LEGENDY rodem z Urugwaju:

08.07.1897 w Montevideo urodził się Isabelino Gradin, napastnik, zdobywca Copa America 1916 a ponadto Mistrz Ameryki Południowej w biegu na dystansie 400 m.(w roku 1918 i 1922), 200 m.(1919), na 200,400 i w sztafecie 4x400(1920). Gradin żył krótko bo zaledwie 47 lat lecz już za życia stał się legendą nie tylko futbolu ale i sportu w ogóle. Zaczynał w 1914 w małym klubiku Agraciada ale najlepsze lata spędził w słynnym Peñarol Montevideo a później był dumą klubu Olimpia. Karierę zakończył w 1928. Oczywiście karierę sportową bowiem jednocześnie Isabelino należał do grona najwybitniejszych lekkoatletów tamtej epoki.
Niezwykłe zdolności ruchowe i fenomenalna wydolność fizyczna dawały mu także na boisku futbolowym ogromną przewagę nad większością rywali. Mijał ich niczym slalomowe tyczki, przeskakiwał lekko jak kolejne płotki-był nie do powstrzymania! Łatwość biegu łączył z doskonałą techniką i potęgą strzału. Rozwijając nawet największą szybkość potrafił piłkę utrzymać krótko przy nodze. Strzelał zaś na ogół w ruchu, ściągając piłkę z powietrza i waląc z pełną mocą z woleja. Nigdy wcześniej czegoś podobnego nie oglądano toteż „na Gradina” chodziły tłumy.
A że do tego był miłym i skromnym chłopcem o ujmującym uśmiechu, stał się idolem absolutnym wszystkich kibiców.

Również 8 lipca i również w Montevideo, lecz w roku 1943 urodził się wybitny lewy obrońca Ricardo Pavoni, 5-krotny zdobywca Copa Libertadores, 3-krotny mistrz Argentyny oraz zdobywca Pucharu Interkontynentalnego. Pavoni urodził się w Montevideo, a pierwsze kroki w piłkarskiej karierze stawiał w klubie Defensor Montevideo. Nie widząc dla siebie przyszłości w futbolu, postanowił zakończyć gre w piłkę i zostać krupierem w kasynie gry. Nie doszło do tego, gdyż otrzymał propozycję gry w potężnym argentyńskim klubie Independiente Buenos Aires. Przybył do Independiente w wieku 21 lat, by zastąpić swego ciężko kontuzjowanego rodaka Tomása Rolana. Nikt wtedy nie mógł przewidzieć że gra Pavoniego sprawi iż kibice klubu całkowicie zapomną o Rolanie. Pierwszy mecz w barwach Independiente Pavoni rozegrał 24 marca 1965 w ramach turnieju Copa Libertadores 1965 przeciwko Boca Juniors B. A., wygrany przez drużynę Independiente 2:0. Z nowym klubem wkrótce sięgnąć miał po największe trofea w światowym futbolu, stając się jedną z gwiazd wszechczasów Independiente. Był lewym obrońcą, często określanym mianem lidera i symbolu drużyny Independiente. Pomimo że był obrońcą, zdobył dla klubu 57 bramek. Przez 12 sezonów spędzonych w Independiente (1965-1976) był prawdziwym idolem kibiców. Szczególnie wielkie wrażenie robiły na widzach jego imponujące rajdy prowadzone na lewym skrzydle oraz rzuty wolne wykonywane lewą nogą z wielką precyzją, często kończące się zdobyciem bramki dla drużyny. Jest uważany przez wielu za piłkarza reprezentującego wzorcowe cechy urugwajskiego futbolu.

Pavoni wraz z Independiente odniósł wiele sukcesów - trzykrotnie zdobył mistrzostwo Argentyny, 5 razy wygrał turniej Copa Libertadores(w tym 4 razy pod rząd), trzykrotnie triumfował w Copa Interamericana oraz raz zwyciężył w walce o Puchar Interkontynentalny. W najbardziej prestiżowym turnieju klubowym Ameryki Południowej, Copa Libertadores, Pavoni w barwach Independiente w latach 1965-1976 rozegrał 59 meczów i zdobył 6 bramek. Od 15 sierpnia 1962 do 23 czerwca 1974 rozegrał w reprezentacji Urugwaju 13 meczów i zdobył 2 bramki

Był w kadrze "40" reprezentacji Urugwaju przed finałami mistrzostw świata w 1966 roku. Wziął udział w finałach mistrzostw świata w 1974 roku, gdzie Urugwaj odpadł już w fazie grupowej. Zagrał we wszystkich trzech meczach - z Holandią, Bułgarią (zdobył bramkę) i Szwecją. Natomiast ani razu nie było mu dane wystąpić w Copa America ale mimo tego stał się jedną z legend Independiente. Po zakończeniu kariery pracował w klubie Independiente jako trener rezerw i drużyn młodzieżowych. W kilku przypadkach opiekował się także pierwszym zespołem klubu.