Ben Foster o Fabio Capello:

"Moja żona miała lada chwila urodzić nasze drugie dziecko. Dostałem powołanie do reprezentacji Anglii, pojechałem na nie, ale kiedy zadzowniła i powiedziała, że już rodzi, nie zawahałem się ani przez sekundę: wstałem i poszedłem prosto do trenera, prosząc o zgodę na wyjazd. Logiczne byłoby, gdyby powiedział:

„Jasne! Jedź do rodziny! "

Zamiast tego stwierdził, że... mamy trening za godzinę. Dosłownie.


Załatwiłem kierowcę, który miał mnie zawieźć do szpitala, ale jako kierowca zawodowy nie mógł przekraczać limitów prędkości. W połowie drogi poprosiłem, żebym to ja prowadził. Zgodził się. Pędziłem autostradami i drogami z maksymalną prędkością, próbując zdążyć na narodziny mojego syna. Kiedy w końcu dotarłem do szpitala, spóźniłem się o 10 minut. Ale w porządku, to mój najlepszy przyjaciel z dzieciństwa - on przeciął pępowinę. Do dziś wciąż żartobliwie przypomina o tym mojej żonie.


Kilka godzin później dzwoni do mnie Federacja. Mówią, że Capello chce, żebym wrócił tej samej nocy… żeby zagrać drugą połowę meczu towarzyskiego. To nie był oficjalny mecz, to nie były eliminacje. Moja żona powiedziała, że wszystko w porządku, że zostaje w szpitalu i żebym jechał, jeśli chcę. Wróciłem, trenowałem, pojechałem na mecz… i nie zagrałem nawet minuty. Nikt ze mną nie porozmawiał. Nikt mi nie wyjaśnił. Nikt mi nie podziękował za powrót. W tamtej chwili postanowiłem, że nie założę już koszulki Anglii, dopóki on będzie trenerem.


To nie reprezentacja była problemem. Reprezentowanie mojego kraju to jedno z największych przeżyć w moim życiu. Problemem był on. Nigdy nie zrozumiał, że są w życiu momenty ważniejsze niż piłka nożna. Nigdy mi nie pogratulował, nigdy nie spojrzał mi w oczy.”


BETTERS