Oceny za remis z Atlético [WIDEO]

W końcu zachował czyste konto i rozegrał dobry mecz. Piłkarze Atletico go nie oszczędzali, oddając liczne strzały na bramkę, choć większość z nich była prosta do obrony i nie stanowiła wyzwania. Największe pole do popisu miał przy strzałach w 33’ oraz w 37’, kiedy wykazał się dwukrotną interwencją. Na minus złe wyprowadzenie piłki w 40’.

Jeden z najlepszych w drużynie Barcelony. Nie popełnił żadnego poważnego błędu, jednocześnie zapisując na swoim koncie kluczową interwencję z 71’, kiedy zatrzymał Carrasco, który wychodził sam na sam z Ter Stegenem. Co więcej, zablokował otwierające podanie w 18’ oraz strzał na bramkę Niemca w 43’. Z pewnością przyczynił się do zachowania przez Blaugrane czystego konta.

Rozegrał bardzo słabe zawody i nie bez powodu został zmieniony w przerwie. Nie radził sobie z zablokowaniem ataków rywali, które przechodziły jego stroną - w 3’ dał się ograć Lemarowi, a w 19’ nie zablokował groźnego dośrodkowania (kluczowy blok Lengleta). Dodatkowo w  24’ i 43’ poszedł „na raz”, napędzając tym samym niebezpieczne kontry Atleti. Poszukując plusów jego występu można wyróżnić jedno przyspieszające akcję podanie do Desta z 17’.

Zdecydowanie zbyt wcześnie musiał opuścić boisko. Do momentu niefortunnego starcia z rywalem, które zakończył się urazem Katalończyka, prezentował się dobrze. W początkowej fazie meczu zaliczył odbiór (10’), potem naprawił błąd Minguezy (24’). Wszystko wskazuje, że wróci na mecz z Levante, za co pozostaje trzymać kciuki.

Pracował, szczególnie widocznie w drugiej połowie. Czterokrotnie groźnie zagrywał w pole karne Oblaka (5’, 62’, 74’ i 85’). Działał też w defensywie, a w 64. minucie zaliczył ważną interwencję. Wytknąć można mu pójście „na raz” w 3’ oraz liczne straty (1’, 29’, 52’, 57’ czy 90’+2). W drugiej części starał się tworzyć zagrożenie, jednak z żadnej akcji z jego udziałem nie wypłynęło nic konkretnego.

Trzeba przyznać, że taktycznie bez zarzutu. – zablokował dośrodkowanie w 2’, a w 45’ poprawnie asekurował Lengleta. W 51. minucie dołożył odbiór. Ma jednak na swoim koncie również sporo prostych strat (17’, 43’, 68’ czy 72’). Uwiązany do założeń taktycznych, grał zachowawczo, przez co nie oferował niemalże niczego w ofensywie (znowu). Szczególnie uwidoczniło się to po przejściu De Jonga na pozycję piwota. Pedri nie był piłkarzem, który wsparły drużyną w ataku z drugiej linii, ale też ciężko oczekiwać fajerwerków od nastolatka w tak ważnym meczu.

Pod względem personalnym, to on stał się największym poszkodowanym z powodu zejścia Busquetsa z boiska. Po wejściu Moriby był zmuszony zastąpić Busiego, tym samym tracąc możliwość przeprowadzania swoich firmowych wejść w pole karne z drugiej linii. Odegranie kluczowej roli utrudniło mu też Atletico, prowadzące akcje przede wszystkim skrzydłami, przez co Holender nie miał wiele do pokazania w obronie. Można wyróżnić jedynie kasację kontry na spółkę z Albą w 14’ czy naprawienie błędu Pedriego w 72’. Popełnił jeden spory błąd w 33’, kiedy odpuścił krycie Felipe przy rzucie rożnym – obrońca gości miał czystą pozycję strzelecką, ale na szczęście posłał piłkę w piękne i czyste katalońskie niebo. Niestety jego wpływ na grę był niewielki.

Bez wątpienia najlepszy mecz Amerykanina od spotkania z Realem Sociedad. Nieźle pracował w obronie (5’, 43’, 54’), zaś w ofensywie udało mu się przeprowadzić akcję indywidualną w 61’, choć zakończoną niedokładnym dośrodkowaniem. Niestety ma na swoim koncie także kilka łatwych strat (8’, 15’, 45’+2), czy niepotrzebne wybicie piłki na rożny w 54’, choć trzeba przyznać, że ten błąd sam naprawił chwilę później odbiorem. Brakowało skutecznego rozciągania gry na prawej flance. Był też zbyt mało widoczny, by móc otrzymać wyższą notę.

Po serii meczów, w których się obudził, znów zapadł w sen, śpioch jeden. Brakowało mu energii i pomysłu, nie oferował drużynie żadnych konkretów. Dodatkowo współpraca z Messim, którą mogliśmy ostatnio z zadowoleniem obserwować, tym razem w ogóle się nie kleiła. Dwukrotnie wsparł drużynę w obronie na początku meczu w 8’ i 15’, a w 85’ wypuścił Albę podaniem. I to w sumie tyle dobrych momentów jego gry, o których warto wspomnieć. Oprócz tego nie omijały go błędy jak zwalnianie akcji i dziecinnie prosta strata w 69’, nieczysty strzał w 74’, czy brak dokładnego ostatniego podania w 78’.

Jego akcja w 41’ rozbudziła niezliczone wspomnienia dawnych czasów, w których Messi mijał kolejnych rywali jak tyczki slalomowe. To był chyba jedyny emocjonujący moment tych piłkarskich szachów, które nam zaprezentowano. Co do występu Leo to był nierówny. Miał kilka innych indywidualnych akcji (33’, 35’, 87’), dwa groźne strzały z rzutów wolnych (66’ i 90’), parę podań przyspieszających grę (5’, 12’, 17’). W 80. minucie zaliczył z kolei kompromitującą wpadkę podczas wykonywania wolnego, należy mu jednak oddać, że od razu poszedł za rywalem, naprawiając błąd. Najsłabsza strona występu Messiego to jego interwałowość. Grał zrywami, kreował niebezpieczeństwo, ale pomiędzy tymi momentami całkowicie znikał na długie fragmenty gry. Obciąża to jego konto, ale trzeba też wziąć pod uwagę, że w ataku był osamotniony.

Zmiana, która mogła rozczarować, ponieważ jego wejście nie zapewniło nic konkretnego w ataku. Był mało widoczny i miał niewielki wpływ na grę – nieudana próba przeprowadzenia indywidualnej akcji w 45’+4, próba strzału dystansowego w 78’. Można go za to pochwalić za zablokowanie mocnego strzału w 55’. Należy jednak mieć na uwadze, że podobnie jak Pedri, to nastolatek stawiający pierwsze kroki w dorosłej piłce. Frycowe trzeba zapłacić.

Legendy głoszą, że wszedł na boisko, a sprawa została zgłoszona do „Ktokolwiek widział, ktokolwiek wie”. Pozostaje bez oceny.

Miał na głowie piłkę meczową w 85’. Jego złe złożenie się do strzału sprawiło, że zwycięstwo przeszło Barcelonie koło nosa. Co prawda próbował zdziałać coś w ataku w 80’ i nawet wygrał pojedynek 1 na 1, a potem dał się faulować przed polem karnym, ale zawiódł w najważniejszej sytuacji, w której trafienie można uznać za obowiązek.