@FCBparasiempre
Szanowni państwo, pasjonaci futbolu, dokładnie 3 lata temu reprezentacja Argentyny sięgnęła po raz trzeci w historii po mistrzostwo świata. Posłuchajcie, jeśli chcecie opisywać świat za pomocą powtarzających się schematów i symboli, na pewno je znajdziecie. W przypadku Argentyńczyków na mundialu w Katarze nie chodziło tylko o Messiego ale także o epoke i ducha, który reprezentował. To właśnie w Katarze w 1995 roku, pierwszym zwycięstwem ekipy Jose Pekermana na mistrzostwach świata do lat 20-tu rozpoczynała się złota era. Z utożsamianego z nią pokolenia na ostatnim mundialu zostało tylko 3 piłkarzy: Messi, który wygrał młodzieżowe mistrzostwa w 2005 r. oraz Papu Gomez i Angel Di Maria, którzy triumfowali dwa lata później. Wpływ Pekermana, który był zwolennikiem podejścia holistycznego i wierzył że rozwijać trzeba nie tylko umiejętności piłkarskie podopiecznych ale także ich cechy charakteru, okazał się jednak znaczący. To właśnie ten trener powołał Messiego na jego pierwszy mundial w 2006 r. a Scaloni i jego dwaj asystenci: Pablo Aimar i Walter Samuel, wygrywali pod przewodnictwem Pekermana mistrzostwa świata do lat 20-tu w 1997 r. w Malezji. Mimo że Alvarez, Fernandez i Mac Allister odświeżyli grę Albicelestes, oni również potrzebowali inspiracji Messiego. Kapitan Argentyńczyków zaś z wiekiem rozwinął umiejętność wyszukiwania słabych punktów rywala w trakcie czegoś, co wydawało się po prostu swobodną przechadzką po murawie. W 2014 r., kiedy przemiana Leo w pragmatyka dopiero się rozpoczynała, van Gaal skutecznie zneutralizował Messiego w półfinale mundialu oddelegowując Nigela de Jonga do indywidualnej opieki nad nim. Teraz jednak, kiedy argentyński wirtuoz przypominał raczej ducha unoszącego się gdzieś nad boiskiem i materializującego się w chwili, gdy było to naprawdę potrzebne, zadanie było trudniejsze. Człowieka można upilnować ale jak można upilnować cień? Mówienie o tym jak kiepsko wyglądało średnie tempo Messiego w trakcie meczów mija się z celem. On jest piłkarzem ,,sui generis” funkcjonującym jedynie na zwolnionych obrotach. Oczywiście w Katarze oznaczało to że koledzy z drużyny musieli pracować w dwójnasób żeby zrównoważyć niemal całkowity brak zaangażowania Leo w pracę defensywną ale również rywale musieli się jakoś dostosować. Wydawało się że Messiego nie ma tam, gdzie powinien być aż do chwili gdy nagle się tam pojawiał i to z zabójczo skutecznym efektem.

Powiązane z katarskimi występami Messiego poczucie nietrwałości wszelkiej sławy i chwały wiązało się być może z atakiem serca i śmiercią 60-letniego Maradony w listopadzie 2020 r. Nie trzeba być jednak freudystą by dojść do wniosku że odejście tego ostatniego, zważywszy na wielką role, jaką odgrywał w trakcie mistrzostw świata, zdjęło z Messiego presję. Kiedy na mundialu w Rosji Argentyna przegrywała z Chorwacją 0:3, wyraźnie wyczerpany Maradona siedział na schodach gdzieś na tyłach loży prasowej. Tym razem w półfinale mistrzostw, to Argentyńczycy pokonali Chorwatów 3:0. Messi zdobył pierwszego gola z karnego i wypracował Alvarezovi trzeciego gola ze zwodniczą ospałością bawiąc się z obrońcą Gvardiolem w kotka i myszke. Rajd Alvareza, po którym padł drugi gol dla piłkarzy Scaloniego był tyleż efektowny co chaotyczny a futbolówka odbijała się od rywali w sposób przypominający nieco drugiego gola Mario Kempesa w finale z mundialu w Argentynie. Co się wydarzyło w finale z Francją(?), to już każdy szanujący się kibic futbolu powinien wiedzieć…

Jeśli ta złota era argentyńskiego futbolu faktycznie zaczęła się w Katarze 27 lat wcześniej, to również w Katarze doczekała się swojej wspaniałej apoteozy. Messi znalazł się na najwyższych stopniach panteonu obok Pelego, Maradony czy Garrinchy. Radość Argentyńczyków była szalona i powszechna. Powracającą do kraju drużynę witało na ulicach Buenos Aires około 4,5 miliona ludzi. Kolejne miliony oglądały wszystko w telewizji. Od Plaza de Mayo do Obelisco, siedmiopasmową Avenida 9 de Julio na południe i w strone mostu nad Riachuelo, wszędzie płynęła wielka ludzka rzeka błękitu i bieli.