target="_blank">przepaść dzieląca obie drużyny 2.05.2009 zamiast zmaleć - zamieniła się w Kanion Kolorado. O ofensywie Barçy rozpisywać się nie będę - to tak, jakbym miał opisać Wam smak wiatru, pejzaże po drodze na Grossglockner albo zachwyt panoramą Porto z mostu Luísa I... Słów kilka poświęcić zaś warto defensywie. Bezbłędny Valdés. Alves skoncentrowany na obronie jak nigdy. Zaskakująco aktywny Abidal ujawniający geniusz Guardioli, który dwóch bocznych obrońców zamienił rolami. Diablo skuteczny Puyi. Znakomity Piqué. Busquets jak profesor. To "zero z tyłu" cieszy mnie tak samo mocno, jak pół dekady bramek. Czy bardziej? Nie wiem, zastanawiam się nad tym szósty dzień.

Valdés, Abidal, Piqué, Puyol, Alves, Sergio, Xavi, Iniesta, Pedro, Villa i Messi przekonująco zabiegają, byśmy porzucili banalne myślenie o granicach ludzkich możliwości. Wbiciem w ziemię Realu (i zwycięstwem odniesionym wprost z autobusu, po 4-godzinnej podróży) deklarują fanom jedno. Potencjał tej Barçy jest nieograniczony.

W pogoni za 8:0

Cristiano Ronaldo myślał pewnie, że zabrzmi to zabawnie, gdy tydzień temu zastanawiał się w towarzystwie dziennikarzy, "czy nam też strzelą osiem bramek w poniedziałek".

Wielu madridistas było tedy bardzo do śmiechu. Podopieczni Pepa starli te uśmiechy pumeksem 90 minut-futbolowej-magii. Przypominam o tym dlatego, że w komentarzach do tej wypowiedzi C-Rona, strony fanów Realu na całym świecie puchły ogromną, ogromną butą. Nieliczni odwiedzający ich łamy culés dyskretnie przypominali o powszechnie znanej renomie Portugalczyka jako piłkarza, który zawsze-sprawdza-się-w-meczach-o-wielką-stawkę --- kulturalnie zapytując: "ciekawe, czy na Camp Nou też strzeli hat-tricka?". Niby można było oczekiwać, która wersja się sprawdzi, ale oczekiwania rzadko kiedy mają aż tak epickie pokrycie w rzeczywistości.

Podopieczni Guardioli też usłyszeli tamte słowa. Usłyszeli i zapamiętali. Wystarczyło, by swoje sytuacje w drugiej połowie wykorzystali Xavi i Bojan; wystarczyło, by piłka po strzale Messiego wylądowała obok słupka, a nie na nim... I voilà, słowa Cristiano Ronaldo stałyby się ciałem.

Nie szkodzi. To 5:0 jest bardziej medialne. Wtorkowa okładka "Sportu" była tak dosłowna, jak to tylko możliwe, a dyżurny satyryk tej gazety doszedł do wniosku, że zeskanowana dłoń spokojnie spełni rolę tradycyjnego rysunku.

Obrońcy Barçy sprawili, że rzeczonym hat-trickiem rywala w bieli nie zapachniało nawet przez chwilę. Prędzej wyglądało to tak, jakby zawodnik Realu do takiego wyczynu nie zbliżył się przez całą swoją karierę. Przez 90 minut to, co madrycka prasa nazywa jedenastką radości (tak chętnie wystawiany przez Mourinho podstawowy skład Realu), było jedenastką radości... ale culés. Xavi dał do zrozumienia, ze tego dnia piłkarze z Madrytu mieli na boisku mniej do powiedzenia niż podczas legendarnego już 2:6... Najstarsi górale nie pamiętają tak bezbronnych Merengues .

Wielka manita

Barcelońskie manity w GD mają na razie historię ledwie pięciokrotną i 18,5-letnią regularność. Nie więcej niż jedną zanotował za swych boiskowych czasów Cruyff. Ledwie jedną jego Dream Team. Poprzednia miała miejsce 40 lat wcześniej, a pierworodna - dopiero 36 lat po powstaniu klubu. Nic dziwnego, że po iście historycznym wyniku w poniedziałek, Andrés Iniesta nie czekał z ubraniem spodni, by ze swego iPhone'a jak najszybciej podzielić się na facebooku radością z fanami. Swoją własną, najszczerszą, półnagą, szatnianą radością. Ten sam rodzaj radości w najczystszej formie towarzyszył barcelonistom, jak tylko Jeffrén trafił do siatki.

Ruszyli wszyscy w stronę ławki. Po chwili wzniósł dłoń Piqué. To samo zrobił Abidal. Zaplątany z radości w siatkę bramki Valdés machał do fanów rękawicą. Manotazo błyskawicznie rozniosło się po całym Camp Nou, jak sprośny dowcip opowiadany na pierwszej lekcji w podstawówce, gdy p a n i akurat nie patrzy. Tu patrzył przez obiektywy kamer i aparatów cały świat. Z otchłani zadaszonej ławki patrzył Mourinho, udając długimi fragmentami meczu, że wcale go tam nie ma. Z najbliższej perspektywy murawy - ośmieszona potencjałem najlepszej dziś drużyny świata, jedenastka graczy Realu. Błędny wzrok spoglądającego na to wszystko Casillasa na długo zostanie symbolem tego zwycięstwa.

"Piątka" z marszu stawała się znakiem rozpoznawczym culés.