Witamy na La Rambla, gdzie dyskusje toczą się całą dobę! La Rambla to dział stworzony specjalnie dla zarejestrowanych Użytkowników FCBarca.com. Zapraszamy do rejestracji oraz dyskusji nie tylko o Barcelonie i nie tylko o piłce nożnej. W tym dziale obowiązuje regulamin serwisu FCBarca.com, który znajdziecie
tutaj.
Online: 1458 Culés
3
Ernest Wilimowski, a właściwie Ernst Otto Pradella. Urodzony 23 czerwca 1916 roku w Katowicach, jeden z największych piłkarzy w historii światowego futbolu, wielka postać sportu XX wieku. Wybitny, kontrowersyjny, (nie)zapomniany.
Matka Ślązaczka, ojciec Niemiec, który zginął podczas I wojny światowej. Kilkanaście lat później matka poślubi polskiego patriotę, powstańca Śląskiego Romana Wimowskiego.
Mały Enzi przygodę z futbolem zaczynał w klubie mniejszości niemieckiej 1.FC Katowice. Tam rozwijał się doskonale, nic więc dziwnego, że za równowartość 10 pensji listonosza kupił go klub Ruch Hajduki Wielkie. Kupił i tym samy przeprowadził najlepsza inwestycje w historii. Powiedzieć, że Wilimowski spełnił pokładane w nim nadzieję, to jakby nie powiedzieć nic.
Ernest w barwach Ruchu był po prostu fenomenalny, kluczowy. Już w pierwszym sezonie wywalczył mistrzostwo Polski (jedno z czterech) i tytul króla strzelców. Miał wtedy 18 lat. Nic więc dziwnego dziwnego, że w maju 1934 roku w Kopenhadze zadebiutował w reprezentacji Polski, a kilka dni później strzelił debiutanckiego gola. Ogólnie chorzowski etap kariery był dla Wilimowskiego najlepszym. Cztery krajowe mistrzostwa (1934, 1935, 1936, 1938) oraz cztery tytuły króla strzelców oraz 117 ligowych trafień, w tym m.in 10 w jednym meczu. ZJAWISKO. Tym wieksze, gdy uświadomimy sobie, że w 1938 roku miał zaledwie 22 lata.
1938 rok to również inne historyczne wydarzenie. Mundial w Paryżu. Co prawda Polska zagrała wówczas tylko jeden ale za to pamiętny mecz z Brazylią. Przegraliśmy w dramatycznych okolicznościach po dogrywce 5 do 6 tego dnia Wilimowski grał w swojej lidze, strzelił rekordowe bramki
U szczytu (a może dopiero przed?) kariery Wilimowskiego zastał dramat II wojny światowej. Z racji narodowości miał możliwość ratowania sie, z czego skorzystał i wyjechał do III Rzeszy, której barwy później reprezentował. Ta decyzja sprawiła, że w Polsce został uznany za zdrajcę. W czasach komuny nazwisko Wilimowski praktycznie nie figurowało w polskiej piłce. Był człowiekiem skreślonym. Osiadł w Karlsruhe, gdzie pracował jako urzędnik i amatorsko grał w piłkę. Doczekał się czwórki dzieci. W 1974 roku chciał spotkać się z polskimi piłkarzami biorącymi udział w Mistrzostwach Świata. Zgody na to nie dostał. Miał za to okazję krótko porozmawiać z słynnym polskim trenerem Kazimierzem Górskim. Odszedł w 1997 roku, w wieku 81 lat. Na pogrzebie nie było przedstawicieli Polskiego Związku Piłki Nożnej.
Postać niezwykle kontrowersyjna. Wielki sportowiec, któremu w życiorysie przeplatały się Polska i Niemcy.
Nikt chyba nie ma wątpliwości; że tylko dramat II wojny światowej sprawił, że dziś nie jest stawiany w jednym rzędzie z piłkarzami uznawanymi za najlepszych w historii. Ale tego "przeskoczyć " nie mógł nawet on. Bo tak naprawdę karierę skonczyl już w w wieku 23 lat w 1939 roku. Pierwszy Mundial po wojnie odbył się w 1950 roku. 11 lat później. Pierwszy finał Pucharu Europy rozegrano w 1955 roku. W latach 50 XX wieku wręczono pierwsze Złote Piłki. Enzi był po prostu za wcześnie...
1
@Arden
Kilka nieścisłości.
1. "Ezi", nie "Enzi"
2. Liczba goli dla Ruchu to 114 lub 115. Nieścisłość wynika z faktu, że w jednym z meczów nie ma pewności, czy gola strzelił Wilimowski, czy był to gol samobójczy.
3. Co do kwoty transferu, to wynosiła ona 1000 zł + zysk dla Katowic z dwóch spotkań z Ruchem. I nie była to wysokość 10 pensji listonosza, tylko około 7. Co nie zmienia jednak faktu, że to był bardzo drogi transfer i dużo pieniędzy.
4. Mama Ernesta, Paulina, nie poślubiła Romana Wilimowskiego kilkanaście lat później. Zrobiła to w 1919 roku, czyli wtedy, gdy Ernest miał trzy lata. W 1929 roku, czyli 10 lat po ślubie, Roman Wilimowski usynowił Ernesta i nadał mu swoje nazwisko.. Dlaczego to zrobił dopiero wtedy? Trudno stwierdzić. Może dlatego, że po tylu latach nie doczekał się wspólnych dzieci z Pauliną, więc może chciał mieć spadkobiercę i potomka.
5. Czy jego ojcem był Niemiec? Tego nie wiadomo. Ernest nosił najpierw nazwisko po matce. Urodziła go jako panna, w akcie urodzenia nie ma danych ojca. Pojawiły się informacje, że być może Ernest był efektem romansu pani Pauliny z mężczyzną, który miał już rodzinę, a informacja, że jego ojciec był niemieckim żołnierzem, który zginął na wojnie, była po prostu najwygodniejsza. Tego już nigdy nie zweryfikujemy.
6. Co do zostania Niemcem z chęci Ernesta to nie jest też taka oczywista sprawa, bo wielu mieszkańców Śląska po wybuchu wojny zostawało automatycznie wpisywanych na volkslistę przez urzędników, często nawet o tym nie wiedząc. Jasne, Wilimowski skorzystał z tej okazji i zaczął grać w piłkę. Wiele osób, którzy nazywają go zdrajcą, często zapomina (lub nie wie) o fakcie, że prawdopodobnie Wilimowski zginąłby pierwszego dnia wojny. Ernest bał się Georga Joschkego, który był lokalnym liderem NSDAP, a który nie mógł Wilimowskiemu wybaczyć, że ten kiedyś przeszedł z niemieckiego FC Katowitz do Ruchu Hajduki Wielkie. Zresztą Kazimierz Górski po 1939 roku grywał w radzieckich klubach i nie jest nazywaną zdrajcą, a ciekawe czemu Wilimowski jest. No i trzeba też pamiętać, że do podpisania volkslisty namawiał Polaków m. in. Józef Kałuża czy prymas Polski.
7. No i kariera Wilimowskiego nie zakończyła się w 1939 roku, bo przecież został jeszcze m. in. po 1939 roku królem strzelców Pucharu Niemiec w barwach TSV Monachium czy grał w Kaiserslautern. No chyba, że tutaj chodzi o metaforę, że ta kariera zakończyła się w tym sensie, że dla Polaków już nie żył :)