@FCBparasiempre
Gamper, który stopniowo przyjął kataloński nacjonalizm podczas swojego pobytu w Barcelonie, zdołał wciągnąć katalońską burżuazję w krąg Barcelony. Ten impet osiągnął punkt kulminacyjny w wizji założyciela klubu, jakim było posiadanie własnego stadionu. W 1922 roku Gamper, pełniąc czwartą kadencję jako prezydent, osobiście zainwestował 907 000 peset w budowę „Camp de Les Corts”. Pokrył połowę całkowitego kosztu budowy stadionu, który zastąpił boisko przy „Carrer de l'Industria”. Gdyby Gamper nie podjął zdecydowanych działań na posiedzeniu zarządu w 1908 roku, Barça mogłaby zniknąć. Od „Industria Street” do „Les Corts” i wreszcie do jego stałego domu, Camp Nou, który stoi do dziś pomimo trzech gruntownych remontów. Trzeci jest w trakcie realizacji i potrwa do 2026 roku. Stadion, który gościł największe klubowe imprezy, odegrał również kluczową rolę w jego rozwoju gospodarczym. Prezydent Francesc Miró-Sans zlecił zaprojektowanie nowego stadionu swojemu kuzynowi, architektowi Francesc Mitjansowi. Koszt projektu wyniósł 288 milionów peset , od wmurowania kamienia węgielnego w 1954 roku do inauguracji stadionu 24 września 1957 roku. Astronomiczny koszt – trzykrotnie przewyższający początkowy budżet – zapoczątkował okres trudności finansowych, które mogły doprowadzić klub do bankructwa. Dopiero zmiana przeznaczenia gruntów w Les Corts w 1965 roku, dekadę później, pozwoliła klubowi sprzedać działki za 228 milionów peset , co ostatecznie pozwoliło mu spłacić inwestycję w nowy stadion. Gdyby Agustí Montal Galobart nie odważył się kupić tej ziemi, a Miró-Sans nie zdołał zbudować Camp Nou pomimo związanego z tym ryzyka finansowego – z dwiema trybunami i kultowym dachem, mimo że projekt przyszłej rozbudowy o trzecią, asymetryczną trybunę był już gotowy – historia Barcelony potoczyłaby się zupełnie inaczej. Ta decyzja stanowiła krok naprzód, który doprowadził do ogromnego rozwoju klubu, podczas gdy inne lokalne drużyny pozostały na mniejszych stadionach i nie rozwijały się w takim tempie, jak Barça. José Luis Núñez objął pierwszą demokratyczną prezydenturę w 1978 roku, po reżimie Franco, w okresie transformacji ustrojowej. Magnat budowlany wkrótce rozpoczął plan rozbudowy Camp Nou do pojemności 120 000 widzów, korzystając z Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 1982, które odbyły się w Hiszpanii. Aby uniknąć kolejnego kryzysu finansowego, zwrócono się do członków klubu o pożyczkę. Plan ten opracował Carles Tusquets, ówczesny skarbnik klubu. Polegała ona na zaliczce, którą klub miał potrącać z cen karnetów w ciągu najbliższych pięciu lat. Jednak większość kibiców Barcelony umorzyła ten dług wobec ukochanego klubu i zrezygnowała z ulg na karnety. Kwota ta, w wysokości około 1,2 miliarda peset, została przeznaczona na rozbudowę Camp Nou – szacowaną na 927 milionów peset – a pozostała kwota, około 300 milionów peset, pozwoliła klubowi na zakontraktowanie Maradony.

Do lat 80-tych kibice Barcelony musieli zadowolić się krajową chwałą. Real Madryt zdobył uznanie na kontynencie, zdobywając sześć Pucharów Europy . Następnie, w 1988 roku, Johan Cruyff, bez licencji trenerskiej, przybył na Camp Nou. Po zdobyciu Pucharu Króla i Pucharu Zdobywców Pucharów w ciągu pierwszych dwóch lat, przyszłość Cruyffa w klubie zawisła na włosku latem 1990 roku. To właśnie na zebraniu członków pod przewodnictwem Núñeza , pierwszy wiceprezydent Joan Gaspart zapewnił Cruyffowi dalszą kadencję, dając przykład manipulacji wyborczej. Uczestnicy głosowali nad dalszym zatrudnieniem holenderskiego trenera, co było przedmiotem wielu debat, a ówczesny menedżer, Antón Parera, wziął urnę, aby policzyć głosy. Gaspart podszedł do niego i wyszeptał następującą wiadomość: „Kontynuacja pracy Cruyffa wygrała 12 głosami ”. Głosowanie to, które prawdopodobnie doprowadziłoby do zwolnienia Cruyffa, nigdy nie zostało zweryfikowane. Jaki był finał tej historii? Pierwszy Puchar Europy klubu w 1992 roku i fundamenty filozofii, która wciąż trwa w Ciutat Esportiva Joana Gampera. Trzecia kluczowa decyzja w historii klubu. Gdyby nie podstępna taktyka Gasparta i zdecydowana obrona Cruyffa przez Núñeza na zgromadzeniu w 1990 roku, historia Barcelony potoczyłaby się zupełnie inaczej.

Czwartym było podpisanie kontraktu z Leo Messim, sformalizowane na serwetce w 2000 roku i również zainicjowane przez samego Gasparta, ówczesnego prezesa. W młodzieżowych szeregach Newell's Old Boys, u Messiego zdiagnozowano poważny niedobór hormonu wzrostu.Żaden argentyński klub nie odpowiedział na prośbę rodziców o sfinansowanie kosztownego leczenia. Los małego chłopca z Rosario również nie wzbudził większego zainteresowania w Europie. Aż do momentu, gdy zadzwoniła Barça. Upór Horacio Gaggioliego, Josepa Marii Minguelli, a później Carlesa Rexacha – byłego kolegi z drużyny i asystenta Cruyffa, który zachwycił się argentyńską gwiazdą podczas meczu treningowego i ostatecznie podpisał słynną serwetkę – przekonał Gasparta do podpisania jednorazowego kontraktu z zaledwie 13-letnim chłopcem. Blaugrana w całości pokryła koszty leczenia hormonalnego . Co więcej, Gaspart przychylił się również do prośby Jorge Messiego o zapewnienie rodzinie mieszkania, co oznaczało, że Messi nigdy nie mieszkał w La Masii ; jedynie tam trenował. Stworzyło to niebezpieczny precedens, ale ryzyko zostało podjęte. Argentyńska gwiazda rozpoczęła swoją przygodę w barwach Barcelony w reprezentacji U-14 w marcu 2001 roku. Reszta to już historia, ogromna historia skondensowana w 20 lat i 45 oficjalnych tytułów, z których większość zdobyła w koszulce Barcelony. Leo jest uważany za najlepszego piłkarza wszech czasów, a także za największego w historii katalońskiego klubu, którego historia potoczyłaby się zupełnie inaczej, gdyby nie podpis na serwetce. Joan Laporta, kolejny prezydent, który ukształtował nowoczesną erę Barcelony, był kluczem do stworzenia najlepszej drużyny w historii. W kwietniu 2008 roku kataloński prawnik postanowił rozstać się z Frankiem Rijkaardem, którego kadencja w klubie chyliła się ku upadkowi, pomimo rewolucji, którą zapoczątkował z Ronaldinho jako gwiazdą klubu, i zdobycia drugiego tytułu Ligi Mistrzów w Paryżu w 2006 roku. Wybór następcy padł na Pepa Guardiolę , trenera rezerw, który wygrał Trzecią Ligę i byłego piłkarza Barcelony, oraz José Mourinho , byłego asystenta Bobby'ego Robsona i Louisa van Gaala w FC Barcelona , mającego na koncie tytuł Ligi Mistrzów z Porto . Przez wiele tygodni nazwisko Mourinho wyprzedzało nazwisko tego, który ostatecznie został najlepszym trenerem w historii Barcelony. Guardiola otrzymał tę wiadomość podczas kolacji w winnicy Sepúlveda w Barcelonie z Joanem Patsy. Evarist Murtra, członek zarządu, faworyzował geniusza z Santpedor. Z kolei Marc Ingla, wiceprezes ds. sportu, i Ferran Soriano, wiceprezes ds. ekonomicznych i dyrektor generalny, opowiadali się za zatrudnieniem „The Special One”, który miał już na koncie bardziej udane występy poza klubem . Czas pokazał, że to ten pierwszy miał rację. Spotkali się z portugalskim strategiem w Lizbonie, a z jego katalońskim odpowiednikiem w Els Jardinets de Gracia i ostatecznie zgodzili się, że Guardiola zasługuje na wotum zaufania. To były trudne czasy dla Barcelony. Laporta właśnie przetrwał głosowanie w sprawie wotum nieufności, mimo że 60% głosów było przeciw. Prezes przetrwał i znalazł najlepsze możliwe rozwiązanie w osobie Pepa Guardioli. W ciągu czterech lat zdobył trzy tytuły mistrza La Liga i dwa trofea Ligi Mistrzów, spośród łącznie 14-tu ale przede wszystkim pozostawił po sobie niezrównane dziedzictwo pod względem stylu gry i zapewnił klubowi najwspanialsze noce radości (z Messim na czele i jego wiernymi pomocnikami, Xavim i Iniestą) dla rzeszy kibiców Barçy, która wciąż ubóstwia menedżera pierwszego sekstetu w historii klubu. Historia, ale historia wiecznej miłości, która nie zaistniałaby, gdyby Laporta popełnił błąd, wybierając Mourinho, jak niektórzy mu radzili.