@FCBparasiempre
W dzisiejszych czasach angielscy menedżerowie coraz rzadziej odnoszą sukcesy poza Wyspami Brytyjskimi. Steve McClaren poprowadził Twente do tytułu mistrza Eredivisie w 2010 roku ale potem miał problemy w Niemczech, grając z Wolfsburgiem. Wcześniej, Sir Bobby Robson odnosił sukcesy w Holandii, Portugalii i Hiszpanii w latach 90-tych a Terry Venables zdobył tytuł mistrza La Liga z Blaugraną w 1985 roku. Jeszcze wcześniej, Roy Hodgson był trenerem wielu europejskich klubów, a także reprezentacji Finlandii, Szwajcarii i Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Na początku XX wieku wielu angielskich trenerów pracowało za granicą, pomagając w rozwoju młodym europejskim ligom. Jednym z najbardziej utytułowanych był Jack Greenwell, który spędził 24 lata grając, a następnie trenując w Hiszpanii, w tym osiem sezonów w Barcelonie. Następnie przeniósł się do Ameryki Południowej, gdzie trenował w Peru i Kolumbii. Wielu ekspertów piłkarskich uważa go za najbardziej utytułowanego angielskiego trenera za granicą, ale dziś jest praktycznie nieznany. Greenwell urodził się w górniczym miasteczku Crook w hrabstwie Durham w 1884 roku. Jego ojciec, jak większość mężczyzn w tym regionie w tamtym czasie, był górnikiem węgla, a Jack również spędził trochę czasu pracując w lokalnej kopalni w młodości. W 1901 roku, w wieku 17 lat, Jack podpisał kontrakt z lokalną drużyną Crook Town, grającą w amatorskiej Lidze Północnej i właśnie zdobywającą Puchar Amatorów Anglii. Spędził w niej 11 sezonów jako skrzydłowy, pomagając jej trzykrotnie zająć trzecie miejsce w tym czasie. W 1909 roku wystąpił również gościnnie w barwach lokalnego rywala, West Auckland Town, w Pucharze Sir Thomasa Liptona, jednym z pierwszych międzynarodowych rozgrywek klubowych. W rozgrywkach brały udział drużyny z Włoch, Niemiec, Szwajcarii i Anglii; trzy pierwsze kraje wystawiły kluby, które w tamtym czasie należały do najbardziej prestiżowych: turyńską jedenastkę złożoną z zawodników Torino i Juventusu, Sportfreunde Stuttgarter i FC Winterthur. Jednak angielski Związek Piłki Nożnej początkowo odmówił wysłania drużyny, dopóki sam Sir Thomas Lipton nie zwrócił się do West Auckland Town z prośbą o reprezentację Anglii, na co klub chętnie przystał. Wszystkie mecze odbyły się w Turynie i po zwycięstwie 2:0 nad Stuttgarterem w półfinale, West Auckland powtórzyło wynik w finale przeciwko Winterthur, zabierając trofeum z powrotem do County Durham. Dwa lata później, dzięki zwycięstwu 6:1 nad Juventusem, obroniło trofeum, choć tym razem bez Greenwella w składzie. Podczas turnieju w 1909 roku Greenwell został zauważony przez prezesa FC Barcelona, Joana Gampera, który w 1912 roku zaprosił Greenwella do swojego zespołu. Zadebiutował w barwach Barcelony w wygranym 4:2 towarzyskim meczu z FC Espanya de Barcelona we wrześniu 1912 roku, a swoją pierwszą bramkę dla nowego klubu zdobył w wygranym 9:0 meczu z Hispanią Valencia w połowie grudnia. Jego jedyne mecze ligowe w barwach Blaugrany w sezonie 1912/13 to Puchar Pirenejów, w którym wystąpił trzykrotnie, strzelając jedną bramkę w przegranym 3:1 meczu z Espanyolem (który później został zdyskwalifikowany) w półfinale. W sumie rozegrał w tym sezonie 25 meczów, strzelając dwie bramki. W tym sezonie do drużyny FC Barcelony dołączyli do niego inni Anglicy: John Allack, S. Steel i JE Smith, choć żaden z nich nie pojawił się w dysydenckim „Campionet de Catalunya”, w którym Barça grała w tym sezonie z powodu nieporozumień z Katalońską Federacją Piłkarską (FA). Zostali ogłoszeni zwycięzcami ligi po tym, jak rozgrywki przerwano po zaledwie czterech meczach z powodu braku zainteresowania ze strony rywalizujących klubów. Do kwietnia 1913 roku Greenwell zorganizował wizytę swojego byłego klubu, Crook Town, w Barcelonie, gdzie rozegrano trzy mecze towarzyskie. Angielska drużyna wygrała pierwszy mecz 4:2, po którym nastąpiły dwa remisy. W sezonie 1913/14 Greenwell rozegrał 31 meczów – z których tylko dwa były meczami ligi – strzelając cztery gole, a w sezonie 1914/15 wystąpił w 17 meczach, strzelając trzy gole. Przez kolejne dwa sezony Greenwell rzadko pojawiał się w kadrze i nie odegrał żadnej roli w zdobyciu przez FC Barcelonę tytułu mistrzowskiego w 1916 roku. Zamiast tego, to piłkarze tacy jak filipiński napastnik Paulino Alcantara, obrońca Francisco Bru i napastnik Romà Forns odegrali kluczową rolę w sukcesie klubu. Zamiast grać, Greenwell coraz bardziej angażował się w pracę trenerską, a nawet sędziował kilka meczów w tych sezonach.

Przez pierwsze cztery miesiące 1917 roku Anglik John Barrow pełnił funkcję pierwszego trenera FC Barcelony ale został zwolniony przez Joana Gampera z powodu problemów z alkoholem i niepopularności wśród zawodników i sztabu klubu. W sprawie jego następcy, z polecenia zawodników, Gamper zwrócił się do Greenwella, który z radością przyjął tę rolę. Jego pierwszym meczem w roli trenera był wygrany 3:1 mecz towarzyski z CE Europa w lipcu 1917 roku, w którym również wystąpił. Następnie odniósł kolejne zwycięstwa w dwóch ostatnich meczach Barcelony sezonu 1916/17. W 1918 roku Barcelona powtórzyła trzecie miejsce; Greenwell spotkał się jednak z tak ostrą krytyką ze strony członków klubu, że ostatecznie złożył rezygnację. Niedawno ponownie wybrany prezes, Joan Gamper, odmówił jej przyjęcia z powodu wielkiego zaufania do trenera. Greenwell zagrał tylko w jednym meczu tego sezonu, zastępując na pozycji bramkarza stałego bramkarza Barcelony, Lluisa Bru, w zremisowanym 4:4 towarzyskim meczu z Centre de Sports de Sants. Zaufanie Gampera do Greenwella opłaciło się w kolejnym sezonie, kiedy Barcelona wygrała swój siódmy Puchar Katalonii, strzelając 31 bramek w dziesięciu meczach ligowych, w tym 8:0 z Athletic FC Sabadell. Ich jedyna porażka miała miejsce 1:4, kiedy Greenwell, z jakiegoś dziwnego powodu, zdecydował się wystawić w obronie gwiazdę ataku Alcântarę. W dwumeczu barażowym z CE Europa, mistrzem Primera B, Blaugrana wygrała w dwumeczu 14:4. Dotarła również do finału Pucharu Króla, gdzie przegrała 2:5 z Arenas Club. W tamtym czasie Puchar Katalonii bardziej przypominał mistrzostwa Hiszpanii, ponieważ awansowali zwycięzcy poszczególnych lig regionalnych. W wygranym 2:0 towarzyskim meczu z Aliats pod koniec maja, dwóch piłkarzy, którzy mieli stać się wielkimi gwiazdami hiszpańskiej piłki nożnej, zadebiutowało w barwach Barçy. Osiemnastoletni bramkarz Ricardo Zamora zdobył tytuł mistrzowski z Espanyolem w poprzednim sezonie, ale po nieporozumieniu z jednym z dyrektorów tego klubu, odszedł do wielkiego rywala na początku 1919 roku. Josep Samitier, 17-letni pomocnik, przeszedł do Barcelony z FC International. Jack Greenwell również zagrał w tym samym meczu, przedostatnim w swojej karierze. Duma Katalonii obroniła tytuł mistrza Katalonii w kolejnym sezonie, tym razem tracąc tylko jeden punkt i kończąc z siedmiopunktową przewagą na szczycie tabeli. Zdobyła również czwarty Puchar Króla, pokonując Athletic Bilbao 2:0. Alcantara odegrał kluczową rolę w tym sukcesie, strzelając 19 bramek w zaledwie 12 meczach. Zamora zastąpił Lluisa Bru na bramce i strzelił rzut karny w wygranym 2:1 meczu z International; do dziś jest jedynym bramkarzem Barcelony, który zdobył bramkę. W meczu towarzyskim z Realem Madryt w lutym 1920 roku FC Barcelona wygrała 7:1, co wciąż jest ich drugim najwyższym zwycięstwem nad wielkim rywalem w historii El Clásico. Pierwsze zwycięstwo miało miejsce w 1913 roku, kiedy to Greenwell strzelił gola, wygrywając 7:0. Po zwycięstwie w Pucharze Króla drużyna została nagrodzona paradą przez miasto, wydarzeniem, w którym uczestniczyło 20 000 osób. Sukcesy FC Barcelony w poprzednich latach przyczyniły się do wzrostu popularności klubu a ich 6000 „Camp de la Industria” został uznany za zbyt mały. Na początku 1922 roku Joan Gampar kupił działkę w dzielnicy „Les Corts” i 20 maja nowy, 20-tysięczny stadion „Camp de Les Corts” został otwarty meczem towarzyskim ze szkockim klubem St. Mirren. Wszystko to działo się pod czujnym okiem Greenwella. W swoim pierwszym pełnym sezonie na nowym stadionie, Barcelona zakończyła rozgrywki z taką samą liczbą punktów jak CE Europa, zajmując pierwsze miejsce w tabeli Campionat de Catalunya. Przegrana 1:0 w decydującym barażu oznaczała, że ich seria tytułów zakończyła się na czterech. Oznaczało to również utratę awansu do Copa del Rey. Dlatego pod koniec sezonu Jack Greenwell zdecydował się opuścić Barcelonę, aby zostać trenerem nowo utworzonego klubu trzeciej kategorii, UD Girona.

W czerwcu 1923 roku, w wieku 39 lat, Jack Greenwell wrócił do Barcelony, aby rozegrać ostatni mecz w swojej karierze piłkarskiej, cztery lata po poprzednim spotkaniu, w wygranym 1:0 meczu towarzyskim na wyjeździe z L'Avenç del Sport. W sumie zagrał w 88 meczach dla Barcelony, z czego większość to były mecze towarzyskie, i 10 razy trafił do siatki. We wrześniu 1923 roku Greenwell został trenerem UE Sants, klubu z barcelońskiej dzielnicy Sants. Klub powstał w wyniku fuzji FC International i Centre d'Esports de Sants i w swoim debiutanckim sezonie w Campionat de Catalunya o włos uniknął spadku. W dwóch meczach z Barceloną, którą prowadził już inny Anglik, Alf Spouncer, nowy klub Greenwella przegrał 2:1 zarówno u siebie, jak i na wyjeździe. UE Sants zdobył zaledwie cztery punkty, ale i tak uniknął spadku, ponieważ FC Atletico de Sabadell zakończył sezon z zaledwie dwoma. Do 1925 roku UE Sants awansowało na trzecie miejsce, tracąc zaledwie trzy punkty do mistrza Barcelony, a w kolejnym sezonie zajęło drugie miejsce, co było najwyższą pozycją w historii klubu. W ostatnim meczu w 1926 roku pokonali Barcelonę 1:0, co było pierwszym zwycięstwem Jacka Greenwella nad jego byłym pracodawcą. Jednak ta porażka nie przeszkodziła Blaugranie w zdobyciu trzeciego tytułu z rzędu. Pod koniec sezonu Greenwell opuścił Katalonię, aby zostać trenerem CD Castellón, który grał w Regional Championship Valencii. Nowoczesne metody trenerskie Greenwella przyniosły znakomity efekt i już w swoim pierwszym sezonie na stanowisku trenera poprowadził drużynę do drugiego miejsca. Puchar Króla rozszerzył się w 1926 roku i teraz dopuszczał do turnieju zarówno wicemistrzów regionu, jak i mistrzów. Dzięki temu CD Castellón zakwalifikował się po raz pierwszy w historii. W Mistrzostwach Regionalnych Walencji 1927-28 Castellón ponownie spisał się dobrze i powtórzył swoje drugie miejsce z poprzedniego sezonu. Jednak Greenwell nie doczekał się tego momentu, ponieważ w styczniu 1928 roku Espanyol zwrócił się do niego z ofertą 12 000 peset miesięcznie, którą uznał za zbyt atrakcyjną, by ją odrzucić. Klub miał wielu wybitnych zawodników, w tym byłego bramkarza Greenwella w Barcelonie, Ricardo Zamora, salwadorskiego obrońcę Ricardo Saprissę i młodego napastnika José Padróna. Pod jego wodzą klub zdobył swój pierwszy tytuł mistrza Katalonii od 1918 roku, zajmując sześć punktów przewagi nad wiceliderem tabeli CE Europa, a następnie odniósł historyczne zwycięstwo nad Realem Madryt w finale Pucharu Króla. W 1929 roku rozpoczęła się pierwsza hiszpańska liga narodowa, La Liga, a Espanyol wziął udział w inauguracyjnym sezonie Primera Division wraz z dziewięcioma innymi drużynami. Te dziesięć drużyn było wówczas najsilniejszymi w Hiszpanii, a Espanyolowi udało się zająć dopiero siódme miejsce z 18 punktami w 18 meczach. Greenwell spędził następnie jeden sezon jako trener Realu Sociedad Alfonso XIII (nazwanego na cześć króla Hiszpanii, obecnie znanego jako RCD Mallorca) w Mistrzostwach Balearów, pomagając im utrzymać tytuł. Ostatecznie Greenwell powrócił do trenowania FC Barcelony, zastępując innego Anglika, Jamesa Bellamy'ego. Odkąd opuścił klub w 1923 roku, zdobywali oni tytuł mistrza Katalonii co roku, z wyjątkiem jednego, a wielu jego byłych gwiazd wciąż grało w klubie, gdy wrócił: Josep Samitier, Vicente Piera i Emilio Sagi. Dołączyli do nich tacy zawodnicy jak Ramon de Zabalo, urodzony w South Shields w Anglii, który później grał w reprezentacji Hiszpanii na Mistrzostwach Świata w 1934 roku, pomocnicy Patrici Arnau i José Carlos Castillo oraz napastnicy Seve Goiburu, Ángel Arocha i Joan Román. W rozgrywkach „Campionat de Catalunya” grało już osiem klubów a Barça zdobyła 23 punkty w 14 meczach, wyprzedzając wicelidera, Espanyol, o trzy punkty. Był to trzeci tytuł Barcelony z rzędu i siódmy w historii Greenwell. W Primera Division zajęli trzecie miejsce, o jedno miejsce wyżej niż w poprzednim sezonie a w pucharze przegrali w finale 1:0 z Athletic Bilbao.

Problemy finansowe doprowadziły do odejścia wielu zawodników klubu w kolejnym sezonie. Po sześciu kolejkach Primera Division Josep Samitier, który strzelił dziewięć goli, opuścił klub, który reprezentował od 1919 roku, i podpisał kontrakt z Realem Madryt. Nieporozumienia z zarządem Barcelony ograniczyły jego występy w Campionat, a Real Madryt szybko wykorzystał tę sytuację. Vicenc Piera i Emili Sagi również rozegrali swoje ostatnie mecze w barwach klubu. Samitier pomógł swojemu nowemu klubowi zdobyć tytuł mistrza Primera Division drugi rok z rzędu, podczas gdy jego stary klub zdołał zająć jedynie czwarte miejsce. Barcelona odpadła również w pierwszej rundzie Pucharu Króla po porażce 2:4 z Realem Betisem w dwumeczu. Był to jeden z najgorszych sezonów w historii klubu i dopiero drugi raz od 1918 roku zakończyła sezon bez trofeów. Drugi sezon Greenwella w Barcelonie zakończył się po zaledwie dwóch sezonach, gdy w 1933 roku odszedł do Valencii. W ciągu jednego sezonu w Valencii Greenwell dodał kolejny tytuł „Campeonato Regional de Valencia” do tego, który zdobył z Castellon w 1929 roku. Valencia zajęła również siódme miejsce w Primera Division, a jej najważniejszym osiągnięciem było zwycięstwo 2:0 nad Barceloną. Dotarli do swojego pierwszego finału Pucharu Hiszpanii – znanego teraz pod nazwą Puchar Prezydenta Republiki, z uwagi na utworzenie drugiej republiki hiszpańskiej w 1931 roku – ale przegrali 1:2 z Realem Madryt, w którym grali jego byli zawodnicy Ricardo Zamora i Josep Samitier. Następnie spędził sezon 1935/36 jako menedżer Sportingu Gijón, w którym zajął trzecie miejsce w Segunda Division, minimalnie tracąc awans. Po wybuchu hiszpańskiej wojny domowej w 1936 roku Jack został zmuszony do ucieczki z wygodnego życia w Hiszpanii z powodu sympatii do katalońskich republikanów i wrócił do Anglii wraz z żoną Doris, byłą tancerką, którą poznał w Paryżu w 1915 roku, oraz córką Carmen. Pomimo sukcesów w Hiszpanii, nie mógł znaleźć pracy w Anglii i najwyraźniej na krótko podjął pracę trenera w Turcji, choć niewiele wiadomo na temat tego okresu w jego życiu. Niedługo później do Greenwella zwrócił się Alberto Denegri, trener reprezentacji Peru, z propozycją doradcy taktycznego podczas zbliżających się Igrzysk Olimpijskich w Berlinie. Peru miało wówczas znakomitą reprezentację, którą uważa się za początek złotej ery. Wśród jej gwiazd byli bramkarz Juan Valdivieso oraz napastnicy Teodoro „Lolo” Fernández i Alejandro Villenueva. Finlandia nie miała szans z reprezentacją Ameryki Południowej w pierwszej rundzie. Pięć goli Fernándeza i dwa Villenuevy pomogły Peru odnieść zwycięstwo 7:3 i zremisować z Austrią w ćwierćfinale. Po tym, jak Peru przegrywało 2:0 do przerwy, Peru odpowiedziało dwoma bramkami w drugiej połowie, doprowadzając do dogrywki. W pierwszej połowie dogrywki Peru trzykrotnie trafiło do siatki, ale za każdym razem norweski sędzia nie uznał bramki. Następnie, tuż przed przerwaniem meczu z powodu wtargnięcia na murawę, Peru zdobyło dwie bramki za sprawą Villenuevy i Fernándeza. Śledztwo w sprawie przerwania meczu obarczyło winą za wtargnięcie na murawę peruwiańskich kibiców i nakazało powtórzenie meczu. W proteście Peru wróciło do domu, a zwycięstwo przypadło Austrii. Związki Greenwella z Peru zaowocowały jego przeprowadzką do Limy w 1938 roku, gdzie został trenerem Universitario de Deportes, jednego z czołowych klubów peruwiańskiej piłki nożnej, oraz reprezentacji Peru. W 1939 roku Universitario zdobyło mistrzostwo Peru po raz trzeci w historii, a Teodoro Fernández został królem strzelców ligi z 15 golami w 14 meczach. Tymczasem żona Greenwella, Doris, nie odnajdywała się w Peru tak, jak się spodziewała. Jack miał problemy z pensją, przez co jego rodzina z trudem dorównywała warunkom życia, jakie mieli w Hiszpanii. Pierwszym zadaniem Greenwella jako selekcjonera reprezentacji Peru było trenowanie reprezentacji podczas pierwszych Igrzysk Boliwariańskich, które odbyły się w 1938 roku w kolumbijskiej Bogocie. Trzy gwiazdy reprezentacji olimpijskiej z 1936 roku – Valdivieva, Villenueva i Fernández – nadal grały w reprezentacji, a dołączyli do nich inni członkowie drużyny Universitario Greenwella. Peru wygrało wszystkie cztery mecze, zdobywając złoty medal w turnieju, w którym po raz pierwszy w historii Igrzysk rywalizowały pełne reprezentacje narodowe. Zwycięstwo zostało osiągnięte, pomimo że Greenwell często musiał wyciągać swoich zawodników z barów podczas ich pobytu w Bogocie.

@FCBparasiempre
Copa América w 1939 roku odbyła się w Peru a wszystkie mecze odbyły się na Estadio Nacional w Limie. Przed turniejem cztery drużyny: Kolumbia, Boliwia, Argentyna i Brazylia wycofały się, pozostawiając jedynie pięciu uczestników: Peru, Chile, Urugwaj, Paragwaj i Ekwador, którzy debiutowali w Copa América. Turniej rozgrywano systemem każdy z każdym, w którym każda drużyna grała ze sobą tylko raz. Pierwszy mecz Peru rozegrało z debiutującym Ekwadorem; wygrało 5:2 dzięki hat-trickowi Teodoro Fernándeza, którego trenerem był Greenwell z Universitario, oraz dwóm bramkom Jorge Alcalde ze Sport Boys z Callao. W drugim meczu, z odwiecznym rywalem, Chile, Greenwell zastosował ofensywne ustawienie 2-3-5, a Peru wygrało 3:1 po dwóch kolejnych bramkach Fernándeza i jednej Alcalde. Ten sam schemat bramkowy powtórzył się w zwycięstwie 3:0 nad Paragwajem. W meczu finałowym Peru musiało zmierzyć się z Urugwajem, najsilniejszą wówczas reprezentacją Ameryki Południowej. Obie drużyny miały stuprocentową skuteczność, więc mecz rozstrzygnął o tytule. Przed 40-tysięczną publicznością Peru otworzyło wynik meczu za sprawą Alcalde w siódmej minucie, a Victor Bielich dołożył drugiego gola. Urugwaj strzelił gola tuż przed przerwą, ale Peru utrzymało prowadzenie i zdobyło swój pierwszy w historii tytuł Copa América. Greenwell powrócił do Kolumbii w 1940 roku, kiedy to przeniósł się do karaibskiego miasta portowego Barranquilla, aby trenować juniorski klub CD Atletico w kilku meczach towarzyskich. Doris, zmęczona uciążliwościami związanymi z przeprowadzkami, pozostała w Peru z córką Carmen i ostatecznie rozstała się z Jackiem. Podczas pobytu w Kolumbii Greenwell zaangażował się również w reprezentację Kolumbii, pomagając jej w przygotowaniach do Igrzysk Ameryki Środkowej i Karaibów w 1942 roku, które miały się odbyć w Barranquilli. Jednak wybuch II wojny światowej doprowadził do przełożenia igrzysk. Ostatecznie odbyły się one dopiero w 1946 roku, po zakończeniu wojny. W wyniku przełożenia Igrzysk Olimpijskich, w 1942 roku mógł objąć stanowisko trenera nowo utworzonego Club Independiente Santa Fe w Bogocie. W tamtym czasie w Kolumbii nie istniała liga krajowa, a kluby grały w rozgrywkach regionalnych. Jednym z nich był Torneo de Cudinamarca, w którym Santa Fe zajął drugie miejsce po porażce z América de Cali. Wiele kolumbijskich gazet , w szczególności „El Tiempo”, chwaliło Greenwella za jego zmysł taktyczny i dyscyplinę. Krótko po tym, jak Santa Fe pokonało lokalnego rywala, Deportivo Texas, 10:3, w meczu, który okazał się ostatnim meczem Greenwella w roli trenera. Dwa dni później, tuż po powrocie do domu po porannym treningu, zmarł w wieku 58 lat na skutek rozległego zawału serca i został pochowany na Cmentarzu Brytyjskim w Bogocie. Kiedy wiadomość o jego śmierci dotarła do Barcelony, miasto, które uważało go za prawdziwego Katalończyka, zapanował wielki smutek. Do dziś jest ciepło wspominany przez Barcelonę FC i nadal jest drugim najdłużej pracującym menedżerem w klubie, po legendarnym Holendrze Johanie Cruyffie. Choć często zapominany w domu, był człowiekiem, który zdobył 17 trofeów w karierze, która zaprowadziła go z górniczego miasteczka Crook do Barcelony, Peru, Kolumbii i Turcji. W erze futbolu przed erą telewizji i przed milionerami, opracował systemy taktyczne, które przez dekady były wykorzystywane w niektórych z największych klubów. Wielu uważa wręcz, że jego upór w rozgrywaniu piłki nożnej na parkiecie był jednym z najwcześniejszych przejawów tiki-taki w FC Barcelonie. W obliczu apeli o to, aby brytyjscy trenerzy spędzali więcej czasu za granicą, poznając nowe kultury, nowe style gry i sprawdzając się w różnych środowiskach, powinniśmy przypomnieć sobie człowieka, który na długo przed tym, zanim Duma Katalonii stała się dzisiejszą potęgą inspirowaną Messim, wraz z legendarnym prezesem Joanem Gamperem zbudował klub, który stał się jedną z najbardziej utytułowanych drużyn w Hiszpanii.