Oceny za zwycięski mecz z Barbastro

Pozytywny debiut, ponieważ na zero z tyłu, co zawsze musi cieszyć bramkarza. Nie miał zbyt wiele pracy, właściwie można wyróżnić tylko obronę strzału z dystansu prosto w niego oraz komiczną interwencję, gdzie po zagraniu Martina piłka przeszła mu między nogami. Na szczęście była asekuracja. 

Francuz nie odpoczywa również w nowym roku. Trudno się dziwić, ponieważ na tej pozycji nie ma właściwie konkurencji, a jego przygotowanie fizyczne mu na to pozwala. Bywał groźny z przodu, bardzo pewny na tyłach. Potrafił grać na jeden kontakt, regularnie pojawiał się w okolicach finałowej tercji i udanie pracował na całej długości boiska. Oby tak dalej.

Kibice i trenerzy bardzo za nim tęsknili. Powrót przeciągnął się do nowego roku, ale jeżeli ze zdrowiem Urugwajczyka będzie wszystko w porządku to będzie nieocenionym wzmocnieniem linii defensywnej. Silny, szybki, miał również swój udział przy bramce. Pomimo tego, że zdarzyło się kilka niecelnych podań, to kilkukrotnie rozciągnął grę długim podaniem i spisał się naprawdę dobrze.

Nie miał wiele pracy, ale i tak wywiązywał się z niej bezbłędnie. Podzielił się minutami z dwa razy młodszym od siebie kolegą i dzięki temu obaj zagrali wspólnie z Araujo, co z pewnością przysłuży się szybszemu zgraniu, nowej, wzmocnionej linii defensywnej. Sam występ jak najbardziej solidny, dobry w wyprowadzeniu, choć w defensywie nie musiał zbyt wiele robić. 

Kiedy ma grać i elektryzować kibiców jak nie w takich właśnie meczach? Znów mamy powody do narzekań, głównie z powodu akcji z polskim bramkarzem. Poza tym mniej odważny i bardziej skupiony na dokładności od Kounde. Wciąż jednak nie przekonuje, przeciętnie. 

Kolejny słaby występ Holendra. Zarówno jego poruszanie się po boisku, jak i zagrania były w większości powolne, asekuracyjne i niewiele wnoszące do przebiegu spotkania. Mimo desygnowania go przez Flicka na pozycję najwyżej ustawionego pomocnika, to akcji ofensywnych z jego udziałem było niewiele. W defensywie nie zaliczył żadnej interwencji, nie angażując się w pressing, czy pojedynki bezpośrednie z czwartoligowcami. Schowany pomiędzy linią ataku a pomocy często nie wracał po stracie piłki przez zespół. Zdecydowana większość piłek była przez de Jonga zagrywana do tyłu i do boku, a przegląd pola kulał w jego wykonaniu. Nawet, gdy swoim szybszym wyjściem z własnej połowy mógł napędzić akcję Barcelony, to zamiast zagrać przyspieszające podanie, zagrywał bezpiecznie do tyłu lub boku - 40’ czy 61’, Zaliczył kilka złych podań,  kończących się stratami - 13’, 14’, 27’, 41’, 64’, w polu karnym Barbastro był widziany rzadko, natomiast gdy dostawał podanie, to piłkę tracił - 29’, 33’. Potrafił sam potknąć się o własne nogi (37’), stracić futbolówkę na własnej połowie, czy to przez niecelne podanie (83’), czy uwikłanie się w pojedynek z przeciwnikiem (38’). Były też lepsze zagrania - od wrzutki do Araujo przed bramką Garcii (21'), wypuszczenia na skrzydło Pedriego (20’), Martina (26’), (39’), Fernandeza (84’, 90’), czy grę kombinacyjną 67’-71’. Ogólnie na tle IV ligowego zespołu Frenkie de Jong wypadł słabo i nie jest to wynikiem tylko niecelnych podań, strat i spowalniania gry, ale przede wszystkim braku zaangażowania w każdym aspekcie.

Idealny mecz dla rezerwowego w tym sezonie Hiszpana. Pokazał się z dobrej strony, szczególnie w ofensywie, gdzie strzelił pierwszą, najważniejszą bramkę w meczu. Barcelona po powrocie do zasady 1:1 w FFP chętnie pewnie wysłuchałaby za niego ofert, a taki występ z pewnością przysłuży się zwiększeniu jego wartości.

Dobrze kontrolował mecz i przy korzystnym wyniku słusznie oszczędzony. Hiszpan jest w dobrej formie i kiedy za parę dni będziemy grać o finał Super Pucharu potrzebujemy najlepszej jego wersji. Potrafił grać między liniami, kreować akcje i zagrywać w pole karne. 

Niewiele mu w tym meczu wychodziło, po ostatniej kontuzji nie jest już tym samym zawodnikiem, co w zeszłym sezonie. Cieszy jedynie zaangażowanie, które nigdy nie słabnie i intensywność, którą oferuje. Mecz do zapomnienia, trzeba się udać na poszukiwania formy. 

Lewy doskonale zaczął rok, dublet i wykorzystane obie sytuacje, z pewnością pomogą mu odzyskać utraconą gdzieś w grudniu pewność siebie, o czym sam wspominał w wywiadzie. Od skuteczności jedynej nominalnej dziewiątki w klubie będzie bardzo dużo zależało na wiosnę. 

Jego wejście mogło się podobać. Gavi przypominał tu swoją wersję sprzed kontuzji - przede wszystkim grał odważnie, regularnie notował interwencje w defensywie, wygrał aż 11 pojedynków. Potrafił też przyspieszać akcje, zapewnił dynamikę i szybsze przesuwanie ataków. Aktywny, w ciągłym ruchu, do tego czterokrotnie faulowany. Oby tak dalej.

Po wejściu zapewnił spokój z tyłu, udanie rozgrywał, grał między liniami i przyspieszał ataki. Solidne minuty.

Słabo. Wyglądał ociężale, często zbyt długo zwlekał z decyzją czy oddaniem strzału. Nie ma już w nim tej iskry czy bezpośredniości. Wejście na minus.

Wejście bez większej historii, nota wyjściowa.

Pierwszy zawodnik z rocznika 2008, który zadebiutował w pierwszym zespole Barcelony. Wejście jak najbardziej solidne. Toni starał się przyspieszać akcje, rozgrywać. Raz przytomnie wypuścił na skrzydle Fermina, a później sam stworzył mu dogodną okazję. Brawo, pozytywne minuty.