W pewnym mieście żyje sobie prostytutka.

Nie jest zadowolona z tego, co robi. Lata pracy pod latarnią odcisnęły piętno na jej zdrowiu psychicznym i fizycznym.

Nie wybrała swojego zawodu- zmusiły ją do tego okoliczności. Z tego też względu, aby zabić smutki, dużo pije i ćpa.

Ma cały katalog chorób wenerycznych, a do tego nie ma wielu znajomych, ze wzlędu na społeczny brak akceptacji zawodu prostytutki.

Do tego wszystkiego jej alfons traktuje ją tragicznie, regularnie bije i zabiera większość zarobionych pieniędzy.

W chwilach największego zwątpienia i największego smutku, nasza bohaterka pociesza się jedną myślą:

- Uf, przynajmniej nie jestem Kukizem.