Ameryka odkryta na nowo:

Dla Pedra Arispe słowo ojczyzna znaczyło tyle co nic. Ojczyzna była miejscem, w którym się urodził(co nie miało znaczenie, gdyż przecież nikt z nim tego nie konsultował) i gdzie wypruwał sobie żyły w przetwórni mięsa. Było mu wszystko jedno u kogo pracował ale kiedy reprezentacja Urugwaju wygrała Igrzyska Olimpijskie we Francji w 1924 roku, Arispe był jednym ze zwycięskich piłkarzy. Kiedy tak patrzył jak urugwajska flaga ze słońcem i czterema błękitnymi pasami sunęła w górę pośrodku innych flag Arispe czuł że miękną mu nogi. Cztery lata później Urugwaj zwyciężył na olimpiadzie w Holandii. „Nie jesteśmy już tylko małym punkcikiem na mapie"- skomentował tę wygraną prezes urugwajskiego związku piłkarskiego Atilio Narancio, który w 1924 roku zastawił swój dom aby opłacić reprezentantom podróż. Błękitna koszulka była niepodważalnym dowodem na istnienie Urugwaju wydobytego z cienia powszechnej anonimowości. Autorami sukcesu z 1924 i 1928 roku byli robotnicy i lekkoduchy, dla których kopanie piłki było czystą przyjemnością. Pedro Arispe był robotnikiem w przetwórni mięsa. Jose Nassazi ciął marmurowe bloki. Perucho Petrone prowadził warzywniak, Pedro Cea roznosił lód, Jose Leandro Andrade był grywającym w karnawale muzykiem i pucybutem. Wszyscy mieli po 20 albo trochę więcej lat ale na zdjęciach wyglądają dużo starzej. Siniaki po kopnięciach rywali leczyli wodą i solą, okładami z octu i kilkoma kieliszkami wina. W 1924 roku przypłynęli do Hiszpanii trzecią klasą a na miejscu podróżowali za pożyczone pieniądze wagonami klasy drugiej, śpiąc na drewnianych ławkach i rozgrywając kolejne mecze w zamian za dach nad głową i jedzenie. W drodze na olimpiadę w Paryżu rozegrali w Hiszpanii 9 meczów i ze wszystkich potyczek wyszli zwycięsko. Wtedy po raz pierwszy drużyna z Ameryki Południowej grała w Europie w Paryżu. Urugwaj zmierzył się najpierw z Jugosławią. Ta wysłała swoich szpiegów na treningu Urugwajczyków. Zawodnicy jednak szybko przejrzeli podstęp i z radością kopali w boisko zamiast w piłkę, wystrzeliwali ją w słońce i zderzali się jeden z drugim. Szpiedzy donosili: „Ci biedni chłopcy, którzy przyjechali z tak daleka budzą litość..." Na pierwszy mecz przyszło niespełna 2000 widzów. Flagę Urugwaju zawieszono do góry nogami i tak wciągnięto na maszt, zamiast hymnu puszczano jakiś brazylijski marsz ale tamtego popołudnia Urugwaj pokonał Jugosławię 7:0 i wtedy stało się coś co można by nazwać ponownym odkryciem Ameryki. Przed każdym następnym meczem kibice dopuszczali się rękoczynów, byle tylko móc zobaczyć w akcji nieuchwytnych jak wiewiórki futbolistów, grających w piłkarskie szachy. Angielska szkoła preferowała długie, górne podanie ale ci nie znani synowie poczęci w dalekiej Ameryce nie zamierzali słuchać się ojca.

Woleli futbolu oparty na krótkich podaniach, częstym kontakcie z piłką, z piorunującymi zmianami rytmu i z wodami wykonanymi w pełnym biegu. „Cóż za rewelacja, to jest prawdziwa piłka nożna. To co znaliśmy i uprawialiśmy do tej pory było tylko zwykłą szkolną rozrywką"- zachwycał się arystokrata i pisarz Henri de Montherlant. Sukcesy urugwajskich jedenastek najpierw na olimpiadach w 1924 i 1928 roku a później w Mistrzostwach Świata w 1930 i 1950 r. nie byłyby możliwe bez oficjalnej polityki ówczesnych władz, które krzewiły kulturę fizyczną i budowały w całym kraju stadiony sportowe. Mijały lata i po tamtym państwie, który miał misję społeczną pozostały tylko wspomnienia. Podobnie jak po tamtych drużynach. Niektórzy zawodnicy jak Enzo Francescoli odziedziczyli i potrafili udoskonalić starą szkołę ale ogólnie rzecz biorąc urugwajska piłka nie jest już tym, czym była kiedyś. Coraz mniej dzieci gra w piłkę, coraz mniej dorosłych potrafi kopać się z wdziękiem. Mimo to nie ma Urugwajczyka, który nie uważałby się za profesora futbolowej taktyki i strategii oraz erudytę, jeśli chodzi o historię piłki nożnej. Piłkarska pasja Urugwajczyków pochodzi właśnie z tamtych czasów a jej korzenie widoczne są nawet dziś: gdy gra reprezentacja, nie ważne z kim, kraj wstrzymuje oddech. Politycy, śpiewacy i szarlatani z wesołych miasteczek nabierają wody w usta, kochankowie przestają się kochać a muchy latać...

@Adran360
@Bernard777
@Gary
@Lionel_Messi10
@Marusek
@misterio
@Mixtape
@Ogorinho1974
@Pawel13sz
@Safrani