Dwucyfrówka w derbach Barcelony:

22 stycznia 1922 r. FC Barcelona gromi odwiecznego rywala Espanyol 10:0(!) w ramach 10-tej(ostatniej) kolejki Mistrzostw Katalonii. 22 stycznia 1922 roku FC Barcelona odniosła największe zwycięstwo w historii nad RCD Espanyol. Mecz, rozgrywany w ramach rozgrywek o Puchar Katalonii, odbył się na własnym boisku Barcelony i zakończył się zwycięstwem 10:0, co stanowiło największą różnicę bramek w historii oficjalnych derbów. Vicenç Martínez i Paulino Alcántara zdobyli po hat-tricku a Climent Gràcia i Emilio Sagi Barba po dwa gole. To zwycięstwo zapewniło Blaugranie również tytuł mistrzowski. Zespół Jacka Greenwella był bezkonkurencyjny w Mistrzostwach Katalonii. Dominowali od początku do końca, wygrywając dziewięć z dziesięciu meczów. Tylko Europa, 4 grudnia 1921 roku, zdołała wyrwać punkt (1:1) liderowi ligi. Mecz ten, nawiasem mówiąc, był dość emocjonujący: zderzenie Zamory z Alcázarem w szkaplerzu zakończyło się bójką, wtargnięciem na boisko i interwencją policji, która uspokoiła sytuację. Barça, która rozgromiła Espanyol 9:0 w pierwszym meczu, podeszła do meczu ze szczególną intensywnością, mimo że była już praktycznie mistrzem i wciąż miała dwie szanse na zdobycie tytułu (z Sabadell i Avenç). Celowała w dwucyfrowy wynik po dwóch zwycięstwach 9:0 (z Espanyolem i Internacionalem) oraz jednym 7:0 (z Avenç). W tamtym czasie Barça była groźnym przeciwnikiem, podczas gdy Espanyol przeżywał okres słabszej formy. Pierwsza połowa zakończyła się komfortowym prowadzeniem Blaugrany 3:0. Martínez strzelił dwa gole, a Gràcia dorzucił kolejnego. W drugiej połowie jednak maszyna Barcelony nie okazywała litości wyczerpanemu i zdemoralizowanemu Espanyolowi, tracąc czwartego gola zaledwie kilka sekund po przerwie. Alcántara strzelił czwartego, a także piątego. Sagi dołożył szóstego i siódmego (z rzutu karnego). Alcántara skompletował wynik ósmym golem, Martínez dziewiątym, a Gràcia dziesiątym, który był jednocześnie 50. golem Barcelony w turnieju, co dało średnią strzelonych goli na poziomie 5,5 gola na mecz (po ostatniej kolejce – zwycięstwie 8:1 z Avenç – średnia ta spadła do 6,3). Relacje prasowe z tamtego okresu świadczyły o absolutnej przewadze Barcelony w meczu, który do tej pory był wyrównany i z niecierpliwością oczekiwany przez kibiców obu drużyn. „La Jornada Deportiva” podkreśliła ofensywę Barcelony: „Działała bezbłędnie i z wielką umiejętnością i odwagą pokonywała każdą przeszkodę na swojej drodze ”. Dodano, że „w obliczu mistrzowskiej i przytłaczającej gry Barcelony, Espanyol był całkowicie zdezorientowany”.

Według „La Publicidad”, po wyrównanej pierwszej połowie, w której Espanyol dotrzymał kroku, tracąc zaledwie trzy gole, „druga połowa była kompletną katastrofą, z kolejnymi siedmioma”. Aquiles w tygodniku „Fútbol” ostro skrytykował piłkarzy Espanyolu: „Gdyby w obecnych warunkach rozegrano kolejny mecz Barcelona-Espanyol, konieczne byłoby wprowadzenie na stadion maszyny liczącej punkty ”. „El Diluvio” podkreślił, że „mecz stawiał jedynie dylemat: Barcelona powtórzy miażdżącą porażkę Interu z poprzedniej niedzieli (9:0), czy Espanyol, któremu zabrakło siły i woli, by kontynuować nierówną walkę, straci punkty”. Barça wystawiła na boisko wszystkich swoich kluczowych zawodników z wyjątkiem bramkarza Ricardo Zamory, który był chory. Ich wyjściowy skład był następujący: Bruguera; Planas, Martínez Surroca; Torralba, Sancho, Samitier; Piera, Vicenç Martínez, Gràcia, Alcántara i Sagi. Tymczasem Espanyol zrównał się z Ibarsem; Duñabeitia, Puig; Perich, Blanco, Martínez; Rimbau, Loredo, Olivé, Sotillos i Juanico. Znajdujący się na dole tabeli Espanyol spadł do baraży o utrzymanie, które wygrał z Españą. Upadek Espanyolu jest pamiętany ze słynnej anegdoty między Hansem Gamperem i Genaro De la Rivą, ówczesnymi prezesami Barcelony i Espanyolu. Joan Segura Palomares uwiecznił ją w książce upamiętniającej stulecie Espanyolu. Spotkali się w zakładzie fryzjerskim Pintó na Rondzie Sant Pere. Gamper, wciąż mydlony, nie zauważył wejścia De la Rivy. „Sprawy Espanyolu wyglądają źle, prawda, Don Juanie?” – zapytał fryzjer Gampera. „Bardzo źle ” – odpowiedział prezes Barcelony, dodając: „Myślę, że tym razem klub w końcu umarł. Tak, proszę pana, wyrzucono ich ze stadionu Muntaner ”. De la Riva podskoczył i odparł: „Jest pan w błędzie, panie Gamper. Dopóki ja żyję, Espanyol będzie żył… A jeśli nie mają stadionu, proszę się nie martwić: kupię im! Dzień dobry!”. Barça zainaugurowała swój nowy stadion, Les Corts, 20 maja 1922 roku, po położeniu kamienia węgielnego 19 lutego.

@Adran360
@Bernard777
@Gary
@KrychaFCB
@Lionel_Messi10
@Marusek
@misterio
@MoralnyKarzel
@Ogorinho1974
@Safrani