Wystaw oceny piłkarzom Barçy po meczu z Newcastle!

Jak na debiut w Lidze Mistrzów poszło mu znakomicie. Mieliśmy na bramce prawdziwą ostoję, która dodawała pewności siebie całej drużynie. Świetna gra nogami, również pod silnym pressingiem. Wiele celnych dalekich podań nogami, często z pominięciem całej formacji. Górował zarówno na ziemi, kiedy zatrzymał Barnesa czy przecinał liczne, płaskie piłki w polu karnym, jak również w powietrzu, kiedy piąstkował dośrodkowania nad głowami rosłego Burna czy Woldamata. Do pełni szczęścia zabrakło czystego konta, chociaż i przy straconej bramce niewiele mu zabrakło do skutecznej parady. Brawo.

Doskonały mecz Francuza. Wydaje się, że rywalizacja od początku sezonu z Ericiem wpłynęła na niego mobilizująco. Blokował niezliczone dośrodkowania w pole karne, niemal bezbłędnie wyprowadzał piłkę i wygrywał większość pojedynków, czy to na ziemi czy w powietrzu. Bardzo niewiele mu zabrakło do zatrzymania również akcji brakowej gospodarzy. Nie zapomnijmy o świetnej asyście przy otwierającym golu.

Skoncentrowany i nieoceniony przy walce w powietrzu. Na tak fizycznego rywala, nasz drugi kapitan był po prostu niezbędny. Nie było czuć od niego niepewności, nie popełnił większych błędów. Jedyne na co można zwrócić uwagę to nerwowość w końcówce, gdy niepotrzebnie wyekspediował futbolówkę wprost do rywala, zamiast dalej “klepać” sobie po obwodzie. To największy mankament w grze Urugwajczyka, który został w tym spotkaniu dość sprawnie przykryty jego niewątpliwymi zaletami.

Spokojny mecz w wykonaniu Hiszpana, ale nie pozbawiony błędów. Najczęściej jednak sam je potem naprawiał lub dobrze ustawieni koledzy niwelowali powstałe w ten sposób zagrożenie. Lepiej wyglądał z piłką przy nodze i częściej posyłał udane długie piłki. Zszedł w trakcie drugiej połowy z drobnymi dolegliwościami, miejmy nadzieję, że to nic poważnego.

Kiedy widzieliśmy szturmującego jego flankę Elangę obryzalismy nerwowo paznokcie… ale tylko przez pierwsze minuty meczu. Dał się raz ograć, zapachniało golem dla gospodarzy, ale w piłkę nie trafił Gordon. Po tej sytuacji nie przegrał już żadnego pojedynku i stanowił cenną część w monolicie naszej defensywy. Wprawdzie nie zaoferował zbyt wiele w ofensywie, szczególnie w pierwszej połowie, gdzie jego współpraca z Rashfordem nie wyglądała najlepiej, ale doceniamy progres jako wykonał w obszarach mentalnych i defensywnych. Nawet z żółtą kartką na koncie prezentował się pewnie. Nie od razu Rzym zbudowano, podobnie powoli buduje się nasz “Uszatek”.

Długo musieliśmy czekać na taki występ Holendra w Lidze Mistrzów. W końcu widziałem zaangażowanie, walkę i nieustępliwość, szczególnie w obronie. W duecie z Pedrim kompletnie zdominowali rywali, którzy przecież też są klasowymi zawodnikami. Imponująca celność podań, chociaż dość zachowawcza. Szkoda łatwej straty, po której musiał ratować się faulem na żółtą kartkę, tutaj dalej trzeba się poprawiać. Fizycznie wytrzymał całe 90 minut po drobnych problemach po przerwie na kadry. W takiej formie jego koledzy będą mieć problem z wygryzieniem go ze składu. Tylko pytanie, co z tym nowym kontraktem Frenkie?

Pedri kontynuuje swoją grę. Jesteśmy już całkowicie przyzwyczajeni do jego minimum dobrych meczów co 3 dni, ale cieszy w końcu docenienie jego klasy przez wyspiarzy i resztę świata. Największe brawa należą się za samą końcówkę meczu, gdzie doskonale utrzymywał piłkę w posiadaniu drużyny. Mi osobiście brakuje czasami odważniejszego i szybszego podania w ostatnią tercję, tym bardziej że widzieliśmy ku temu okazje.

Nie był to ten sam Raphinha, który wszedł z ławki w meczu z Valencią i na pewno nie był to nawet w ułamku ten sam Raphinha z poprzedniego sezonu Ligi Mistrzów. Był to jednak solidny Raphinha, z przebłyskami. Posłał kilka groźnych strzałów i kluczowych podań, jak to ma w zwyczaju, ale tym razem nic konkretnego z nich nie wynikało. Najbardziej szkoda strzału z woleja z bliskiej odległości. Czasami irytował, ale jak można się gniewać na zawodnika, który tak mocno pracuje bez piłki i tak często pomaga w defensywie?

Nie chcę być zbyt surowy dla wychowanka. Po świetnym meczu na stadionie im. Cruyffa z Valencią przyszedł dużo słabszy. Jak to mówią, jak spadać to z wysokiego konia. Nie ma jeszcze takiej regularności, a po wątpliwościach co do przynależności klubowej z końcówki okienka być może pozostał jeszcze mały ślad. W pamięci został z pewnością bardzo nieudany strzał i długie minuty bez piłki. Ukarany słusznie również żółtą kartką i po wybieganiu swojego zmieniony przez Casado.

Trudny mecz dla Lewego, pojedynki z rosłymi Burnem i Schärem nie należały do najłatwiejszych, a tym bardziej do najprzyjemniejszych. Często potrafił utrzymać się przy piłce i często padał od faulów rywali. Pełnił zasadniczą rolę w grze tyłem do bramki i wychodzenia spod intensywnego pressingu. Miał swoje trudne do wykończenia sytuacje, ciężko oczekiwać żeby trafił z nich do siatki. Lewy dalej pokazuje, że wiek to tylko liczba i można skutecznie rywalizować na najwyższym poziomie.

Nie tego oczekiwaliśmy po wejściu Hiszpana. Owszem biegał jak szalony, ale nic z tego nie wynikało. Pressing był mało przemyślany i nieskoordynowany. Sytuacji brak, wygranych pojedynków jak na lekarstwo. Flick mówił, że ma ból głowy wybierając między nim a Polakiem, wydaje się, że Lewy jest na pole position do wygrania tej rywalizacji.

Nie miał zbyt wielu momentów na wykazanie się. Gra mało, ale jak wchodzi to nie zawodzi. Szkoda jedynie, że nie udało mu się ubiec rywala w akcji bramkowej. Tam były największe szanse na jej skasowanie. Osobiście czekam na więcej minut dla Duńczyka, który nie schodzi poniżej pewnego poziomu i nie jest “elektryczny”.

Zaznaczył swoją obecność dobrym strzałem po ziemi, z którym nie bez trudu poradził sobie bramkarz gospodarzy. Jego kontrola piłki i technika miała pomóc “zabić mecz”, co ostatecznie się udało, ale głównie dzięki innym zawodnikom z pomocy. Potrzebujemy odzyskać najlepszą wersję Olmo, w zeszłym sezonie był w wielu meczach kluczem do ich otwierania. 

Czy jest jakaś pozycja na której Eric nie zagra poprawnego meczu? Tym razem powędrował na lewą stronę defensywy i ponownie wywiązał się ze swoich obowiązków. Gerard Martin był już zmęczony, do tego grał z żółtą kartką. Na szczęście w talii trenera Flicka jest absolutny Joker, który obskoczy niemal wszystkie pozycje bez utraty jakości, szczególnie na poziomie Ligi Mistrzów.

Zostawiłem go bez oceny, ale tak naprawdę zasługuje na co najmniej 6. Wszedł w konkretnym celu przerywania akcji, nawet kosztem kartki i zadanie wypełnił perfekcyjnie.