GUSTAW HOLOUBEK WIELKIM AKTOREM BYŁ

"Wielka Improwizacja", czyli najważniejsza i najcenniejsza scena trzeciej części "Dziadów". I w tym momencie pojawia się Gustaw Holoubek - mistrz, gigant, legenda. Człowiek, który w mistrzowski sposób odtwarza złożoność Gustawa/Konrada, wygłaszając słynny monolog.

Siłą tej recytacji są emocje, a siłą samego tekstu jego ponadczasowość. Chociaż "Dziady" zostały napisane przez Mickiewicza 191 lat temu, to wielokrotnie przekonaliśmy się, że chociażby słowa "Wielkiej Improwizacji" nieustannie zapętlają się w kolejnych latach.

Popatrzmy chociażby na fragment, gdy Konrad nieotrzymujący odpowiedz od Boga, wyzywa go na pojedynek i formułuje w jego kierunku szereg zarzutów.

Słowa "A Ty mądrze i wesoło zawsze rządzisz, zawsze sądzisz, i mówią, że Ty nie błądzisz" przeplatane scenami z obozów koncentracyjnych dobitnie pokazują ponadczasowość utworu. To już było i to znów się zdarzyło. To właśnie ta liryczna mowa udowadnia nam, że pomimo upływu lat, dramat nie traci niczego ze swojego przesłania. I w tym tkwi geniusz Mickiewicza!

A sam sposób recytacji Gustawa Holoubka? No cóż, przyprawia o dreszcze. Jest piękny, wbija w fotel, zagląda w głąb serca, wydobywa wszystko na zewnątrz i pokazuje geniusz aktorski tego człowieka.

Polecam obejrzeć całą scenę.