@FCBparasiempre
Kultowe „Almagro”:

Dzielnica „Almagro” w Buenos Aires, która leży na zachód od centrum miasta przepełniona była barwnymi opowieściami o przedsiębiorczych warsztatach baskijskich i włoskich imigrantów, bójkach ulicznych oraz tanga: ,,Miejsce mojej duszy, tam spędziłem dni młodości i tam spędziłem noce miłości"- śpiewał w latach 30-tych wielki piosenkarz tanga Gardel. Długo zanim Maradona przyjechał grać na początku lat 80-tych do FC Barcelony, Buenos Aires dzięki „Almagro” zasłużyło na miejsce w historii hiszpańskiej piłki. Wszystko to za sprawą lekcji futbolu jaki udzieliła drużyna z tej dzielnicy podczas jej zimowego tournee po Hiszpanii na przełomie lat 1946 i 1947. Ta lekcja jest opowiedzianą z wyprzedzeniem kroniką rozwoju hiszpańskiej piłki od mitycznych początków tak umiłowanej przez reżim Franco – „La Furia” po jej przekształcenie się w ,,La Roja” - reprezentacje narodową, która na początku drugiej dekady XXI wieku zdobyła dla Hiszpanii jej pierwsze mistrzostwo świata. Ta historia zaczyna się na początku XX wieku od bandy ulicznej z ,,Almagro”, które wyzywała ekipy z innych dzielnic na mecze ulicznej piłki nożnej malując na ścianach legendarny napis „Los forzosos de Almagro de safian"(Siłacze z Almagro wyzywają was). W tamtych czasach dzielnice była poprzecinana licznymi liniami tramwajowymi i autobusowymi, co sprawiało że gra w piłkę była ryzykownym zajęciem. Po tym jak pewnego dnia nadjeżdżający tramwaj przejechał młodego chłopca, miejscowy ksiądz katolicki Ojciec Lorenzo Massa wziął sprawy w swoje ręce i zaczął organizować mecze na terenach obok kościoła parafialnego przy ,,Avenida de Mexico”. To tam powstały pierwsze struktury drużynowe San Lorenzo de Almagro, klubu, który z biegiem czasu stał się jednym z największych obok Boca Juniors, Independiente, River Plate czy Racing, drużyn z Buenos Aires. San Lorenzo rekrutował swoich piłkarzy spośród baskijskich imigrantów znanych z twardej, , fizycznej gry oraz Włochów Hiszpanów i mieszanych etnicznie Indian, którzy przybyli do stolicy kraju z prowincji. Tych ostatnich przezywano ,,Los gauchos" , na cześć samowolnych pastuchów, którzy przemierzali rozległe pampasy. Baskowie swoimi wydawałoby się niewyczerpalnymi rezerwami sił fizycznych oraz prostą agresywną grą, charakteryzującą się twardymi wejściami, grą głową, dośrodkowaniami, długimi podaniami, zdawali się zainspirowani angielską piłką. Jednak uliczki Buenos Aires oraz suche boiska, które były charakterystyczne dla argentyńskiej piłki, stały się tyglem stylów wyłaniającej się rodzimej kultury, w której kładziono duży nacisk na indywidualne cwaniactwo i zwinność. Taka gra miała swoich prekursorów w latach 20-tych, kiedy sąsiedni Urugwaj zdobył 2 złote medale z rzędu podczas igrzysk olimpijskich. Tamto osiągnięcie Eduardo Galeano określił jako ,,drugie odkrycie Ameryki". ,, Anglicy... udoskonalili dalekie podania i wysokie piłki ale te wydziedziczone dzieci z dalekiej Ameryki nie poszły w ślady swoich ojców. Zamiast tego postanowiły stworzyć grę krótkimi podaniami bezpośrednio pod nogi, z błyskawicznymi zmianami rytmu oraz szybkimi dryblingami"- pisał Galeano. Przeznaczeniem południowoamerykańskich piłkarzy było wywarcie istotnego wpływu na ewolucję hiszpańskiego futbolu. Wczesnym pionierem, o ile nie niedocenionym bohaterem była wschodząca gwiazda argentyńskiej piłki Francisco Seijas, który w 1930 roku dołączył do Celty Vigo. To był pierwszy zawodowy piłkarz, który wyjechał grać do Europy. „W tamtych czasach Francisco Seijas nie śnił o takiej sławie, jaką osiągnął Maradona i po nim inni Argentyńczycy, jak Messi. Dla niego to była przygoda, wyzwanie ale nie przynoszące statusu gwiazdy czy pieniędzy"- opowiadał jego syn Luis. Galisyjski klub, w którym Francisco postanowił grać został założony w 1923 roku i był jednym z najnowszych punktów na mapie hiszpańskiej piłki. Mimo otwarcia w 1928 roku imponującego stadionu „Balaidos" z zamiarem wkroczenia do bardziej profesjonalnego świata futbolu CELTA miała problemy w hiszpańskiej drugiej lidze. W kilka tygodni od przyjazdu Seijas stał się najlepszym strzelcem w zespole zdobywając cztery gole w debiucie z Athletic Bilbao! Swój niski wzrost nadrabiał niskim ośrodkiem grawitacji, dzięki któremu miał prawie że idealną kontrolę nad piłką prześlizgiwania się między rywalami. Nie był pierwszym ani ostatnim Argentyńczykiem z takimi zdolnościami ale na pewno może twierdzić że przyczynił się do awansu Celty. Migracja takich piłkarzy jak Seijas do La Liga nieco zmalała w latach 30. Piłka nożna w Argentynie wreszcie osiągnęła status dyscypliny zawodowej a Hiszpanię dotknęły gospodarcze i polityczne zawirowania. Pisał o tym Dawid Goldblatt: ,, Odcięci od rzezi, uwolnieni od okrucieństw wojny i walki o przetrwanie Argentyńczycy mogli stworzyć znakomitą mieszankę instrumentalizmu, sztuki i rozrywki" a tamtejsze media mówiły o ,, żywotnej idei unikalności Narodowego stylu gry".

Bogata alchemia stylów była tym, co przywieźli ze sobą piłkarze z San Lorenzo de Almagro, kiedy odbyli tournee po Portugalii i Hiszpanii w latach 1946-1947. Ich drużyna dopiero co wygrała ligę argentyńską przełamując tym samym hegemonię River Plate i legendarnej „La maquina". Nazywano tak nieustępliwą i zgraną ofensywną piłkę, którą prezentował mityczny kwintet graczy ofensywnych: Muñoz, Moreno, Pedernera, Labruna i Loustau. Tournee po półwyspie Iberyjskim był drugim po detronizacji River Plate ważnym wydarzeniem w historii San Lorenzo. Piłkarze z Almagro przylecieli po międzylądowaniu na Wyspach Kanaryjskich, na nowo wybudowane lotnisko ,,Barajas” dokładnie 4 dni przed świętami Bożego Narodzenia w 1946 roku. Pierwszym, który wyszedł na pas startowy był urodzony w Bilbao Angel Zubieta, który pozostał w Argentynie po tuornee drużyny Basków w czasie hiszpańskiej wojny domowej. Zubieta został przywitany przez swoją matkę i siostrę. Wzruszające spotkanie po latach i jednokrotnego reprezentanta Hiszpanii i dwóch pozornie szczęśliwych baskijskich obywatelek rządzonego przez Franco kraju zdawało się politycznie służyć reżimowi. W kolejnych tygodniach miejscowi kibice piłki nożnej zachęceni przez liczne relacje w hiszpańskich mediach sportowych tłumnie przybywali podziwiać grę argentyńskich gości. To, co ujrzeli było najlepszą grą ofensywną, która sławę zyskała dzięki „La maquina" a teraz była częścią skomplikowanego pokazu szybkich krótkich podań i zwrotów, zręcznych podbić i lotów oraz magicznych bramek. Z powodu szybkości i artyzmu z jakimi kręciła młynki wokół rywali, drużyna została zapamiętana jako „El Ciclon". „To, co wydarzyło się pomiędzy 21 grudnia a końcem stycznia 1947 roku, wydawało się czymś nierealnym i nie do opisania"- brzmiał komentarz w hiszpańskiej gazecie ,,El Pais” z okazji 50 rocznicy tournee. Dzienniki i magazyny podwoiły liczbę swoich relacji. Piłkarze San Lorenzo mimo że tamtej zimy pogoda wymogła na nich grę w chłodzie, śniegu i podczas obfitych opadów deszczu, stali się nie lada sensacją. San Lorenzo w pierwszym meczu na stadionie Metropolitano w Madrycie, choć większość piłkarzy wciąż leczyła skutki Atlantyckiego lotu, pokonało gospodarzy Atletico Aviacion 4:1. Dwa dni później Argentyńczycy zagrali na tym samym obiekcie z Realem Madryt i przegrali z gospodarzami takim samym stosunkiem goli. W przededniu tego meczu podsłuchano jak kapitan San Lorenzo, Bask Zubieta mówił przyjacielowi że marzy mu się dwa razy wyższe zwycięstwo nad zwycięzcami Copa Generalissimo. „Pokonanie Realu Madryt byłoby wielkim wydarzeniem naszego tournee, gdyż są dobrze znani w Argentynie i obecnie są mistrzami Hiszpanii"- mówił Zubieta. Ta zapowiedź zmobilizowała innego Baska - kapitana Realu Madryt Ipiño do zwołania drużyny na naradę. Podczas spotkania powiedział kolegom: „Jestem gotów jutro wypruć z siebie flaki i tego oczekuję także od was. Czego nie wolno nam robić, to walczyć tą samą bronią co oni". Ipiña zaproponował swojej drużynie proste rozwiązanie: aby przeszkadzali San Lorenzo w swojej grze i pokonali Ich kontratakami. Taka strategia wymagała skutecznego krycia i solidnej gry linii pomocy mogące liczyć na szybkie zagranie od Molowny'ego i Belmara, pary silnych obrońców, którzy potrafili być zabójczy w ataku. Podstępna i cierpliwa gra gości nie robiła wrażenia na pewnej obronie mistrza Hiszpanii. Gra podaniami San Lorenzo była bezbłędna ale toczyła się raczej przed niż za linią obrony Realu. W tych nielicznych okazjach, w których Argentyńczycy ujrzeli bramkę rywala, atakujący gracz był osaczany przez obrońców. Real nie marnował swoich szans i przed przerwą po szybkich kontratakach Pruden strzelił dwa gole a trzeciego dołożył Belmar. Jak na mecz towarzyski walczono ze sobą ostro. Ipiña został zniesiony na noszach poślizgu rywala ale tuż po tym Alsua zdobył zwycięską czwartą bramkę. Mimo że Real bardzo szczycił się tym zwycięstwem, to reputacja San Lorenzo nie została narażona na szwank. Przez resztę wyjazdu goście byli niepokonani a w szczególności trzej piłkarze: Farro, Pontoni i Martino, czyli tzw. ,,Trio del Oro”, którzy grali bardzo atrakcyjną piłkę. FC Barcelona zaproponowała Pontoniemu kontrakt, który odrzucił, Martino zaś ostatecznie trafił do Juventusu. San Lorenzo pokonało FC Barcelonę i zremisowało z trzema innymi hiszpańskimi klubami: Athletikiem Bilbao, Valencią CF i FC Sevilla. Z tych trzech meczów największe wrażenie na miejscowych zrobiło spotkanie na ,,San Mames” w Bilbao, które ugruntowało popularność kapitana z San Lorenzo - Zubiety, w odróżnieniu od kwestionowanej przez fanów pozycji Panizo z Athletiku. Podczas gdy baskijską pracowitość i grę zespołową Zubiety stawiano za wzór, Panizo często był krytykowany przez kibiców Athletiku za zbyt długie przetrzymywanie piłki. Jednak gdy tłumy zobaczyły jak piłkarze San Lorenzo świetnie panują nad piłką i jak szybko się nią wymieniają, na „San Mames” rozległy się pełne podziwu szepty kibiców: „Oni wszyscy grają jak Panizo!". Najbardziej przekonującym zwycięstwem piłkarzy San Lorenzo była wygrana 13:5(!) w dwumeczu z reprezentacją Hiszpanii. Wiele lat później trener drużyny młodzieżowej FC Barcelony Jaume Oliva powiedział: „W hiszpańskiej piłce było przed i potem, których granice wytaczała wizyta San Lorenzo. Argentyńscy mistrzowie zostawili głęboki ślad, wymyślnej gry krótkimi podaniami, gry trójkątami w przeciwieństwie do bardziej bezpośredniego stylu Hiszpanii, gdzie rozmowy na temat taktyki były uważane za herezję. Argentyńczycy wierzyli w jak najlepsze wykorzystanie piłki oraz strategię. Hiszpanie mogli jedynie odpowiedzieć im ,,La Furią” i improwizacją".