Majkel34

Powstanie zabajkalskie, które wybuchło wśród polskich powstańców zesłanych na Syberię po 1863 r., jest niemal nieznane w szerszej świadomości historycznej społeczeństwa. W sytuacji wydawałoby się wręcz beznadziejnej, tysiące kilometrów od Polski, bez broni i zaplecza, w środowisku polskich zesłańców zrodził się plan wywalczenia sobie drogi do Chin i odzyskania w ten sposób wolności. Ten niejako ostatni epizod Powstania Styczniowego świadczy o dwóch rzeczach. Po pierwsze ukazuje nam niezwykłe przywiązanie Polaków do wolności i ogromną żywotność polskiego ducha narodowego, który pozwolił nam przetrwać okres zaborów. Po drugie pozwala nam zrozumieć jak wielkim zagrożeniem dla autokratycznej Rosji (ale też i Prus czy w mniejszym stopniu Austrii), był polski zarazek „dżumy wolności”, który potrafił objawić się nawet na dalekiej Syberii. Warto to wydarzenie przywrócić polskiej pamięci zbiorowej i wypełnić lukę o polskich zesłańcach, którzy rzucili nad Bajkałem wyzwanie carskiemu imperium.

6 czerwca 1794 r. pod Szczekocinami wojska dowodzone przez Tadeusza Kościuszkę starły się z siłami armii rosyjskiej i pruskiej.

Bitwa była wynikiem sytuacji, która się wytworzyła w toku działań powstańczych, ogarniających na wiosnę 1794 r. obszary pomiędzy Bugiem i Wisłą, Sandomierskie, Krakowskie, Litwę aż po Żmudź, Mazowsze oraz Podlasie.

Sukcesy powstania, w tym wygrana bitwa pod Racławicami, spowodowała reakcję nie tylko Rosji, ale i Prus, które wysłały swe wojska do walki z polskimi powstańcami.

Tymczasem Rosjanie pod wodzą Denisowa próbowali samodzielnie atakować Polaków, ponosząc jednakże porażkę. Denisow wycofał się na zachód, aby poczekać na Prusaków. Siły rosyjsko-pruskie organizowały się nieopodal Szczekocin, aby zablokować ruchy wojsk polskich. Połączenie się wojsk pruskich i rosyjskich utrudniło znacznie sytuację polskich powstańców. Dodatkowo Kościuszko na wieść o zagrożeniu Lubelszczyzny od strony Wołynia, gdzie zgromadzona była grupa wojsk rosyjskich, licząca 5 tys. żołnierzy, utworzył sześciotysięczną dywizję do osłony terenów między Bugiem i Wisłą, uszczuplając jednak przy tym swe własne siły.

Kiedy doszło do bitwy pod Szczekocinami siły polskie liczyły (w zależności od źródeł) od 12 do 15 tys. żołnierzy, siły rosyjsko-pruskie zaś od 24 do 27 tys., które dysponowały przewagą w artylerii.

Plan Kościuszko zakładał rozbicie Rosjan zanim wojska pruskie będą zdolne do walki, jednak okazało się, że działania rosyjsko-pruskie były już skoordynowane. Początkowo bitwa rozwijała się pomyślnie dla strony polskiej – piechota polska powstrzymała atak Prusaków. Polski atak z kolei rozbił się w ogniu artylerii wroga. Kolejny atak pruski rozbił skrzydło kosynierów i szala zwycięstwa zaczęła przechylać się na stronę przeciwnika.

W bitwie poległ Bartosz Głowacki, wsławiony zdobyciem armat pod Racławicami. Rozpoczęto odwrót, osłaniany kontratakami jazdy polskiej. W pościg za powstańcami rzucili się Rosjanie. Polacy cofnęli się do Małogoszczy, a następnie na Radom. Armia powstańcza wszakże nie została rozbita, a powstanie miało trwać jeszcze do listopada 1794 r.

Red is Bad.

@Kapitan hawk słusznie mimo mojej antypatii wobec Pis.
Komuna upadła ale na 4 łapy.

Iga jest naszą dumą. Wielka jest i mam przeczucie, że dopiero się "rozgrzewa".

@Kgorecki2500 Panie Jarosławie. Powiedział Pan, że są fakty i opowieści.

Dziękujemy za pochwałę. Tu są fakty.

Kraśko mógłby sobie odpuścić.

Dziennikarzowi nie wypada wygłaszać takich przytyków na antenie. Niezależnie od jego prywatnych poglądów.

4 czerwca upadła komuna.

Na cztery łapy.

Dziś moje 29 urodziny. Dobrej zabawy La Ramblo :D

2 czerwca 1947 r. komuniści uchwalili ustawę o zwalczaniu drożyzny i nadmiernych zysków w obrocie handlowym.

Był to początek tzw. „bitwy o handel”, która była kolejnym etapem sowietyzacji Polski według wzorów moskiewskich.

Po pokonaniu podziemia niepodległościowego i legalnej opozycji w postaci PSL, komuniści rozpoczynali likwidację wolnego rynku w Polsce.

Podstawą tych działań była decyzja podjęta na plenum KC PPR w kwietniu 1947 r. Minister przemysłu i handlu Hilary Minc wygłosił wówczas przemówienie, w którym padły m.in. takie słowa: "Zagadnienie stoi tak: albo aparat państwowy demokracji ludowej i rosnąca siła ekonomiczna państwa potrafią sobie podporządkować rynek i wtedy nasz przemysł będzie się stopniowo stawał całkowicie i konsekwentnie socjalistycznym, albo też rynek nie będzie opanowany i żywioł rynku kapitalistycznego stanie się dominujący".

Następstwem takich pomysłów było uchwalenie 2 czerwca 1947 r. ustawy o zwalczaniu drożyzny i nadmiernych zysków w obrocie handlowym. Odtąd każdy prywatny przedsiębiorca narażał się na karę więzienia lub wysokiej grzywny, jeśli tylko komunistyczne władze uznały ceny i obroty prywatnych przedsiębiorstw za "zbyt wysokie". Zaangażowano do walki m.in. Komisję Specjalną do Walki z Nadużyciami i Szkodnictwem Gospodarczym. Efektem działania ustawy było praktyczne wyeliminowanie sektora prywatnego z gospodarki (ostało się jedynie rolnictwo), co zaowocowało chronicznym brakiem towarów, kolejkami i zdecydowanym pogorszeniem usług.

Red is Bad.

Nie można godnie umrzeć,można tylko godnie żyć. - Dr House

1 czerwca 1434 r. w Gródku pod Lwowem zmarł król Władysław II Jagiełło, król Polski i wielki książę litewski, panujący od 1386 r.

Urodzony jako Jogaiła i poganin był synem wielkiego księcia litewskiego Olgierda i księżniczki twerskiej Julianny. Do polskiej historii wszedł jako założyciel dynastii Jagiellonów i pogromca Zakonu Krzyżackiego w bitwie pod Grunwaldem. W 1385 r. zawarł unię z Królestwem Polskim, na mocy której miał zostać polskim królem i połączyć Litwę z Polską. Aby to jednak doszło do skutku wpierw musiał przyjąć chrzest osobiście, a następnie chrystianizować Litwę. 15 lutego 1386 r. Jogaiła wraz z braćmi przyjął w Krakowie chrzest, stając się Władysławem, 3 dni później poślubił Jadwigę Andegaweńską, natomiast 4 marca 1386 r. został koronowany na króla Polski jako Władysław II Jagiełła. Okres jego panowania wyznaczają głównie wojny Polski z państwem Zakonu Krzyżackiego. Pierwszy pokój toruński, zawarty w 1411 r. wielu historyków uważa za niewspółmierny do skali odniesionego zwycięstwa pod Grunwaldem, gdyż nie doprowadzono do całkowitego pokonania Krzyżaków i uwolnienia w ten sposób ujścia Wisły i całego Pomorza. W polityce wewnętrznej Jagiełło zabiegał o poparcie szlachty dla jego planów zapewnienia tronu synowi i dlatego nadawał jej liczne przywileje. Był także mecenasem Akademii Krakowskiej, nadając jej przywilej fundacyjny i powtarzając prawa nadane uczelni przez Kazimierza Wielkiego. Zmarł 1 czerwca 1434 r. w Grodnie po 48-letnim panowaniu. Pozostawił po sobie męskich potomków, zapoczątkowując jedną z największych dynastii królewskich w Europie.

31 maja 1940 r. miało miejsce zniszczenie przez Niemców pomnika Fryderyka Chopina w Warszawie. Monument, jeden z najsłynniejszych w Warszawie, miał pierwotnie stanąć w 1910 roku, w stulecie urodzin kompozytora. Projektantem był rzeźbiarz i muzyk Wacław Szymanowski. Pomnik stanął jednakże dopiero w 1926 r. W kwietniu 1940 r. gubernator Hans Frank ogłosił zbiórkę metali na cele wojenne III Rzeszy. Pomnik Chopina padł ofiarą tej "zbiórki" – 31 maja 1940 r. Niemcy go wysadzili, uzyskując 16 ton brązu. Transport wiozący zniszczony monument sfotografował przypadkowy świadek, który rozpoznał głowę Chopina na platformie kolejowej. Po wojnie pomnik odbudowano, jednak z problemami, gdyż nie zachowały się wzorce. Odnaleziono miniaturę pomnika i na jej podstawie odtworzono dzieło.

Red is Bad.

Dzisiaj w wieku 106 lat zmarła w Warszawie mjr Maria Mirecka-Loryś ps. "Marta" - ostatnia żyjąca przedwojenna działaczka Młodzieży Wszechpolskiej, oficer Narodowej Organizacji Wojskowej Kobiet i Narodowego Zjednoczenia Wojskowego Kobiet. W czasie II wojny światowej w randze kapitana Komendantka Główna Narodowego Zjednoczenia Wojskowego Kobiet.

Odznaczona m.in. Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski i Krzyżem Walecznych.

Do końca życia aktywna na polu kombatanckim i narodowym.

Cześć Jej Pamięci.

29 maja 1932 w Warszawie otwarto Instytut Radowy, który powstał z inicjatywy Marii Skłodowskiej-Curie. Jego budowę rozpoczęto w 1925 r. przy ul. Wawelskiej. Instytut składał się z kompleksu budynków, m.in. gmachu kliniki, pracowni rentgenowskiej i pracowni fizycznej. Instytut nie ucierpiał w czasie wojny obronnej w 1939 r. i podczas okupacji pełnił nadal swą funkcję. W trakcie Powstania Warszawskiego personel i pacjenci zostali wymordowani przez rosyjskojęzycznych kolaborantów Hitlera z RONA.

Obecnie w miejscu Instytutu funkcjonuje Muzeum Instytutu Radowego.

@Comentateiro nie było żadnego wygnania Izraelitów. Poza biblią nie ma o nich informacji/wzmianek do VI wieku naszej ery.
Geneza słowa "Izrael" pochodzi od nazwania Jakuba przez Boga tak właśnie.
Jakub uznawany jest za ojca 12 domów Izraela.
Problem polega na tym, że nigdy nie istniał ;)

236 lat temu, 23 maja 1786 roku, na Madagaskarze w walce z Francuzami poległ Murycy Beniowski - podróżnik, żołnierz, awanturnik, pamiętnikarz, król Madagaskaru i Polak "z wyboru".

Pochodził prawdopodobnie z Węgier i nazywał się Benyovszky Móric lub Maurice Auguste de Benyowsky. Urodził się ok. 1746 r. Przybył do Polski, wziął udział w konfederacji barskiej i został wzięty do niewoli przez Rosjan, a następnie zesłano go na Kamczatkę. Zdołał uciec z miejsca zesłania i z innymi zesłańcami na porwanym statku, po wielu przygodach (mieli ponoć odwiedzić Japonię, Tajwan i Makau) dotarł do Europy. We Francji wstąpił do służby wojskowej i przekonał Francuzów do opanowania Madagaskaru, który odwiedził podczas swej ucieczki. W lutym 1774 r. Beniowski wraz z grupą innych poszukiwaczy przygód dotarł na Madagaskar. Udało mu się szybko opanować wyspę, gdyż, jak pisał Arkady Fiedler, "[...]Pomimo różnych trudności Beniowski miał na Madagaskarze powodzenie, jego stosunek do Malgaszów był bardzo humanitarny. Traktując tubylców jako równe sobie istoty, okazywał im, że ma ich dobro na względzie i tym należy sobie tłumaczyć jego szybkie z nimi porozumienie”.

W 1776 r. został obwołany przez tubylców królem. Następne 10 lat to jego skomplikowane rozgrywki dyplomatyczne z Francją, Ameryką i Anglią. W międzyczasie opuszczał wyspę. Ostatni raz na nią przybył w 1785 r. na czele swej prywatnej kompanii handlowej. Rok później zginął w potyczce z ekspedycją francuską. Pozostawił po sobie "Pamiętniki", które były wówczas jedną z najbardziej popularnych lektur na świecie, pisał o nich nawet słynny podróżnik James Cook. W polskiej literaturze postać Beniowskiego przywołał Juliusz Słowacki oraz Wacław Sieroszewski. Jest upamiętniony w stolicy Madagaskaru - jedna ulic Antananarywy nosi jego imię.

Red is Bad.

"Można bodaj z całą słusznością powiedzieć, że nigdzie nie ma tylu co u nas nieinteligentnych intelektualistów i tylu estetów bez smaku."

- Roman Dmowski

Komuniści byli w podziemiu piątą kolumną sowiecką, całkowicie zależni od Moskwy, działali przeciw wysiłkom w celu odzyskania niepodległości Polski nie mniej dokuczliwie, niż Niemcy. Wykorzystywane przez nich pospolite bandy rabunkowe mordowały ludzi, grabiły mienie, gwałciły kobiety. Zaś jednym z podstawowych zadań NSZ była ochrona ludności polskiej przed bandytyzmem, który podczas okupacji był dotkliwą plagą. Komuniści – jako agentura okupanta sowieckiego na ziemiach polskich – byli oceniani przez NSZ następująco:

„Może ktoś z was woli ginąć metodą katyńską z nagana w tył czaszki, albo w obozach sowieckich, albo też w komorze gazowej lub w obozach niemieckich (…). Dla nas to jednakowa przyjemność (…). Dlatego zlikwidowanie w Polsce agentur sowieckich (…) to obowiązek, to konieczność. Tego wymaga polska racja stanu.”

19 maja 1866 roku, urodził się Tadeusz Rozwadowski, generał Wojska Polskiego.
Pochodził z rodziny o bogatych tradycjach wojskowych i patriotycznych, jego przodek walczył pod Wiedniem w 1683 roku, pradziad w Powstaniu Kościuszkowskim, dziad w Listopadowym, a ojciec w Styczniowym.

W 1918 roku został szefem Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, z której to funkcji odszedł po konflikcie z Piłsudskim. Objął dowództwo Wojsk Polskich w Galicji Wschodniej, walcząc z Ukraińcami o Lwów.

W lipcu 1920 roku znów był szefem Sztabu, opracowując plan kontruderzenia stał się współautorem sukcesu Bitwy Warszawskiej.

Red is Bad.

17 maja 1904 roku urodził się Jan Mosdorf, pisarz, publicysta, doktor filozofii, działacz obozu narodowego, więzień i ofiara niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz.

@Medium tu poglądy nie mają znaczenia. Liczy się jakość muzyki.

Bardzo abstrakcyjnym i jednocześnie genialnym duetem byłaby wspólna płyta Gurala i Sanah.

@MesQueUnClub_87 to swoją drogą. Ale urzeka mnie jej muzyka po prostu.

Czy jest się fanem Sanah czy nie. Rozwaliła naszą scenę. Jest wielka.

Moja skromna opinia.

Jan Szczepanik to genialny samouk, twórca 50 wynalazków i kilkuset patentów. Unowocześnił maszynę tkacką, opracował m.in. metodę nanoszenia obrazu na tkaninę, a w 1897 r. opatentował telektroskop – praprzodka telewizji. Była to maszyna, która miała przesyłać na odległość obraz i dźwięk za pomocą elektryczności. Opatentował także małoobrazkowy film barwny. Z jego wynalazku skorzystała firma Kodak z USA, która w 1928 r. rozpoczęła sprzedaż filmu, produkowanego według jego metody. Szczepanik pracował nad projektami łodzi podwodnej, śmigłowca z podwójnym układem wirnika oraz sterowca. Opracował karabin elektryczny, który w ciągu minuty był zdolnym wystrzelić kilkanaście pocisków. Często podaje się także, że był twórcą kamizelki kuloodpornej. Pierwszy był jednak Kazimierz Żegleń, na co istnieją dowody w literaturze patentowej. Żegleń zwrócił się do firmy Szczepanika ze zleceniem opracowania technologii tkania kuloodpornego materiału. Szczepanik wywiązał się z zadania, jednakże pomiędzy nim, a Żegleniem doszło do sporu i współpraca została zerwana.

Mjr Jerzy Olgierd Iłłakowicz h. Doliwa ps. „Zawisza”, „Michał Zawisza”

„Działacz Obozu Narodowo Radykalnego w okresie międzywojennym.

Oficer Narodowych Sił Zbrojnych (NSZ).

Syn Witolda Mariana Naczko Iłłakowicza h. Doliwa (ur. 25 IX 1880 r. w Warszawie, zm. 30 I 1959 r. w Szczecinie) i Haliny z Kleniewskich z Klemiewa h. Zagłoba (ur. 27 II 1883 r. w Kluczkowicach, zm. 22 XII 1973 r. w Szczecinie). Był krewnym wielkiej pisarki Kazimiery Iłłakowiczówny, a jego kuzynem był ppor. Adam Kłobski ps."Ponury" poległy oficer 204 pp NSZ. Na świat przyszedł w Łaziskach na Lubelszczyźnie w niedzielę 8 marca 1908 roku.

Po maturze w 1926 r. ukończył studia rolnicze na Uniwersytecie Katolickim w Louvain w Belgii, a następnie studia w Wyższej Szkole Handlowej w Lozannie w Szwajcarii. W ich trakcie studiował przez jeden rok w London School of Economics w Anglii. Po studiach, aż do wybuchu II wojny światowej, pracował w bankowości.

Po utworzeniu Narodowych Sił Zbrojnych, został szefem Centralnego Wydziału Finansowego Dowództwa. 1 VI 1943 r. wszedł w skład Tymczasowej Narodowej Rady Politycznej (TNRP), która była ciałem zwierzchnim nad NSZ, pełniąc tam funkcję szefa Wydziału Finansowego. Po rozłamie w NSZ, w kwietniu 1944 r. na tle umowy scaleniowej z AK, pozostał w tej części NSZ, która nie uznała podporządkowania AK. W Służbie Cywilnej Narodu objął funkcję szefa Wydziału Politycznego, wchodząc równolegle w skład Rady Politycznej NSZ, złożonej wyłącznie z przedstawicieli ONR.

Dnia 1 X 1944 r. został mianowany szefem Wydziału VI (Oświatowego) KG NSZ. Pod koniec 1944 roku dołączył do Brygady Świętokrzyskiej NSZ, gdzie był oficerem do specjalnych zleceń jej dowództwa. Od maja 1945 roku został oficerem łącznikowym NSZ przy V Korpusie Armii USA, następnie przy innych wielkich jednostkach wojsk USA w amerykańskiej strefie okupacyjnej Niemiec. 18 III 1946 r. wszedł w skład Kompanii Wartowniczych przy armii USA, gdzie pełnił funkcję oficera łącznikowego przy Continental Base Section (CBS) w Bad Tolz i dowódcy Obszaru Bawaria.

Na początku 1948 wyjechał do Francji, gdzie organizował osadnictwo i zatrudnienie dla byłych żołnierzy Brygady Świętokrzyskiej i Kompanii Wartowniczych. W 1950 wyemigrował do USA, początkowo przebywał w Waszyngtonie, następnie w Willmington w stanie Delaware. Objął posadę na tamtejszym Brandywine Junior College jako wykładowca i pracował tam przez kilkanaście lat, do osiągnięcia emerytury. W USA był aktywnym działaczem kombatanckim.

Był żonaty z Ireną Morzycką Iłłakowiczową h. Mora. Urodziła się 26.07.1908 r. w Berlinie. Była córką Bolesława Feliksa h. Mora i Władysławy Stanisławy Henryki z domu Zakrzewska h. Wyskota. Irena była oficerem centrali wywiadu NSZ i została zamordowana przez nieustalonych sprawców 04.10.1943 r. w Warszawie. Jerzy miał z nią córkę Ligię. Ligia Iłłakowicz-Grajnert była działaczką opozycji antykomunistycznej i zmarła w naszym kraju w 2013 roku.

Jerzy był powtórnie żonaty z Betty Asbury Purnell, z którą miał córkę i dwóch synów.

Zmarł w USA w wieku 75 lat.

Autor: Mariusz Warachim.

Zbigniew Franciszek Stypułkowski, ps. „Sobota”, „Zbyszek”, wszechpolak, adwokat, poseł na Sejm III kadencji w II RP z ramienia Stronnictwa Narodowego. W latach 1943–1944 sekretarz generalny Tymczasowej Narodowej Rady Politycznej NSZ. Sądzony w pokazowym procesie szesnastu w Moskwie w czerwcu 1945, został skazany na cztery miesiące więzienia. W sierpniu 1945 powrócił do Polski. Zagrożony aresztowaniem 30 listopada 1945 opuścił kraj, wywieziony przez oficerów 1 Dywizji Pancernej w konwoju UNRRA. W kilka godzin po wyjeździe UB było w jego warszawskim mieszkaniu. Z Niemiec wyjechał do Włoch, gdzie wstąpił do 2 Korpusu. Wraz z jego żołnierzami ewakuował się w 1946 do Wielkiej Brytanii. W 1959 roku wyjechał do Waszyngtonu gdzie do 1970 pełnił obowiązki przedstawiciela rządu polskiego w Stanach Zjednoczonych. W ciągu tych kilkudziesięciu lat działalności poza krajem przemawiał i wykładał na brytyjskich uniwersytetach Oxford i Cambridge, w USA na Harvardzie, Stanford, Yale i wielu innych.

@Kgorecki2500 bohaterów II wojny XD tacy bohaterzy, dla których Hitler był wielkim sprzymierzeńcem.

Iwan Aleksandrowicz Sierow – oficer Armii Czerwonej i bezpieczeństwa państwowego ZSRR w stopniu generała armii, szef KGB, szef Głównego Zarządu Wywiadowczego. Odsunięty w konsekwencji sprawy Olega Pieńkowskiego. Zbrodniarz stalinowski.

Moskiewcy bandyci dostają to na co zasłużyli.

ZŻNSZ popiera konkretne idee, wartości, inicjatywy społeczne, edukacyjne i sam działa w sferze społecznej. Organizacja, symbole i tradycja NSZ nie mogą być wykorzystywane w aktualnej walce partyjnej oraz łączone z symbolami i hasłami partyjnymi. Cele ZŻNSZ są dalekosiężne, a więc nie ukierunkowane na najbliższe wybory. Armia narodowa, jaką były NSZ, i jej tradycje są dobrem wszystkich Polaków i nie można pozwolić na ich zacieśnienie do określonych środowisk.