodnikiem próbującym wystawiać się na wolne pole był więc Suarez, który jednak znacząco stracił na tej dynamice w porównaniu do tego co pokazywał w Amsterdamie czy Liverpoolu. Co więcej, tridente (a przede wszystkim Neymar) miało tendencję do grania przeważnie wyłącznie ze sobą (wyjątek stanowi tu Messi, który często szukał podaniami szukał też często Iniesty czy wbiegającego lewym skrzydłem Alby. Czymś całkowicie normalnym było to, że Neymar nie wykorzystywał Alby (o Digne już nie wspominając) próbującego go obiegać.

Prawdziwy walczak, a przy tym zawsze grający fair play. Nigdy nie zapomnę jak dosłownie "sercem" obronił strzał piłkarza Lokomotiv.