Oceny za zwycięstwo z Osasuną

Ciężko oceniać bezrobotnego bramkarza. Wojtek nie musiał bronić żadnego celnego
uderzenia gości, którzy jednak mieli kilka groźnych okazji po dośrodkowaniach i strzałach
głową. Gra nogami na plus, szczególnie spokój i udany drybling we własnym polu karnym.
Szczęsny daje potrzebną pewność siebie drużynie i sobie samemu, co widać gołym okiem.
Oby jego seria bez porażki trwała do końca sezonu.

Francuz nie odpoczywa. Rozegrał wszystkie możliwe minuty w kilku ostatnich meczach w
klubie i kadrze. Sam jednak zaczął zwracać na to uwagę w pomeczowych wypowiedziach.
Na nasze szczęście Jules ma końskie zdrowie i dobrą formę, dzięki której ataki rywali były
szybko kasowane. Czy rotacje przyjdą jutro? Całkiem możliwe.

Dobry mecz wychowanka, szczególnie w drugiej połowie. Sędzia parę razy odgwizdał jego wątpliwe faule, ale dla mnie była to twarda gra w zwarciu. Eric dobrze zarządzał swoją grą po otrzymaniu karki, widać, że wyciągnął wnioski z przeszłości. Nie pozwolił przeciwnikowi rozwinąć skrzydeł, zablokował groźny strzał, a do tego klasycznie dobrze wyglądał z piłką przy nodze.

Pod koniec meczu przydarzył mu się mały błąd, kiedy zgubił piłkę, ale koledzy pomogli go naprawić. Wynotowałem sobie kilka ciekawych prób prostopadłych piłek, niestety zabrakło odrobiny dokładności, stąd mniejszy niż zwykle procent celności podań. Być może nie był sobą z powodu drobnych dolegliwości zdrowotnych. Potrzebujemy jego przywództwa i charakteru w nadchodzących meczach.

Kolejny mecz na potwierdzenie i utrzymanie dobrej formy, w jakiej się ostatnio znajduje. To po jego przytomnym podaniu padła pierwsza bramka. W swojej grze był szybki, szczególnie z piłką, a decyzje przez niego podejmowane w zdecydowanej większości były słuszne. Nie ustrzegł się drobnych błędów, ale z tego meczu zapamiętamy głównie te pozytywne rzeczy. Zanotował aż 3 kluczowe podania, drugi w zespole pod tym względem. Na nasze szczęście miał trochę czasu na odpoczynek z uwagi na brak powołania do kadry i wcześniejszą zmianę.

Nieszczęśliwie był to dość krótki występ Daniego. Po raz kolejny doznał urazu mięśniowego i być może akurat w tym meczu to on powinien zacząć na ławce. Dani wziął udział w zgrupowaniu kadry, a mecz wyznaczony już na czwartek mógł wpłynąć na jego regenerację. Przed zejściem oczywiście wpisał się na listę strzelców po rzucie karnym, który sam wcześniej wywalczył, a potem zmarnował. Na jego i nasze szczęście dostał od losu możliwość szybkiej rehabilitacji. Oby ta rehablitacja równie sprawnie przebiegła w gabinetach fizjoteraputycznych i Hiszpan był jak najszybciej dostępny ponownie do gry.

Niezły mecz. W pierwszej połowie rywale nie oddali żadnego strzału i spora w tym zasługa środka pola, z Frenkim w składzie. W swoim stylu kontrolował piłkę i rozdzielał ją do lepiej ustawionych partnerów. Pokusił się też o kilka dłuższych piłek, które za każdym razem docierały do adresatów. Ostatecznie Holender nie wyszedł już na drugą połowę i nie wiadomo czy i kiedy wróci do składu.

Bardzo dobry mecz, szczególnie pod względem suchych statystyk. Tym razem liczne straty mniej raziły w oczy, bo stanowiły mniejszość na tle licznych udanych akcji. Dość łatwo mijał przeciwników i celnie dogrywał do kolegów. Zanotował aż 4 kluczowe podania, z których najbardziej szkoda zmarnowanej okazji Pau Victora. Martwi to, że Lamine nie odpoczywa, ale z uwagi na absencję Raphy i wieczną niedyspozycję Fatiego, zwyczajnie nie było alternatywy. Szkoda, że ostatecznie nie wpisał się do protokołu sędziego, ale będąc w takiej formie brak liczb zupełnie nas nie martwi.

Brakowało mu skuteczności, co brzmi dość absurdalnie, biorąc pod uwagę jego liczby w tym sezonie. Wydaje się, że może jednak w tej kwestii zaliczyć progres, a obecna forma nie jest jego sufitem. Rozpoczął strzelanie i miał jeszcze kilka okazji na podwyższenie prowadzenia. Szczególnie szkoda uderzenia z rzutu wolnego. Ferran pokazuje, że właściwie jest już przysłowiowym dwunastym zawodnikiem drużyny i balansuje na granicy zostania titularem.

Był to najlepszy mecz Gaviego w tym roku, a być może nawet w całym sezonie. Nie tracił piłek, potrafił przechodzić rywali zwodami i jak zwykle wkładał głowę pod korki przeciwnika bez cienia zawahania. Ciągle w jego grze brakuje większego udziału ofensywnego, ale jest na dobrej drodze do swojej najlepszej wersji.

To on zastąpił kontuzjowanego Olmo i trochę wszedł w jego buty. Często wchodził w pole karne i szukał wolnego pola. Dołożył do tego pracę w defensywie i kapitalną asystę przy golu Roberta. Była intensywność, była dobra gra wzajemna i zrozumienie z kolegami.

Dlaczego Pablo otrzymuje tak mało szans? Być może są to kwestie finansowe, bo sportowo niemal każde minuty spędzone przez niego na boisku są wartością dodaną dla niego samego i dla drużyny. Krótko prowadzona piła przy nodze, dobre i odważne stałe fragmenty gry (ciekawa próba uderzenia bezpośrednio z rzutu rożnego), czy próba uderzenia z dystansu. Hiszpan może się podobać i w obliczu ciężkiego terminarza i kontuzji powinien grać częściej.

Wszedł i zrobił swoje. Doskonale wykończył dośrodkowanie Fermina, ale to nie jedyny pozytyw w grze Roberta. Świetnie prezentował się pod względem motorycznym. Z werwą wychodził do piłek i inicjował skoki pressingowe właściwie przez cały czas spędzony na murawie. Dobrze też szukał miejsca i wychodził na pozycje. Na przykładzie Polaka widać jak na dłoni, że rotacje mogą być doskonałym narzędziem trenerskim w celu zachowania witalności drużyny.

Nie dostał zbyt wielu minut, nie zdążył się w nich wykazać ,stąd krótki opis i ocena wyjściowa.

Kiepskie wejście, po dość długiej absencji. Nie może to być jednak okoliczność łagodząca. Zmarnował dwie bardzo dobre okazje na bramę i pozostawił po sobie złe wrażenie.