barcelonismo16xd:)

Messi znów potwierdza, że jest w znakomitej dyspozycji. To cieszy, szczególnie w perspektywie kolejnych, jakże trudnych batalii, które będzie toczyć Barcelona na przestrzeni kilku następnych tygodni.

Maxwell, będący w hierarchii defensorów Barcelony trzecim lewym obrońcą, może opuścić szeregi Dumy Katalonii już zimą. Równie prawdopodobnym wydaje się być fakt, iż skoro dla Pepa Guardioli wszyscy jego podopieczni są tak samo ważni i cenni, to będzie on chciał zatrzymać 30-letniego obrońcę przynajmniej na kolejny rok(chociaż, jak pokazuje przykład Gabriela Milito, wszystko jest możliwe).

Thiago to piłkarz bez wątpienia bardzo utalentowany, będący doskonałym przykładem gracza, który, gdy dostał swoją szansę, znakomicie ją wykorzystał. Młody reprezentant Hiszpanii jest w stanie ciągłej progresji, stale rozwija swoje umiejętności techniczno-taktyczne oraz sukcesywnie zgrywa się z kolegami z drużyny, dzięki coraz większej liczbie minut na boisku, jakie daje mu Pep Guardiola. Jeżeli jego kariera nadal będzie rozwijała się tak harmonijnie, syn Mazinho może zostać pierwszym rozgrywającym Barcelony na długie lata.

David Villa, po niezbyt udanym pod względem indywidulanym ubiegłym sezonie, początek obecnego ma iście wyborny. Do systematycznie zdobywanych bramek "El Guaje" dokłada wyjątkową inteligencję, która jest zauważalna gołym okiem w jego boiskowych poczynaniach, a także znakomitą współpracę z resztą zespołu. Oby dalej szło mu tak dobrze, gdyż jego rola w teamie Guardioli jest nie do przecenienia.

Pep Guardiola jest postacią fundamentalną, kamieniem węgielnym pod budowę najlepszej drużyny piłkarskiej w historii, jaką jest Barcelona, a także twórcą sukcesów Blaugrany w ostatnich latach. Na pewno odejście hiszpańskiego szkoleniowca z Barcy byłoby ogromnym ciosem dla całej instytucji klubowej, począwszy od prezesa, poprzez działaczy, a skończywszy na kibicach i fanach. Aczkolwiek nie byłby to wielki dramat, jako że kataloński klub jest kierowany określoną filozofią i sposobem kształcenia młodych adeptów futbolu od podstaw w szkółce La Masia. Nie mniej jednak Mister to trener wybitny, powszechnie uważany za cudotwórcę i geniusza i nie wyobrażam sobie, by w najbliższm czasie(a nawet w ogóle) opuścił on Camp Nou.

Absencja Cesca Fabregsa jest powodem do zmartwień, jako że piłkarz ten jest ważną postacią zespołu Pepa Guardioli. Dobrze, że do treningów po dłuższej przerwie powrócił Andres Iniesta; niewykluczone, że wystąpi on w zbliżającym się spotkaniu z Racingiem Santander. Fabs, wracaj szybko!

Wielka szkoda, że Samuel odszedł z Barcelony do Interu Mediolan. Wymiana między hiszpańskim a włoskim klubem, nie wyszła Blaugranie na dobre, jako że transakcja, której przedmiotem była osoba Zlatana Ibrahimovicia była, najdelikatniej rzecz ujmując, transferowym niewypałem ówczesnego prezesa Dumy Katalonii Joana Laporty. Gdyby Eto'o pozostał w katalońskim klubie, mógłby stworzyć perfekcyjnie skonstruowne i zabójcze trio wraz z Lionelem Messim i Davidem Villą(jest to ocena czysto subiektywna).

Neymar na pewno ma rację. Jednak jesli chodzi o dorównanie umiejętnościom Messiemu, musi jeszcze dużo trenować, aby móc osiągnąć jego poziom gry. Najistotniejszym czynnikiem jako receptą na sukces dla młodego Brazylijczyka jest przede wszystkim nabranie pokory, jako że gorąca głowa i krnąbrność to obecnie jedne z największych spośród wielu wad napastnika Santosu.

Zachowanie "El Capitano" najdobitniej świadczy o niebywałej zażyłości, oddaniu i szacuku, jakim darzą się nawzajem piłkarze Barcelony. Jest to również wielką zaletą klubu z Camp Nou, bowiem świetnie skonsolidowany i zjednoczony zespół jest postawą w osiągnieciu sukcesów. Brawo!

Javier Mascherano,Sergio Busquets i Seydou Keita są jednymi z kluczowych elementów mistrzowskiej układanki Pepa Guardioli. Całą tę trójkę charakteryzuje przede wszystkim nieustępliwość w walce o piłkę, ofiarność, poświęcenie, a także jakże pozorna prostota w grze. Wszystkie te cechy oparte są na chęci gry tylko i wyłącznie dla dobra zespołu, a jakiekolwiek popisy indywidualne w postaci efektownego dyblingu bądz pojedynków jeden na jednego, spychane są na dalszy plan, margines, jakkolwiek często po prostu w ogóle nie mają miejsca. Jednak tytaniczna praca wykonywana przez tych piłkarzy jest w większości przypadków niedoceniana i niedostrzegana. Szkoda, bowiem zasługuje ona na coś więcej niż tylko skromne z tego tytułu "dziękuję".

Oczywiście trzeba zważyć na fakt, iż roberto Carlos jest w tym względzie tylko osobą postronną i biernym obserwatorem sytuacji, jaka obecnie ma miejsce w Barcelonie. Ale mimo wszystko ma rację.

Jestem pewny, że Barca poradzi sobie z wyżej wymienionymi rywalami, pomimo dość napiętego terminarzu; Guardiola ma do dyspozycji tak wielu znakomitych zawodników, że nawet ewentualna kontuzja ktoregoś z graczy nie będzie aż tak wielkim problemem. A Messi jak zwykle będzie siał spustoszenie w szeregach formacji obronnej przeciwników:).

Jak słusznie zauważono w powyższym artykule, tak niewyobrażalna skuteczność piłkarzy Barcelony jest wynikiem fantastycznej pracy całego zespołu Blaugrany, który jakby nie patrzeć jest doskonałym przykładem doskonale zgranego kolektywu. Jeżeli Barca utrzyma taką formę strzelecką, jaką prezentuje na początku bieżącego sezonu, wówczas bardzo prawdopodobne jest, że do końca rozgrywek zarówno Primera Division, Copa del Rey, jak i Ligi Mistrzów, stan zdobytych bramek przez Katalończyków będzie wynosił ponad sto trafień.

Mieć w drużynie kolegów posiadających wysokie umiejętności techniczno-taktyczne i potrafiacych porozumieć się na boisku niemal bez słów, to prawdziwy skarb. Ale faktem jest, iż Messi jest tego typu zawodnikiem, który potrafi w pojedynkę rozstrzygnąć losy rywalizacji przesądzić o wyniku jakiegokolwiek spotkania; jest to tym bardziej godne podziwu, ponieważ filigranowemu Argentyńczykowi wychodzi to tym lepiej, im grozniejszy jest rywal.

Podpisanie umowy z Qatar Fundation była ze strony Barcelony ruchem koniecznym, gdyż Dumie Katalonii potrzebny był solidny zastrzyk gotówki w celu m.in. pokrycia długów klubu. Z drugiej jednak strony tym ruchem Barca odeszła od pięknej idei, propagandy niesienia pomocy najbiedniejszym i najuboższym, która dotychczas winna była być wzorem dla innych- nie tylko związków i klubów sportowych.

Na pewno Pep jest świadomy, że jego drużyna w ubiegłą niedzielę nie wzniosła się na absolutne wyżyny swoich możliwości i wie, iż nadal wiele aspektów dotyczących gry pozostaje do poprawienia. Jestem przekonany, że Guardiola wraz z zespołem postara się wyeliminować wszelkie błędy aż do meczu w ramach 8. kolejki Primera Division przeciwko Racingowi Santander. Jeśli tak się stanie, wówczas Barcelona jest w stanie sięgnąć po wysoką, pewną i przekonującą wygraną.

Wyróżnienie jak najbardziej słuszne i zasłużone, obecnie nie ma na świecie drużyny lepszej i grającej piękniejszej piłki niż Barcelona. Visca el Barca!

Sroga kara znów ominęła Mourinho szerokim łukiem. Wiadomo przecież, że to nie pierwszy taki wybryk Portugalczyka w stosunku zarówno do sztabu szkoleniowego Barcelony, jak i całej drużyny katalońskiego klubu. Zapewne wynika to z ogromnej frustracji trenera Realu, spowodowanej przede wszystkim- delikatnie mówiąc- niesatysfakcjonującymi wynikami, jakie osiąga jego zespół w starciach z odwiecznym rywalem. Mourinho stara się wywierać presję na arbitrach, kwestionuje każdą decyzję podjętą przez sędziego i posądza o sprzyjanie i faworyzowanie przeciwnika. Na tym jednak jakże skandaliczne zachowania Jose się nie kończą- nastawia on swoich podopiecznych agresywnie w stosunku do rywala, a także nawołuje do brutalnej i bezpardonowej gry. Osobiście uważam, że Zarząd Hiszpańskiego Związku Piłki Nożnej powinien zdecydowanie zaostrzyć kary wobec tak skandalicznego postępowania, jakie ma miejsce w spotkaniach pomiędzy FC Barceloną a Realem Madryt.

Napisz komentarz...

Oby Abidal jak najszybciej wrócił do pełni zdrowia i formy, gdyż jego pozycja w zespole Pepa Guardioli jest kluczowa do osiągnięcia wyniku na tzw. zero z tyłu. Miejmy nadzieję, że będzie do dyspozycji Mistera już w najbliższym meczu ligowym z Racingiem Santander.

Z pewnością był to najsłabszy mecz Barcelony w bieżącym sezonie. Mnie przede wszystkim brakowało płynności w rozgrywaniu piłki i zaskakującej dla rywali wymiany pozycji poszczególnych graczy na boisku, z czego Barca słynie od momentu, gdy na ławce trenerskiej Dumy Katalonii zasiadł Pep Guardiola. Szczególnie niepokoi mnie znacznie gorsza dyspozycja Messiego, który, jak słusznie zauważyli autorzy powyższego artykułu, grał zbyt egoistycznie i samolubnie, czego efektem była kolosalna liczba strat piłki na rzecz piłkarzy Sportingu Gijon. Mimo wszystko Blaugranie udało się zainkasować trzy punkty na tak trudnym terenie, jakim bez wątpienia jest El Molinon. Bardzo cieszy widoczna gołym okiem rosnąca forma Davida Villi, co pozwala mieć nadzieję, iż zawodnik ten odegra jedną z kluczowych ról w zespole na przestrzeni całego sezonu.