Oceny za klęskę z Atlético

Kiedy już na początku meczu zatrzymał w stuprocentowej sytuacji Simeone liczyłem, że to będzie kolejny jego dobry mecz. Niestety już parę minut później przyszedł jeden z najbardziej kuriozalnych błędów jakie może zrobić bramkarz. Piłka po podaniu Erica wprawdzie dość mocno skakała po murawie, ale nie może to być okoliczność łagodząca, tym bardziej, że miał mnóstwo czasu i miejsca, żeby futbolówkę zatrzymać całą nogą, a nie tylko stopą. Potem przyjął jeszcze 3 kolejne gole, przy których niewiele mógł zrobić.

Algorytmy oceniły go dość wysoko. Z pewnością należy go wyróżnić, za interwencje na linii bramkowej przy strzale Alvareza, chociaż powtórki nie rozstrzygają czy piłka zmierzała w światło bramki. Zaliczył też kapitalne kluczowe podanie między nogami przeciwnika do Fermina, które powinno być asystą (łącznie 3 kluczowe podania). Przy pozostałych akcjach bramkowych niestety spóźniony, jak cała reszta.

Coraz więcej informacji wskazuje na to, że strzelił jednak prawidłowego gola. W mojej ocenie bardzo ciężko jest ponad wszelką wątpliwość stwierdzić kiedy nastąpił ostatni kontakt piłki z nogami Lewego przy wyznaczaniu spalonego, a zdrowy rozsądek i wytyczne wskazują, że przy takich nierozstrzygalnych sytuacjach utrzymuje się decyzję z boiska.

Historyczny występ z samobójem i czerwoną kartką musi nieść za sobą historyczną ocenę. W obu tych sytuacjach większą winę ponoszą jego koledzy z boiska, chociaż mając takich kolegów nie potrzeba już mieć rywali.

Być może ostre wejście Simeone z początku meczu sprawiło, że Alejandro nie mógł grać na 100%, ale nie tłumaczy gry na 5% możliwości. Niemiłosiernie odstawiany w obronie, wiecznie źle ustawiony i ogólnie szkoda czasu na szczegółowe opisy jego popisów. Jedyna przydatność, jaką powinien mieć to zarobienie czerwonej kartki na przeciwniku, czego nie widział VAR.

Najsłabszy w linii pomocy. Najmniej pomagał, a przy lepszym sędziowaniu nie powinien skończyć pierwszej połowy za dwie żółte kartki (oszczędzony przy wejściu od tyłu w Koke). Przegrał większość swoich pojedynków, a na wyróżnienie zasługuje pojedynek z Lookmanem po dalekim wznowieniu przez bramkarza Atletico.

To nie przypadek, że jedyne 2 niecelne podania Holendra w tym meczu to też jedyne próby zagrań w pole karne. Uczestniczył w grze na wyprzedzenie, gdzie przejął kilka piłek na połowie rywali, tylko co z tego, jak notorycznie brakowało go przed własną szesnastką. Akcja gospodarzy na 4-0 była bardzo skuteczna, ale udałoby się jej uniknąć jakby szybszy powrót na swoje miejsce zaliczył właśnie Frenkie, notabene mający najwięcej pretensji po tej sytuacji, nie wiadomo do kogo.

Szkoda, bo to on dwukrotnie był najbliżej pokonania rywali. Najpierw trafił w poprzeczkę, później nie zdołał pokonać Musso z bliskiej odległości. Niemiłosiernie kopany od początku meczu, bez reakcji sędziego. Dobrze uwalniał się spod krycia i znajdował wolne przestrzenie w gęstych zasiekach obronnych Materacy.

Może i nie pomógł z przodu, ale za to zawalił z tyłu.

Nie można odmówić mu próbowania. 2 kluczowe podania, kilka przechwytów, również na połowie rywala, niestety również jego strzały z dystansu nie pomogły. Pod koniec meczu frustracja znalazła swoje ujście w brzydkim faulu na przeciwniku przy linii bocznej.

Niemal całkowicie wyłączony z gry. Nie widziałem w nim tej motywacji i agresji w doskoku czy pojedynkach, nie widziałem go też zbyt mobilnego, czy dobrze ustawionego w polu karnym.

Ciężko się o cokolwiek przyczepić, drużyna z nim nie straciła kolejnych bramek, a on sam wygrał zdecydowaną większość swoich pojedynków. Kto wie, czy z jego szybkością udałoby się uniknąć tak wysokiej porażki.

W te kilknaście minut zdołał zablokować strzał, zaliczyć odbiór i kluczowe podanie. Przy swojej szybkości pewnie nie byłby dobrą opcją do gry na Simeone, ale z piłką przy nodze jest o klasę lepszy od Balde.

Brak oceny, grał za krótko.