Feliz cumpleaños panie Albercie!

6 czerwca 1970 r. urodził się Albert Ferrer. Ten prawy obrońca zaczynał karierę w FC Barcelona B, lecz debiut w Primera Division zaliczył w ekipie Teneryfy, do której był wypożyczony w 1990 r. Po powrocie trafił do pierwszego składu Blaugrany i zadomowił się w nim aż na 8 lat, podczas których rozegrał 301 spotkań i strzelił 3 gole. Wraz z Dumą Katalonii pięciokrotnie został mistrzem Hiszpanii(1991, 1992, 1993, 1994, 1998), dwukrotnie zdobył Puchar Króla(1997, 1998) oraz cztery razy wywalczył Superpuchar Hiszpanii(1991, 1992, 1994, 1996). W sezonie 1991/1992 sięgnął po Puchar Europy; w finałowym meczu z Sampdorią zagrał w podstawowym składzie. Ponadto w 1997 roku zdobył Puchar Zdobywców Pucharów a w 1992 i 1997 wywalczył Superpuchar Europy. W 1998 r. odszedł do londyńskiej Chelsea, gdzie po pięciu sezonach zakończył karierę. Był jednym z bohaterów, którzy zdobyli pierwszy Puchar Europy dla FC Barcelona. „Chapi” Ferrer ledwo był w stanie wystąpić w finale rozgrywanym na Wembley w 1992 roku, ponieważ sześć miesięcy wcześniej doznał poważnego urazu więzadeł kolana. Rok 1992 był wyjątkowy dla dzielnego prawego obrońcy Blaugrany. Pomijając kontuzję, Ferrer zdobył złoty medal na igrzyskach olimpijskich w Barcelonie, mistrzostwo ligi (dzięki porażce Realu Madryt na Teneryfie ) i wspomniany Puchar Europy . Był to pierwszy Puchar Europy w gablocie trofeów FC Barcelony i został uczczony w wielkim stylu. Jak sam Chapi Ferrer wspominał w Catalunya Ràdio, w drużynie Barcelony panowała ogromna nerwowość: „Byliśmy bardzo zdenerwowani. Wspomnienie finału przegranego w Sewilli ze Steauą w rzutach karnych było wciąż żywe w pamięci wszystkich. Blaugrane również uważano za faworytów tego dnia i był to ogromny cios. Ja na przykład w Londynie cierpiałem na zapalenie żołądka i jelit z powodu nerwów”. Johan poprosił mnie, żebym zamienił ten mecz w grę 10 na 10. Sampdoria nie miała być łatwym przeciwnikiem. Włoska drużyna mogła pochwalić się składem wspaniałych piłkarzy, którzy mieli za sobą owocne kariery: Lombardo, Vialliego, Pagliucę, Manciniego … i to właśnie ten ostatni był głównym zmartwieniem trenera Barcelony, Johana Cruyffa: „Trener przydzielił mi krycie indywidualne Manciniego. Powiedział mi, żebym gonił go po całym boisku, że muszę zamienić ten mecz w grę 10 na 10”.

Kontuzja więzadła, której doznał Chapi Ferrer, niemal wykluczyła go z tego kluczowego meczu. Zaledwie kilka dni wcześniej otrzymał zgodę lekarzy i bez problemu rozegrał mecz ligowy z RCD Mallorca. Dlatego też obrońca wyszedł w pierwszym składzie w finale, który rozstrzygnął się po golu Koemana z rzutu wolnego w dogrywce: „Kiedy Ronald strzelił gola, byłem najdalej od bramki. Pobiegłem i nawet dotarłem na celebrację przed wszystkimi innymi. Wyobraźcie sobie mój sprint! Dziewięć minut do końca meczu wydawało się wiecznością; naprawdę baliśmy się, że stracimy szansę”. Podczas gdy wszyscy świętowali zdobycie tytułu, ja wciąż byłem zdenerwowany kontrolą antydopingową. Jakby tego było mało, końcowy gwizdek nie przyniósł Ferrerowi spokoju. Piłkarz został skierowany na kontrolę antydopingową: „Podczas gdy wszyscy świętowali ten ważny tytuł, ja wciąż byłem zdenerwowany. Zmuszono mnie do poddania się kontroli antydopingowej, a przecież brałem leki na zapalenie żołądka i jelit. Bałem się, że lekarz nie zapisał mi wszystkich przyjmowanych przeze mnie substancji albo że jakaś substancja może zostać uznana za doping. Myślałem nawet, że przeze mnie odbiorą nam Puchar Europy”. Na szczęście dla Chapi Ferrera i wszystkich kibiców Barcelony, tytuł ten był jak najbardziej uzasadniony i stanowił ukoronowanie Dream Teamu Johana Cruyffa. Drużyna ta zdobyła cztery tytuły mistrzowskie z rzędu, ale przede wszystkim zdobyła pierwszy Puchar Europy, co było ogromną ulgą dla klubu, który desperacko go potrzebował. Po ośmiu sezonach w Barcelonie Albert Ferrer przeniósł się do Anglii, by podpisać kontrakt z Chelsea. Pozostał w londyńskim klubie przez kolejne pięć sezonów, zanim przeszedł na emeryturę. Jego kolekcja trofeów jest godna pozazdroszczenia: pięć tytułów mistrza La Liga, dwa Puchary Króla, cztery Superpuchary Hiszpanii, jeden Puchar Europy, jeden Puchar Zdobywców Pucharów i dwa Superpuchary Europy z Barceloną a także jeden Puchar Anglii, jeden Puchar Ligi i jeden Superpuchar Europy z Chelsea. Oczywiście 39 razy nosił koszulkę reprezentacji Hiszpanii. Brał udział w dwóch Mistrzostwach Świata (1994 i 1998) i zdobył wspomniany złoty medal na Igrzyskach Olimpijskich w Barcelonie w 1992 roku.

@Adran360
@AssisMoreira
@Bernard777
@Gary
@KrychaFCB
@Lionel_Messi10
@Marusek
@misterio
@Ogorinho1974
@Safrani