@FCBparasiempre
Powszechnym błędnym przekonaniem jest to, że bracia Morris byli „pierwszymi Szkotami, którzy grali dla FC Barcelona” a przez samo powtarzanie stało się to niemal faktem. Prawda jest jednak taka, że ci ważni pionierzy futbolu w Barcelonie nie mieli żadnych powiązań ze Szkocją i nie udało mi się odkryć źródła tego często powtarzanego błędu, choć przedstawię hipotezę na końcu tego artykułu. Braci Morris można opisać jako Filipińczyków(pierwszych Filipińczyków, którzy grali w FC Barcelonie, ponieważ urodzili się na tych azjatyckich wyspach), Anglików(ich ojciec był Anglikiem) a nawet Basków(ich matka była Baskijką). Ich biografia jest tak złożona i interesująca. Przyjrzyjmy się jej bliżej: Przedsiębiorca i inżynier Samuel James Morris Campbell urodził się 3 lutego 1842 roku w Holborn w Anglii. Jego przedsiębiorczy i pełen awanturniczy duch skłonił go do osiedlenia się na Filipinach (posiadłościach Hiszpanii). Tam zawarł dwa pierwsze małżeństwa (łącznie ożenił się pięć razy). W 1868 roku poślubił w Manili szesnastoletnią Maríę del Socorro de Olea y Marabea, pochodzącą z Basków, z którą miał sześcioro dzieci: Samuela Alfredo (1870–1935), Augusto José (1871–1896), Maríę del Carmen (1873–1965), Enrique Ramóna (1874–?), Francisco Alberto (1875–1878) i Adelę Corę (1877–?). María del Socorro de Olea zmarła wkrótce po urodzeniu Adeli (7 kwietnia 1877 r.), a Samuel James Morris poślubił dwa lata później inną młodą kobietę pochodzenia baskijskiego (Victorinę Julianę Yrisarry Errasquin), z którą miał jeszcze dwójkę dzieci: Victorinę (1879–1935) i Miguela Samuela (1880–?). Don Samuel owdowiał i ożenił się jeszcze trzy razy (raz w Barcelonie, dwa razy w Anglii), mając troje dzieci ze swoją ostatnią żoną (Florence Foster): Lilian Florence (1901-?), James Hope Campbell (1904-?) i Heather Grace Campbell (1906-?). Zmarł w Londynie 12 grudnia 1909 r. po pięciu małżeństwach, jedenaściorgu dzieciach i intensywnym życiu zawodowym i osobistym. Don Samuel i jego dzieci, urodzeni na Filipinach, przybyli do Barcelony około 1885 roku a angielski biznesmen stał się jedną z najważniejszych postaci w mieście jako dyrektor „Barcelona, Eixample y Gràcia Tramway Company”. Odpowiadał za elektryfikację tramwajów w 1889 roku (do tego czasu były one konne), co początkowo budziło wiele kontrowersji (wielu mieszkańców Barcelony uważało je za „diaboliczne” i potencjalnie śmiercionośne a prasa nie szczędziła ostrej krytyki). Samuel Morris był masonem, co najprawdopodobniej zaowocowało bliską przyjaźnią z innymi rodzinami odgrywającymi kluczową rolę w założeniu klubu FC Barcelona, takimi jak Gaissertowie (Émile Gaissert, wujek Hansa Gampera i ojciec Emilio Gaisserta, znany w loży jako „Brat Zwingli”) lub Saint Noble (George Saint Noble, „Brat Elektryczność”, oraz piłkarze George i Royston Saint Noble, krewni rodziny Maragall). W 1905 roku Samuel James Morris wziął udział w budowie Gran Vía w Madrycie jako przedstawiciel firmy Hugues & Sterling wraz z Miró Trepat, katalońską rodziną blisko związaną z hiszpańską piłką nożną, szczególnie za pośrednictwem José Maríi Miró Trepata (prezesa Espanyolu i Sevilli). Około 1890 roku piłka nożna była popularną rozrywką wśród angielskiej klasy wyższej, a członkowie brytyjskiej społeczności mieszkający w Barcelonie nie byli obcy temu „trendowi”. Zdjęcie pierwszej drużyny utworzonej w Barcelonie przetrwało do naszych czasów dzięki Joaquínowi Escardó. Escardó nie podał dokładnej daty jej powstania („około 1890–1895 roku powstały dwie drużyny istniejącego wówczas klubu piłkarskiego Barcelona…”), ale Agustí Rodes określił ją na 1892 rok (mógłby być nieco wcześniejszy) i powiązał z Kościołem Metodystycznym (co do którego mam poważne wątpliwości, ponieważ wielu z nich było katolikami). Escardó podał nam nawet nazwiska wszystkich tych pionierów futbolu w Barcelonie, a wśród nich znajdziemy trzech Morrisów: „Morrisa (starszego)” w berecie, „S. Morrisa” i chłopca o imieniu „J. Morris”. Oprócz nich znajdziemy inne ważne postacie z początków katalońskiego sportu, takie jak Albert Serra Guixà, dziennikarz „ La Vanguardia” i „Los Deportes ” (autor pierwszych dziennikarskich kronik naszej piłki nożnej, prezes Katalońskiej Federacji w latach 1909-1910…).

W 1895 roku ta grupa pionierów futbolu zaproponowała honorowe przewodnictwo swojej drużyny („Barcelona Football Society”) brytyjskiemu konsulowi, Williamowi Wyndhamowi. Grali w strojach (czerwona koszulka, biała czapka i spodnie, szkockie skarpetki i buty), a prasa donosi o kilku ich meczach z drużyną Sant Martí de Provençals lub ze Związkiem Piłkarskim Torelló. Jednak około 1896 roku to stowarzyszenie (nigdy oficjalnie nie zarejestrowane w Rejestrze Stowarzyszeń) najwyraźniej zniknęło lub zmieniło nazwę, stając się odtąd znane jako English Club lub English Colony Team. Na tym zdjęciu Barcelońskiego Towarzystwa Piłkarskiego (które Albert Maluquer w swojej Historii CF Barcelona z 1949 r. podaje datę 1894 r.) widzimy Samuela Morrisa i Enrique Morrisa obok wszechobecnego Alberta Serry i innych pionierów katalońskiego futbolu, takich jak bracia Parsons. Od 1899 roku w mieście pojawiło się wiele drużyn (najbardziej znanym z nich była FC Barcelona, prowadzona przez Wilda i Gampera, do których dołączyli angielscy spadkobiercy Football Society). Wśród nich znalazły się Català FC, Sociedad Española i Hispania Athletic Club (z sekcjami piłki nożnej, tenisa i lekkoatletyki), do którego dołączyli bracia Morris. Zdobyli oni pierwszy Copa Macaya dzięki znakomitej grze Samuela i Enrique Morris de Olea. Samuel Alfredo Morris de Olea „Morris I” (Binondo, Manila, 1870 – Barcelona, 23.08.1935) rozegra kilka meczów towarzyskich z FC Barcelona jako bramkarz oraz w finale rozgrywek Rady Miasta Madrytu w 1902 roku (Bizcaya 2-FCB 1). W dziale sportowym z 26 stycznia 1902 roku Albert Serra opisał go następująco: „ Bramkarz M. Samuel Morris pochodzi z Filipin, ma 35 lat i jest jednym z najstarszych zawodników w stolicy, ponieważ w 1890 roku grał dla starego klubu piłkarskiego „Club Barcelona” w znakomitym meczu rozegranym na kwitnącym wówczas torze Bonanova Velodrome przeciwko „Torrelló Football Club”. Wznowił występy od czasu dołączenia do „Hispania AC” w zeszłym roku, gdzie wielokrotnie otrzymywał burzliwe brawa jako bramkarz. Obecnie jest kapitanem Hispanii”. Był również wybitnym sędzią. Poślubił Antonię Montero w Barcelonie w 1896 roku. Z tego związku na świat przyszły Elena Antonia (?-1953), Samuel Ernesto (1900-1974), Enrique Reginaldo (1902-1964) i Edgar (?). Zawsze mieszkał w Barcelonie i pozostał zaangażowany w piłkę nożną. 26 lutego 1931 roku pojawił się w „El Mundo Deportivo”, gdzie pracował jako tłumacz wywiadu pana Bellamy'ego. Enrique Ramón „Henry” Morris de Olea „Morris II” (Manila, 1874-?) był wybitnym prawoskrzydłowym zarówno Hispanii, jak i FC Barcelony. W styczniu 1902 roku Albert Serra powiedział o nim: „E. Morris, choć wygląda na bardzo młodego, gra jak prawdziwy mistrz; ma osobliwy sposób kontrolowania piłki, a nawet atakowania przeciwnika; dołączył do Hispanii, z którą klubem wznowił grę, którą grał z bratem, gdy powstał pierwszy klub „Barcelona FC” około 1890-1893 roku. Ma dobrą grę kombinacyjną”. Walczył podczas I wojny światowej w szeregach brytyjskich sił powietrznych, odniósł rany w walce, jednak przeżył. Najbardziej znany z braci Morris, chłopiec, który pojawił się na zdjęciu pierwszej drużyny piłkarskiej Barcelony. Pomocnik i obrońca, który rozegrał ponad 50 meczów dla FC Barcelona w latach 1901-1909. Grał również w klubach Hispania i Català. Nie możemy potwierdzić na 100%, że był to Miguel Samuel Morris Yrisarry (Manila, 20 sierpnia 1880-?), prawdopodobnie nazywany w rodzinie „Junior”, ale jest to bardzo solidna hipoteza, ponieważ twierdzono, że Morris III był bratem Samuela i Enrique, a pozostali synowie Samuela Jamesa Morrisa zginęli na Filipinach (Augusto José został zabity przez filipińskich rebeliantów w San Mateo 23 października 1896 r., Francisco Alberto w wieku trzech lat w 1878 r.).

Braci Morris należy pamiętać jako pionierów futbolu w Barcelonie i pierwszych Filipińczyków w FC Barcelona (poprzednicy Manuela Amechazurry Guazo, Paulino Alcántary Riestry i Juana de Garchitoreny Carvajala). Czwartą żoną Samuela Jamesa Morrisa była Helen Catherine Gillespie; pobrali się w Londynie w 1896 roku. Helen Gillespie urodziła się w Londynie, ale w rodzinie wspominano ją jako „Szkotkę”. Pierwszym szkockim piłkarzem, który grał w FC Barcelona, był James Gillespie, który wystąpił w trzech meczach towarzyskich w 1900 roku. Czy szkocki piłkarz James Gillespie, mieszkający w Barcelonie, mógł być spokrewniony z nową panią Morris i czy to rodzinne powiązania dały początek „szkockiej legendzie” braci Morris? To możliwe.