Z cyklu, legendy futbolu:

30 sierpnia 1972 r. w miejscowości Cheb urodził się Pavel Nedved, laureat Złotej Piłki France Football z 2003 r. Pavel Nedved to urodzony pomocnik z długimi jasnymi włosami, niezbyt wysoki ale silny i bez wytchnienia biegający po boisku- tak zostanie zapamiętany. Nawet rodacy Czesi nie uważali go za mistrza futbolu. Ale to właśnie on zaszedł najwyżej z Czeskich piłkarzy. W czeskich plebiscytach popularności wyżej od Pavla Nedveda notowani są legendarni piłkarze z połowy XX w.: Josef Masopust, Jan Popluhar czy Svatopluk Pluskal-wicemistrzowie świata z 1962 r. A jednak bez wątpienia to nie tamci, to nie Rosicky, nawet nie Antonin Panenka ale właśnie Nedved wdrapał się na sam szczyt europejskiego futbolu! Nie czarował zwodami ani cudownym dryblingiem, nie wiązał rywalom nóg w supły. Miał inne cechy, które uczyniły z niego wielkiego futbolistę. Przede wszystkim ogromna waleczność-nigdy się nie poddawał, nie odstawiał nogi, nie było dla niego straconych piłek. Nieprawdopodobnie wytrzymały, biegał od jednej bramki do drugiej, pojawiał się po lewej stronie boiska aby za chwilę ochraniać prawą. I tak przez cały mecz bez wytchnienia. O takich jak on mawiano iż mają żelazne płuca. Marcello Lippi, trener Juventusu powiedział o nim kiedyś że nawet kiedy śpi to wciąż biega. Lippi zaczynał ustawianie składu zawsze od Nedveda ponieważ nie wyobrażał sobie drużyny bez Czecha a on potrafił odwdzięczyć się za to uznanie najlepiej jak tylko potrafił. Strzelał piękne gole, porywał drużynę do walki a zdarzało się że i rozstrzygał ważne mecze. Był graczem obdarzonym siłą strzału i precyzją uderzenia z obu nóg. Pavel Nedved swoją karierę zaczynał w kubie RH Cheb a jako pierwszy jego talent dostrzegł jego ojciec Vaclav. Jako 15-latek zagrał w trampkarskiej reprezentacji Czechosłowacji. Rok później trafił do drugoligowej Skody Pilzno ale w meczu seniorów zadebiutował dopiero w 1990r. kiedy miał 18 lat. Kiedy zgłosiła się po niego Sparta Praga, czołowy czeski klub, miał prawo poczuć że jest na topie i że czeka go sława i pieniądze ale szybko do porządku przywołał go ojciec, który postawił mu warunek: najpierw matura a potem możesz wędrować w wielki piłkarski świat. I tak się stało-Sparta musiała na utalentowanego zawodnika poczekać. Najpierw przeszedł do wojskowej Dukli Praga, gdzie na boisku zaliczył obowiązkową służbę w armii. W 1992 r. jako 20-latek pojawił się w Sparcie. Przez 4 lata rozegrał w jej barwach 98 spotkań i strzelił 23 gole. Był3-krotnym mistrzem kraju(raz Czechosłowacji i dwa razy Czech). W 1994 zadebiutował w reprezentacji w wygranym meczu z Irlandią. Europa zachwyciła się nim 2 lata później podczas Mistrzostw Europy na angielskich stadionach. Czesi zdobyli wtedy wicemistrzostwo a Nedveda uznano za jednego z ojców sukcesu. Po tym turnieju już w krajowej lidze nie zagrał bowiem przeszedł do włoskiego Lazio za 4,5 mln dol. Początki były trudne, tifosi wątpili że jakiś pomocnik z Republiki Czeskiej pomoże klubowi wdrapać się na szczyt ale szybko ich przekonał do siebie. W 1999 Lazio zdobyło Puchar Zdobywców Pucharów(była to ostatnia edycja tych rozgrywek a Pavel Nedved zdobył wtedy ostatniego gola w tych rozgrywkach) a rok później mistrzostwo Włoch. Po 5 latach gry w Rzymie Nedved stał się jednym z najbardziej pożądanych zawodników przez wielkie europejskie firmy futbolowe. Chciał go kupić m.in. Manchester United ale Juventus Turyn przebił angielską ofertę-zaoferował 38 mln dol. W 2001r. Nedved był jednym z najwyżej wycenionych piłkarzy w Europie. W Turynie zastąpił sprzedanego do Realu Madryt Zidane’a. Kibice początkowo nie wierzyli że niewielki czeski pomocnik będzie w stanie wypełnić lukę po francuskim wirtuozie.

I znów szybko przekonali się iż warto było postawić na Nedveda a trener Lippi publicznie wyznawał że uwielbia tego piłkarza o wielkim sercu do gry. Kilka lat później prezydent Czech Vaclav Klaus oświadczył: ,,Historia Nedveda to historia siły woli, miłości pracy, zawziętości i systematyczności’’. Sięgną z Juventusem dwukrotnie po mistrzowską koronę we Włoszech(były jeszcze 2 tytuły ale odebrano je Juve za karę) a w 2003 wybrano go najpierw na najlepszego piłkarza Europy(Złota Piłka France Football) a zaraz potem na najlepszego piłkarza Świata(według World Soccer). Nie spełniło się natomiast jedno wielkie marzenie Nedveda-nie wygrał z Juve Ligi Mistrzów. W 2003 był bliski tryumfu. W półfinale ekipa z Turynu pozbawiła złudzeń gwiazdy Realu z Zidanem na czele. Nedved grał świetnie, w meczu w Turynie jego zespół wygrał 3:0 ale on nie cieszył się ze zwycięstwa ponieważ w 83 minucie popełnił głupi i niepotrzebny faul który skutkował żółtą kartką i w efekcie jego absencją w meczu finałowym. Schodząc z boiska płakał jak dziecko a jego Juventus przegrał finał po serii rzutów karnych. Był z Juve na szczycie i razem z tą drużyną spadł na samo dno, kiedy w sezonie 2005/2006 klub z Turynu ukarano degradacją do Serie B za udział w tzw. Aferze calciopoli. Odebrano też 2 mistrzostwa Włoch i prawo do występu w Lidze Mistrzów. Kilku czołowych piłkarzy nie chciało tułać się po stadionach niższej klasy rozgrywkowej i odeszło z Juventusu. Ale na dobre i na złe zostali z drużyną Del Piero, Buffon, Trezegeut i Nedved. Tifosi nigdy nie zapomną Czechowi tego gestu wierności dla biało-czarnych i po wsze czasy zapisano go w panteonie gwiazd słynnego klubu z północnej Italii. W 2006 roku wycofał się z gry w reprezentacji Czech(miał wtedy 34 lata) a w 2009 zakończył karierę. W Juve rozegrał 278 spotkań i zaliczył 51 goli. Zarabiał wówczas 5 mln euro rocznie i nie chwalił się tym a do tego sporą część swoich zarobków przeznaczał na działalność charytatywną. Był piłkarzem z charakterem a w życiu poza boiskiem charakteru też mu nie zabrakło.