Wybitne legendy argentyńskiego futbolu:

1 października 1921 r. urodził się pomocnik Ernesto Grillo, zdobywca Copa America 1955; 3-krotny mistrz Argentyny z Boca Juniors oraz mistrz Włoch z AC Milan w 1959. W 1946 roku trafił do czwartej drużyny River Plate. Miał 17 lat. Na jego pozycji w pierwszym składzie brylował podziwiany przez niego Idol Angel Labruna. Trener Peucelle, wicemistrz świata z 1930, opiekujący się głębokimi rezerwami River po paru meczach zaproponował młodemu Ernesto miejsce na prawym skrzydle. Grillo odparował z punktu: „Nie interesuje mnie bieganie wzdłuż linii, wolę grać bardziej w środku". Peucelle spokojnie wysłuchał argumentów nastolatka i odparł: ,,W tym rzecz że ja akurat potrzebuję skrzydłowego ale masz rację. Poszukaj czegoś gdzie indziej. Zrobisz dobrze". Wówczas Grillo zaczepił się w czwartej drużynie Independiente. Ostrzyżony króciutko przy samej skórze zyskał ironiczny przydomek ,,pelado". Rozwijał się szybko awansując do trzeciego zespołu a w pierwszej lidze debiutując w 1949, kiedy dla takich młodych zdolnych zwolniło się miejsce po strajku najlepszych zawodowców. Grillo błyskawicznie wybił się na plan pierwszy. Mocno zbudowany, barczysty, z potężnie umięśnionymi udami nie był jednak typem napastnika w stylu brytyjskim, chociaż potrafił twardo walczyć w powietrzu i wytrzymywał najostrzejsze wejścia obrońców. Nie zaliczał się też do sprinterów. Jego atutem był rewelacyjny drybling, porównywalny z magią Zito, de la Maty czy Garcii. Panował nad piłką tak perfekcyjnie że na przestrzeni dwóch, trzech metrów niemal w miejscu ośmieszał kilku obrońców. Do historii przeszedł jego gol strzelony 14 maja 1953 r. reprezentacji Anglii na stadionie River i wówczas atak tworzyło pięciu Asów Independiante. Grillo otrzymał podanie od Lacassi, jednym ruchem zwiódł Wrighta i Barlowa, przy samej linii końcowej objechał płynnie Barrasa i niemal z zerowego konta wrzucił piłkę w samo okienko bramki Ditchburna. Po meczu wygranym przez Argentynę 3:1 po golach Mitchellego i ponownie Grillo rozżaleni Anglicy wywodzili że ,, to było niemożliwe", ponieważ wedle wszelkich zasad sztuki Grillo ,, powinien był centrować do Cecconato". Wyspiarski trener w skrajnej desperacji wykrzyknął nawet: ,, to był błąd taktyczny Grillo!". Tak owa słynna bramka widnieje w annałach futbolu jako ,, error tactico". Nawiasem mówiąc anegdotka owa dobrze oddaje dogmatyzm panujący w ówczesnym futbolu brytyjskim. Przecież w tym samym okresie Węgrzy rozgromili Anglię 6:3 i 7:1, popełniając nagminnie dziesiątki podobnych ,, błędów taktycznych"...

W 1957 roku Grillo przeszedł do włoskiego Milanu. Independiente skasowało bajońską sumę trzech milionów 300 000 pesos. Do kieszeni Grillo padło 600 000 plus rozliczne premie. Z Milanem zdobył mistrzostwo ligi i doszedł do finału Pucharu Europy Mistrzów klubowych. W przeciągu trzech lat zdobył wprawdzie tylko 18 goli w 77 meczach ale to było raczej zadaniem jego rodaka Cucchiaroniego, Brazylijczyka Altafiniego i Urugwajczyka Schiaffino. We Włoszech narodził się nowy Grillo i kiedy w 1960 wrócił do kraju wzmacniając Boca Juniors, zdumieni kibice przecierali oczy ze zdumienia. Ujrzeli oto w pełni dojrzałego stratega, mistrza wyrafinowanych podań, oszczędnego w ruchach, po profesorsku kierującego grą całej drużyny. Sam Grillo tak określał swoją przemianę: ,, tamten futbol się skończył. Kiedyś kiwałem trzech, czterech rywali i to dawało mi przewagę. Sześć lat temu obrońca stał w odległości 10 m. Dziś Wciąż czuję jego oddech na plecach i muszę przewidywać, wyprzedzać go, nie przestając wcale dominować nad piłką ale to już inny typ dominacji". Łącznie Grillo w Barwach Independiente, Milanu i Boca Juniors w latach 1949-66 rozegrał 382 mecze strzelając 125 goli. W reprezentacji Argentyny rozegrał 20 spotkań zdobywając 7 goli.
@Sysia11
@Safrani
@Ogorinho1974
@Mixtape
@misterio
@Lionel_Messi10
@KrychaFCB
@Gary
@Bernard777
@Adran360