BorzyKrzys

Głupia kobieta powie: ten chłop ciągle pije piwo, mądra kobieta zapyta: skąd ten chłop ma tyle pieniądzy na to piwo.

@fart Nie no bez przesady. Trzy dobre, reszta średnia...

Z Bonuccim to różnie bywało, ten epizod w Milanie itp, ale za ten finał, za te "its comin to Rome" dozgonny szacun. 3 lata później futbol uratowali Hiszpanie, jednak to wtedy, Anglicy byli napięci, jak plandeka, jak zwykle bucowatosć i ich patola wylazła, bo mieli ten finał u siebie, na Wembley, a tu Bonucci, Chiellini i reszta ekipy tak brutalnie utarli im nosa. Będę wspominał latami.

BorzyKrzys Club Mix Nostalgia vol. 61
CRW - I Feel Love
CRW to włoski projekt związany z muzyką trance, założony przez Mauro Picotto i Andreę Remondiniego. Znani są przede wszystkim z utworu „I Feel Love”, który osiągnął 15. miejsce na brytyjskiej liście przebojów, oraz remiksów takich jak „On The Beach”. Dziś zapraszam na podróż o 25 lat wstecz, do 2000 roku z duetem CRW i kawałkiem "I Feel Love".

Komentarz usunięty

Wszystkiego najlepszego pani Sofiu i życzę podobnego uśmiechu po przejściu Maxa Verstappena do Mercedes-AMG Petronas Formula One Team

https://miro.medium.com/v2/resize:fit:708/0*QGgvTjknf_ucg5O7.PNG
Sprawa Axemana z Nowego Orleanu to jedna z najbardziej zagadkowych i niepokojących serii morderstw w historii Stanów Zjednoczonych, która miała miejsce w latach 1918–1919, choć niektóre źródła sugerują powiązania z wcześniejszymi atakami sięgającymi 1911 roku. Sprawca, znany jako „Axeman” (Człowiek z Siekierą), atakował mieszkańców Nowego Orleanu, głównie włoskich imigrantów, używając siekiery lub innych ostrych narzędzi. Jego zbrodnie cechowały się brutalnością, chaotycznym sposobem działania, a także tajemniczym listem opublikowanym w prasie, który nadał sprawie niemal mitycznego charakteru. Pomimo intensywnych śledztw i zaangażowania lokalnej społeczności, tożsamość Axemana pozostaje nieznana, a sprawa jest jednym z najsłynniejszych nierozwiązanych przypadków kryminalnych w USA. Pierwsze potwierdzone ataki przypisane Axemanowi rozpoczęły się w maju 1918 roku, choć niektóre źródła, takie jak książka "The Man from the Train" Billa Jamesa i Rachel McCarthy James, sugerują, że podobne morderstwa mogły mieć miejsce już wcześniej, np. w 1911 roku, w Rayne i Crowley w Luizjanie. Ofiarami były zazwyczaj osoby pochodzenia włoskiego, często właściciele małych sklepów spożywczych, co doprowadziło do spekulacji, że ataki mogły mieć podłoże ksenofobiczne lub być związane z mafijnymi porachunkami, choć brak dowodów na powiązania z mafią. Sprawca wchodził do domów w nocy, zazwyczaj przez tylne drzwi, panele w drzwiach, które wycinał lub przez otwarte okna. Używał siekiery, którą znajdował na miejscu, np. w przydomowej szopie, lub innych narzędzi, takich jak brzytwa czy nóż. Ataki koncentrowały się na ciosach w głowę, często powodując natychmiastową śmierć, choć niektóre ofiary przeżyły z okropnymi ranami. Pierwszym udokumentowanym atakiem był mord na Josephie i Catherine Maggio w nocy z 22 na 23 maja 1918 roku. Joseph, włoski imigrant i właściciel sklepu spożywczego, oraz jego żona zostali znalezieni martwi w swoim łóżku. Ich gardła zostały poderżnięte brzytwą, a głowy zmiażdżone siekierą. Sprawca wszedł do domu, wycinając panel w tylnych drzwiach, co stało się charakterystycznym elementem jego modus operandi. Na miejscu zbrodni znaleziono siekierę pokrytą krwią, a także brzytwę należącą do brata Josepha, Andrew Maggio, który początkowo był podejrzany, ale z braku dowodów oczyszczono go z zarzutów. Śledztwo nie przyniosło przełomu, a brak motywu rabunkowego (pieniądze i kosztowności zostały na miejscu) dodatkowo skomplikował sprawę. Kolejny atak miał miejsce 28 czerwca 1918 roku na Louisa Besumera i jego kochankę Harriet Lowe. Besumer, również właściciel sklepu, został zaatakowany we własnym domu siekierą, a Lowe doznała poważnych obrażeń głowy. Oboje przeżyli sam atak, choć Lowe zmarła kilka tygodni później w szpitalu po długiej walce. Przed śmiercią Lowe twierdziła, że rozpoznała napastnika, ale jej zeznania były niejasne, niespójne i nie doprowadziły do aresztowania jakiejkolwiek osoby. Besumer stał się podejrzanym, ponieważ policja znalazła u niego korespondencję w języku jidysz i rosyjskim, co w tamtym czasie wzbudzało podejrzenia o szpiegostwo. Ostatecznie został uniewinniony. Ten atak różnił się od innych, ponieważ nie było wyraźnego powiązania z włoską społecznością, ale sposób wtargnięcia i użycie siekiery pasowały do wzorca Axemana. W sierpniu 1918 roku Axeman zaatakował Mary Schneider, ciężarną kobietę, która została znaleziona przez męża z mocno pokiereszowaną głową. Udało jej się przeżyć, lecz nie była w stanie zidentyfikować napastnika. Kilka dni później, 10 sierpnia, zaatakowano Josepha Romano, starszego włoskiego fryzjera. Romano został znaleziony przez swoje siostrzenice z ranami głowy zadanymi siekierą. Obrażenia były tak rozległe i poważne, że mężczyzna zmarł dwa dni później w szpitalu. W obu przypadkach sprawca wszedł przez wycięty panel w drzwiach, a narzędzie zbrodni znaleziono na miejscu. Te ataki wywołały panikę w Nowym Orleanie, a mieszkańcy zaczęli barykadować drzwi i okna, niektórzy nawet spali z bronią. Najbardziej niesławny moment w sprawie Axemana miał miejsce 13 marca 1919 roku, kiedy w lokalnej gazecie „Times-Picayune” opublikowano list rzekomo napisany przez Axemana. List, podpisany jako „The Axeman”, napisany w dramatycznym, niemal teatralnym stylu, twierdził, że autor pochodzi „z piekła” i zapowiedział kolejny atak na 19 marca o godzinie 00:15. Axeman zagroził, że każdy dom, w którym nie usłyszy dźwięków swojego ukochanego jazzu, czeka tragiczny koniec. W efekcie tej groźby w nocy 19 marca kluby jazzowe i domy w całym Nowym Orleanie były wypełnione muzyką, a mieszkańcy organizowali imprezy, by uniknąć ataku. Tej nocy nie doszło do żadnego morderstwa, co wzmocniło legendę Axemana. Autentyczność listu pozostaje przedmiotem debat – niektórzy uważają, że mógł być żartem lub próbą podsycenia paniki, ale styl i specyficzne odniesienia do muzyki jazzowej sugerują, że mógł być autentyczny. Po liście ataki trwały. W marcu 1919 roku zaatakowano rodzinę Cortimiglia – Charlesa, Rosie i ich dwuletnią córkę Mary. Mary zmarła, a rodzice przeżyli, choć odnieśli poważne obrażenia. Rosie Cortimiglia początkowo oskarżyła sąsiadów, Iorlande i Franka Jordanów, co doprowadziło do ich aresztowania. Później wycofała zeznania, a Jordanowie zostali zwolnieni, co sugeruje, że jej oskarżenia mogły wynikać z szoku lub sąsiedzkich niesnasek. W sierpniu 1919 roku Axeman zaatakował Steve’a Bocę, który przeżył ciosy siekierą, ale nie mógł zidentyfikować napastnika. Ostatnim potwierdzonym atakiem był mord na Mike’u Pepitone w październiku 1919 roku. Pepitone, włoski drobny sklepikarz, został zabity siekierą we własnym łóżku, a jego żona widziała uciekającego napastnika, ale nie była w stanie go opisać z powodu panujących ciemności. Po ataku na Pepitone morderstwa ustały, choć w grudniu 1920 roku wdowa po Pepitone, Esther, zastrzeliła mężczyznę o imieniu Joseph Mumfre, twierdząc, że był Axemanem. Mumfre, drobny przestępca, miał rzekomo powiązania z mafią, ale nigdy nie znaleziono dowodów łączących go z morderstwami. Teorie na temat tożsamości Axemana obejmują seryjnego mordercę, który podróżował koleją (podobnie jak w przypadku Villiski), członka mafii lub nawet osobę z problemami psychicznymi. Bill James w "The Man from the Train" sugeruje, że Axeman mógł być powiązany z innymi morderstwami siekierą z lat 1911–1912, ale różnice w działaniu (np. brak zakrywania luster) czynią to powiązanie mniej prawdopodobnym. Śledztwo w sprawie Axemana było utrudnione przez chaos w dowodach, uprzedzenia wobec włoskiej społeczności i brak zaawansowanych technik kryminalistycznych. Policja badała różne tropy, w tym możliwość, że sprawcą był Joseph Mumfre lub ktoś z lokalnej mafii „Black Hand”, ale żadna hipoteza nie została potwierdzona. Ataki Axemana wywołały masową histerię w Nowym Orleanie, a legenda sprawcy została utrwalona w kulturze popularnej, w tym w muzyce jazzowej (np. utwór „The Mysterious Axman’s Jazz”) i licznych książkach. Sprawa pozostaje nierozwiązana, a Axeman jest często porównywany do Kuby Rozpruwacza ze względu na swoją nieuchwytność i zdolność do wywoływania paniki. Od tych wydarzeń minęło już ponad 100 lat, a tożsamość legendarnego mordercy prawdopodobnie na zawsze pozostanie tajemnicą.
@esem91 @baster82

Axeman - człowiek z siekierą - sprawa seryjnego mordercy z Nowego Orleanu. Jak zawsze zapraszam. Opis sprawy w komentarzu.
@Walker @messicocacola @JimMorrisonFCB @Ojciec5tkidzieci @michal26 @Alek23 @Kondziubarca @DiSBlaDE @Karamba @DragonxNF

@clyde Sceny, proszę państwa sceny w parku w Mosinie

@Gall Dokładnie to napisałem xDDD

@Safrani Pachnie to troszkę nowym Apocalypto, ale muszę przyznać - zdjęcia sa tutaj genialne.

No w końcu deszcz w Wielkopolsce. Wszystko wskazuje na to, że przestanie padać dopiero w niedzielę rano. Przeplatane opady, raz intensywne, raz mniej.

Oj jaka zgoda. Szczerze? Wolę to, gdzie widac, że chłopaki robią to dla śmiechu i z dystansem i nie ukrywają, że chodzi o zarobienie hajsu od tych pierdzących Bambich i innych jęczących na autotunie, którzy próbują być tacy art, bo niby tworzą coś lepszego niż discopolo.

@Bulbazaur17 Zwariowane Melodie z Krzysiem Tyńcem jako Królikiem Bugsem.

Jestem tak stary, że pamiętam, jak się mówiło Ha Be O, a nie Ejdż Bi O.
Platforma Max oficjalnie po zaledwie roku wraca do nazwy HBO Max.

BorzyKrzys Club Mix Nostalgia vol.60
Armin Van Buuren ft. Sharon Den Adel - In And Out Of Love
To niesamowite, że ten kawałek ma już 17 lat. Każdy, kto w tamtym czasie słuchał radia lub oglądał kanały muzyczne po prostu go zna. Legendarny DJ i producent Armin Van Buuren w duecie z holenderską wokalistką i członkinią grupy Within Temptation stworzyli pamiętny utwór "In And Out Of Love". Zapraszam na muzyczną podróż do roku 2008.

@Luciano99 nie chciał przyjść do lasu na pniaka, ale jak powiedziałem, że mam litr bociana (znaleziony w lesie) i czteropak Harnola (zaj... wujasowi z kotłowni) to nagle kumple i nawet ze starym przylazł.

@lithotripter Musi wyjść z pokoju bo nasi stracili bramkę

@Jakchcesz Musiałby obrazić Owsiaka. Czekamy!

Lech Pils toczy właśnie walkę z Żywiec Białe o drogę do mojej mordy. Jak myślicie, kto wygra?

@mmaciass Za to Braun staje tam, gdzie zdrajcy Polski podczas okupacji niemieckiej :) Wolność słowa nie polega na kłamstwach i manipulacjach.

@takisobiektos Kilkanaście godzin lotu by zagrać mecz w innym klimacie oraz wrócić szybko do kraju xD no ładnie ich juz tam w główkach boli

Oby ktos to zablokował.

To miała być ta nadzieja włoskiej piłki na dobrego napastnika w kadrze? Jeden lepszy sezon i nara. Tyle chociaż, że Atalanta przyjmie niezły pieniądz.

@misterio I atencjusz szybko wyjaśniony. Dziękujemy!

@Antimadridista_WR Albo masz "opiekuna obiektu" i chcesz zagrać to musisz wziąć klucz od boiska, bo inaczej zniszczysz. My sami sobie lubimy robić piekiełko.

Jak Szczęsny teraz pięknie uderzył w punkt. W Niemczech i Włoszech jest tak samo. Choć Włosi mają swoje problemy, wiadomo od dawna, ale myślę, że tam większy problem jest w szkoleniu i skautingu, czyli w instytucjach, a nie w oddolnych inicjatywach sportowych. W marcu byłem pod Mediolanem. Orlik taki jak u nas czyli jakieś 50 na 20 metrów, nieszczególnie zadbany, co w sumie dość częste nawet na północy, gdy wyjedziesz poza duże miasto. Jakieś 6 drużyn po 5 dzieciaków grają na małej wydzielonej przestrzeni na małe bramki. Po prostu czysta zabawa. Mecze trwały cały czas, bo na daną godzinę przychodzili kolejni. Coś wspaniałego. Po szkole zaraz na boisko.

@maroon A holocaust to nie skutek nazizmu? Ale sądząc po Twoim poprzednim wpisie, tobie sie Braun podoba.

Czy za negacje nazizmu powinno być więzienie?

@Eklerek W Berlinie rzucam, Perchał podnosi
@Lanosss imo to powinno byc za darmo, bo i tak płacisz opłatę klimatyczną, ale jeśli juz jest to jakaś symboliczna opłata to bez jaj. Dosłownie robią kocioł i czekają. Czy jak przyjdą 10 minut po 21 cos sie stanie? No nie, a chociaż nie robiliby sztucznego tłumu. Wejście nie jest na kolejkę.