Słów kilka o łączeniu pasji. Mam ich kilka, ale tu połączę dwie FCB i whisky. Jeśli ktoś lubi teksty stricte piłkarskie, proponuję zakończyć lekturę teraz. Będzie nudno.
Kibicem Barcy jestem od przyjścia do klubu Ronalda Koemana w roku bodajże 1989. Whisky odkryłem wiele lat później.
Ważna jest sceneria. Chłopców wreszcie udało się zagonić do łóżek. Żona też wcześniej położyła się spać, mamy 14-dniową Jagódkę, więc karmi o przeróżnych porach. Mecz z Totenhamem wprawdzie odbył się wczoraj, ale mam nagranie i chwilę spokoju. Czas na powtórkę. Fotel, szklanka, whisky na 2 palce. Taka jak lubię, bez lodu, bez wody. I mecz. Chwila refleksji na temat Messiego. Wspomnienia wyraźne - chłopak u progu kariery. Jest jak młoda torfowa whisky. Dzika, nieokiełznana, a jednak już pełna klasy i kunsztu oraz obietnicy, że kiedyś będzie Najlepsza. Czas płynie. Whisky dojrzewa. Nieskazitelna technika, maestria wykonania. Masz wrażenie, że nic już nie może być lepsze, a za moment ona pokazuje Ci, że poprawić można wszystko. Chwila zadumy, połączonej z irytacją. Jak to możliwe, że czasem nagradzają inne?! Jakim trzeba być prostakiem, żeby uznać, iż jest trunek lepszy od niej. I czas obecny - whisky długo leżakująca, powiedzmy ... 30 letni Tomatin. Przesycony smakami, które niby znasz - cytrusy, gorycz dębiny, pikantne przyprawy. Taaak. Niby ją znasz, a jednak ciągle zaskakuje Cię czymś nowym. Kolejny bajeczny moment. Pewien etap zbliża się do końca. Myślisz o destylarniach, których już nie ma, a być wciąż powinny - bo chciałbyś by wciąż mogły Cię cieszyć, Port Ellen, Karuizawa, Hanyu. Pozostaną wspomnienia.
Tak to mi się właśnie zbiegły dwie pasje w jednym punkcie. Pociesza mnie myśl, że już kilka razy byłem przekonany, że już lepszego gracza nie zobaczę i lepszej whisky się nie napiję. Może więc ta najlepsza whisky jest wciąż jeszcze przede nami?
Pozdrawiam wytrwałych