FCBparasiempre

Feliz cumpleaños Thierry!





Dzisiaj swoje 45 urodziny obchodzi Henry, francuski napastnik, o którym chyba nie muszę się rozpisywać ponieważ każdy sympatyk futbolu powinien go znać. Dziękujemy Thierry’emu za te 3 lata gry i sukcesów w ,,naszym” klubie. Wspaniale uzupełniał atak z Messim, Ronaldiho i Eto’o.
@Pawel13sz
@Lionel_Messi10
@Ogorinho1974
@MesQueUnClub96
@NaFazieHitman
@Roni/VEB
@Symson
@Sensible
@DaPidejpi
@patataj

Oliwa zawsze sprawiedliwa?

17 sierpnia 2011 FC Barcelona wygrała El Clasico w rewanżowym meczu Superpucharu Hiszpanii 3:2 i zdobyła trofeum. Wydarzenia boiskowe zeszły jednak na drugi plan ze względu na sytuacje z samej końcówki drugiej połowy. Marcelo brutalnie sfaulował Fabregasa przy linii autowej i wywiązała się wielka przepychanka pomiędzy niemal wszystkimi piłkarzami i członkami sztabów szkoleniowych. W efekcie czerwone kartki obejrzeli David Villa i Mesut Özil. Jednak najbardziej ordynarne było zachowanie Jose Mourinho, który podszedł do Tito Vilanovy i wsadził mu palec w oko. Tito odepchnął agresora, który ironicznie się uśmiechał a na konferencji prasowej po meczu stwierdził iż nie wie kim jest jakiś ,,Pito Vilanova”. Publiczna hiszpańska telewizja TVE zmanipulowała relację z tych wydarzeń, przedstawiając Vilanove jako prowodyra całego zdarzenia. Po kilku dniach TVE wyemitowała przeprosiny za nierzetelny materiał… o godzinie 3.00 nad ranem!

@Sensible
@DaPidejpi
@MesQueUnClub96
@NaFazieHitman
@Roni/VEB
@Lionel_Messi10
@patataj
@Ogorinho1974
@Symson
@Pawel13sz

Wspominamy byłych trenerów FCB:

16 sierpnia 1995 r. w wieku 83 lat zmarł Ljubiša Broćić. Ljubiša był trenerem FC Barcelony w sezonie 1960-61. Prowadził zespół zaledwie przez pół roku, lecz odpowiada za sprowadzenie takich legend jak Sadurni czy Fuste. Jego drużyna zaczęła sezon od 6 zwycięstw a w późniejszym okresie między innymi wyeliminowała Real Madryt z Pucharu Europy, lecz seria słabszych występów na przełomie roku poskutkowała zwolnieniem Broćicia w styczniu 1961 r. Jego miejsce zajął dotychczasowy asystent, Enrique Orizaola.

@NaFazieHitman
@MesQueUnClub96
@Roni/VEB
@DaPidejpi
@Symson
@Sensible
@Lionel_Messi10
@Pawel13sz
@Ogorinho1974
@patataj

@P33ck No co ty! W żadnym wypadku! To tylko zbieżność nazwisk

Legendy rodzimego futbolu:

16 sierpnia 1974 r. w Białymstoku urodził się Tomasz Frankowski. ,,Franek, Franek, łowca bramek”. To jedna z najpopularniejszych przyśpiewek na polskich stadionach na przełomie XX i XXI wieku. Niski, filigranowy napastnik dysponował jednym z najlepszych nosów strzeleckich w Ekstraklasie w historii. Jako ostatni otarł się o legendarne wyniki skuteczności Ernesta Pohla i Lucjana Brychczego. Według różnych wyliczeń strzelił on 167-169 goli. W zależności od przyjętej interpretacji daje mu to: 4, 3 ex aequo z Cieślikiem lub 3. Samodzielne miejsce na liście strzelców wszech czasów Ekstraklasy. Od lat 60-tych nie było więc równego mu snajpera w lidze. Mógł nawet prześcignąć Pohla i Brychczego ale w sumie aż 8 lat kariery spędził na występach zagranicznych. W nawjwyższej polskiej lidze osiągnął średnia 0,55 gola/mecz. W klubie 100 ostatnim zawodnikiem z lepszym wskaźnikiem od niego był Lubański(0,7). Gdyby został w Polsce przez całą karierę i legitymował się taką skutecznością, to jego dorobek wyniósłby blisko ponad 250 goli! Czterokrotnie zostawał królem strzelców Ekstraklasy. Daje mu to ex aequo pierwsze miejsce na liście zdobywców tego tytułu wszech czasów razem z Kmiecikiem i Lubańskim. Repertuar jego możliwości w polu karnym był nieograniczony. Strzelał prawą, lewą nogą, nawet głową, pomimo niezbyt imponujących warunków fizycznych. Po prostu zawsze z piłką stanowił śmiertelne zagrożenie dla rywali. Jego znakiem rozpoznawczym pozostała jednak tzw. ,,podcinka”, czyli miękkie, niezbyt wysokie i mocne przerzucenie piłki nad wybiegającym bramkarzem. Do dziś komentatorzy telewizyjni w Polsce widząc takie zagrania często mówią: ,,podcinka a’la Frankowski”. Jego popisem był szczególnie sezon 2004/05. W 26 kolejkach osiągnął on wynik aż 25 goli. Ostatnie lepsze średnie pod tym względem były dziełem Teodora Anioły, Gerarda Cieślika i Jana Liberdy pół wieku wcześniej! W całym 2004 r. w Ekstraklasie 30 razy skierował piłke do siatki przeciwników, co jest zdecydowanie najlepszym wynikiem.


Wisła Kraków wyposażona na początku dekady w strzelby w postaci Żurawskiego oraz ,,Franka” była śmiercionośną maszyną. Razem z Białą Gwiazdą na przełomie wieków zdobył 5 razy mistrzostwo Polski! Do tego dochodzą też 3 wicemistrzostwa. W żadnym z sezonów w składzie z tym napastnikiem krakowski zespół nie spadł poniżej drugiego miejsca! Do tego dochodzi też Puchar Ligi oraz 2 Puchary Polski. Pierwszy zawodnik w XXI wieku, który strzelił ponad 100 goli. Po wojażach zagranicznych Frankowski zasilił szeregi Jagiellonii Białystok, klubu ze swojego rodzinnego miasta, gdzie w 1992 r. zadebiutował w Ekstraklasie i strzelił swojego pierwszego gola. Na Podlasiu do swojej kolekcji dołożył kolejny triumf w Pucharze Polski, Superpuchar Polski oraz ostatni z czterech tytułów króla strzelców. Dzięki temu został pierwszym zawodnikiem w XXI wieku, który zdobył go w dwóch różnych zespołach. Jest też najstarszym zwycięzcą tej klasyfikacji w historii. Liczył sobie w tej chwili już prawie 37 lat! Temu lisowi pola karnego nie dość było jednak strzeleckich wyczynów. W kolejnej edycji znów seryjnie trafiał do siatek przeciwników. Ostatecznie z liczbą 15 goli miejsca ustąpił tylko młodszemu o 14 lat Rudnevsowi. Po strzeleniu swojego 168 gola i awansie na 3 miejsce w tabeli strzelców wszech czasów zaprezentował okolicznościowy trykot. Były na nim wypisane wszystkie nazwiska asystentów, którzy pomogli mu zdobyć gole. Na szczycie listy znalazł się oczywiście ,,Żuraw”, długoletni konkurent a zarazem kolega klubowy. Jest jednym z 7 piłkarzy figurujących zarówno w Klubie 100, jaka i w klubie 300. Wśród członków tego drugiego grona, liczbą zdobytych goli ustępuje wyłącznie Brychczemu. Jako drugi zawodnik w historii, po Teodorze Peterku, 20 rocznicę swego debiutu w Ekstraklasie świętował jako nadal aktywny gracz tego poziomu rozgrywkowego! W reprezentacji Polski wszyscy pamiętają Frankowskiego głównie z eliminacji zakończonych awansem do mundialu w 2006 roku. Selekcjoner Paweł Janas przekonywał się do niego opornie. Napastnik Wisły znalazł się w składzie chyba bardziej z powodu presji mediów. Trener wprowadzał go zaś początkowo na zmiany. Mimo to snajperowi nie trzeba było wielu kontaktów z piłką. Pokonał golkiperów 4 z 5 rywali w tych kwalifikacjach. Łącznie aż 7 razy wpisał się na liste strzelców, w tym zawiera się m.in. hat-trick z Azerami oraz przepiękny gol przeciwko Anglii zdobyty z woleja. W europejskiej części kwalifikacji skuteczniejsi od niego byli tylko Koller, Ibrahimović oraz Pauleta. Mimo tego Frankowski nie znalazł się w drużynie powołanej przez Janasa na mundial, co stanowiło jedno z największych zaskoczeń. Selekcjoner jednak nigdy nie zaufał mu w pełni a po wyjeździe z Polski ,,Franek” zatracił skuteczność. Ostatecznie więc nie znalazł się w składzie. Nigdy przez to nie wyjechał na wielką impreze. Ponownie głosy o powołaniu Frankowskiego odzywały się przed Euro 2012. Był wtedy w dobrej formie, w dwóch poprzednich sezonach zdobył blisko 30 goli w lidze. Franciszek Smuda postanowił go jednak zabrać tylko w roli… trenera napastników. Indywidualnie wśród jego nagród znajduje się tytuł Piłkarza Roku 2005 katowickiego ,,Sportu” oraz dwie statuetki od ,,Piłki nożnej”. Jedną wywalczył w roli Odkrycia Roku, drugą dostał jako Osobowość Roku. Kariere wyczynową zakończył w 2013 r. Obecnie mieszka w Białymstoku. Był drugim członkiem Klubu 100, który zdobył tytuł króla strzelców w dwóch różnych drużynach, po Erneście Pohlu.

@Pawel13sz
@Lionel_Messi10
@NaFazieHitman
@MesQueUnClub96
@Roni/VEB
@Ogorinho1974
@Symson
@Sensible
@patataj
@DaPidejpi

@Pawel13sz Zaskoczyłeś mnie bardzo pozytywnie tą wypowiedzią. Serdecznie ci dziękuje za te słowa i pozdrawiam :)

@Comentateiro No ja akurat nie szukam sensacji tylko chciałem ci powiedzieć że twoja deklaracja jest bardzo odważna i nieco ryzykowna ale całkowicie ją szanuje. Ja osobiście uważam że Xavi jednak przetrwa do końca sezonu, co by się nie stało...

Debiuty legend:

16 sierpnia 1979 r. w barwach Dumy Katalonii zadebiutował Alan Simonsen, błyskotliwy duński napastnik. Miało to miejsce w towarzyskim meczu z Royal Antwerp FC zakończonym remisem 2:2.

16 sierpnia 1997 r. w barwach FC Barcelony zadebiutował Rivaldo Vitor Borba Ferreira. Miało to miejsce w meczu finałowym o Puchar Gampera wygranym przez Barçe rzutami karnymi 6:5(w meczu 2:2). Rivaldo wykorzystał wówczas karnego w serii rzutów karnych.

@DaPidejpi
@patataj
@Pawel13sz
@NaFazieHitman
@Roni/VEB
@MesQueUnClub96
@Lionel_Messi10
@Sensible
@Symson
@Ogorinho1974

Zapomniane legendy rodzimego futbolu:

15 sierpnia 1919 r. w Poznaniu urodził się Edmund Białas, drugi członek poznańskiego tercetu ABC. Grał na środku ataku ale wiedział, że prawdziwym liderem ofensywy jest Teodor Anioła. Ustępował mu w umiejętnościach strzeleckich, ale przewyższał zmysłem taktycznym. Pochodził z rodziny o tradycjach kolejarskich i pisarskich. Od dziecka wiedział, że chce grać w Lechu. Treningi zaczął w 1931 r. a cztery lata później jako niespełna 16-latek zadebiutował w barwach zespołu KPW – Liga Dębiec (pod taką nazwą występował wówczas klub, który po wojnie stanie się znany jako Lech). Swoje pierwsze trafienie zaliczył w tym samym roku w pojedynku z Ostrovią. Jeszcze przed wojną zaliczano go do czołowych snajperów w Wielkopolsce, co zaowocowało włączeniem do reprezentacji Poznania. Latem 1939 r. został powołany przez Józefa Kałużę na mające się odbyć we wrześniu wyjazdowe spotkania z Bułgarią i z Jugosławią. Jest kolejnym przedstawicielem pokolenia, któremu wojna zabrała najlepsze lata sportowej kariery. W czasie okupacji Białasów wysiedlono do Ostrowca Świętokrzyskiego. Stamtąd Edmund przedostał się wuja Derezińskiego do Rzeszowa. W mieście istniał niemiecki klub, któremu brakowało rywali do meczów sparingowych. Naczelnik powiatu zezwolił w drodze wyjątku na zorganizowanie spotkania z Polakami. Polacy oczywiście wygrali 2:0, ale narazili się tym samym na represje okupanta i musieli uciekać. Białas trafił aż do Przemyśla, skąd tuż po wojnie wrócił do Poznania, gdzie pomagał swojemu klubowi stanąć na nogi w trudnej, powojennej rzeczywistości. Był pierwszym lechitą, który zagrał w reprezentacji. Koszulkę z białym orłem po raz pierwszy założył 4 kwietnia 1948 r. w wyjazdowym meczu z Bułgarią (1:1). Nigdy nie opuścił Lecha. Po zakończeniu kariery w 1951 r. został instruktorem i był wierny klubowym barwom praktycznie aż do śmierci. Kilkukrotnie przejmował jako trener pierwszy zespół. Do niego należy klubowy rekord meczów bez porażki (61 meczów od listopada 1969 do listopada 1971). Zawsze życzliwy dla innych ludzi, świetnie grał na akordeonie.

@patataj
@MesQueUnClub96
@DaPidejpi
@NaFazieHitman
@Roni/VEB
@Sensible
@Symson
@Lionel_Messi10
@Ogorinho1974
@Pawel13sz

@Pawel13sz Oczywiście napastnik, grał w latach 1943-60. Niedawno o nim pisałem bo urodził sie 28 lipca 1925 r.

@Pawel13sz A słyszałeś że Juan Schiaffino jest okrzyknięty najlepszym piłkarzem Urugwaju w historii?

@Pawel13sz No właśnie jakiego oglądałeś to bym się jeszcze zgodził. A co powiesz o Enzo Francescolim? Mniewam że o nim słyszałeś?

Premierowe starcie w Pucharze Liptona:

O Puchar Liptona rywalizowały tylko dwie drużyny – reprezentacje Argentyny i Urugwaju. W ramach walki o to trofeum stanęły naprzeciwko siebie 29 razy. Na początek warto przedstawić postać sir Thomasa Liptona. Wiele osób na pewno kojarzy to nazwisko z herbatą. Takie skojarzenia są właściwe. Lipton był brytyjskim przedsiębiorcą. Stał się milionerem, kupił plantacje herbaty w Sri Lance i prężnie działał w branży herbacianej. Stworzył słynną markę Lipton. Wprowadził wiele innowacji, jak choćby używanie specjalnych pojemników, dzięki którym herbata zachowywała świeżość. W 1905 roku Lipton zainicjował wspomnianą rywalizację między Argentyną a Urugwajem. Były to wówczas najmocniejsze piłkarsko kraje Ameryki Południowej. Brazylia dopiero później miała osiągnąć wielkość. Wpływy z meczów przekazywane były na cele charytatywne. Początkowo mecze rozgrywane były co roku, na zmianę w Buenos Aires i Montevideo. W pierwszej edycji(15.08.1905) w Buenos Aires padł bezbramkowy remis, co sprawiło, że trofeum powędrowało do piłkarzy z Urugwaju. Zasady były bowiem takie, że w przypadku remisu, puchar przyznawany był drużynie gości. Puchar Liptona zaczął cieszyć się w obu krajach dużą popularnością, która w latach 20. została zatrzymana przez rozwijające się rozgrywki Copa America. Do tradycyjnych spotkań nie dochodziło już regularnie. Z czasem były one organizowane coraz rzadziej. Od 1937 do 1976 roku rozegrano tylko osiem meczów. Później rywalizację o trofeum stoczono tylko raz, w 1992 roku. Podobnie jak w premierowej potyczce, tak i w ostatniej nie padły gole. Puchar trafił jednak w ręce Argentyńczyków, gdyż tym razem to oni wystąpili w roli gości. Trofeum ogólnie padło ich łupem siedemnaście razy. Urugwajczycy wygrywali dwunastokrotnie. Obecnie mało kto pamięta o Pucharze Liptona. Kibiców w Ameryce Południowej rozgrzewają rozgrywki Copa America, gdzie o prymat walczą wszystkie drużyny z kontynentu.

@Lionel_Messi10
@Pawel13sz
@Symson
@Sensible
@Ogorinho1974
@NaFazieHitman
@Roni/VEB
@MesQueUnClub96
@DaPidejpi
@patataj

Zapomniane legendy polskiego futbolu:

15 sierpnia 1914 r. w Świętochłowicach urodził się Hubert Gad. Piłką zaczął interesować się jako nastolatek. Kiedy dołączył do zespołu Śląska Świętochłowice, miał 14 lat. Szybko dał się poznać jako skuteczny napastnik. W dużej mierze dzięki jego golom zespół zdołał wrócić do elity. W 1935 r. zajęli piąte miejsce a Gad z 14 golami w 19 meczach uplasował się w czołówce klasyfikacji strzelców. Również rok później był czołowym strzelcem drużyny, ale zespół zajął dziewiąte miejsce w tabeli i pożegnał się z ekstraklasą. Umiejętności Gada zostały jednak zauważone już wcześniej i 16 lutego 1936 r. pierwszy raz zagrał w reprezentacji. Polacy wygrali na wyjeździe z Belgią 2:0 a Gad strzelił drugiego gola w tym spotkaniu w 76. minucie. W sierpniu był członkiem kadry olimpijskiej na igrzyskach w Berlinie, w której zajął miejsce zdyskwalifikowanego Ernesta Wilimowskiego. To Gad był pierwszym strzelcem gola dla Polski na dużej imprezie a mianowicie na Igrzyskach Olimpijskich w Berlinie. W inauguracyjnym meczu z amatorską drużyną Węgier strzelił pierwsze dwa gole a kolejne dwa trafienia dorzucił w meczach z Wielka Brytanią i Austrią. Z kadrą pożegnał się w 1937 r. meczem z Łotwą (wygrana 2:1). Był wspaniałym, bardzo utalentowanym zawodnikiem. Zginął tragicznie w wieku 25 lat. Chcąc się orzeźwić przed pracą, którą zaczynał o szóstej, postanowił się wykąpać w stawie koło szybu Oskar. Mimo towarzystwa czterech kolegów utonął, prawdopodobnie doznając zawału serca. Pochowano go w stroju olimpijskim. W Reprezentacji rozegrał 6 meczów, strzelając 5 goli

@DaPidejpi
@patataj
@MesQueUnClub96
@Lionel_Messi10
@NaFazieHitman
@Roni/VEB
@Symson
@Ogorinho1974
@Pawel13sz
@Sensible

Zapomniane postacie Blaugrany:

15 sierpnia 1909 r. urodził się Francesc Mitjans Miro, architekt Estadio Nou Camp. Francesc był kuzynem ówczesnego prezydenta FC Barcelony Miro-Sansa, który powierzył jemu i Josepowi Soterasowi Mauriemu projekt nowego stadionu. W 2005 r. w wywiadzie dla dziennika ,,El Mundo Deportivo” wyraził swój sprzeciw wobec planów powiększenia Camp Nou mówiąc że ,,będzie to oznaczać odsunięcie widzów od murawy i pogorszenie widoczności”. Mitjans nigdy nie był na stadionie aby zobaczyć Kubale, gdyż nie interesował się sportem. Zmarł w wieku 97 lat, na rok przed 50-tą rocznicą powstania Camp Nou.

@Ogorinho1974
@DaPidejpi
@Lionel_Messi10
@Roni/VEB
@MesQueUnClub96
@patataj
@Pawel13sz
@Sensible
@Symson
@NaFazieHitman

Z góry pozdrawiam wszystkich Widzewiaków :) i nie tylko
Legendy rodzimego futbolu, zwłaszcza Widzewa:

Z Legendarnej Jedenastki Widzewa, wybranej przez kibiców na stulecie klubu, Wiesława Wragę wyróżnia nie tylko najniższy wzrost (167 cm). Kariery takich gwiazd jak Maradona czy Messi udowadniają, że w futbolu można być ulubieńcem tłumów nie imponując warunkami fizycznymi. Ciekawszym wyróżnikiem jest fakt, że z tego grona tylko Wraga nie był nigdy mistrzem Polski. Co zatem przesądziło o wyborze, skoro w historii RTS jest tylu piłkarzy o większym dorobku? Zacznijmy od życiorysu. Wraga urodził się 14 sierpnia 1963 roku w Stargardzie. Już jako uczeń tamtejszej szkoły podstawowej brylował w drużynie, która dwukrotnie zdobyła mistrzostwo województwa. Grając w miejscowych Błękitnych pomógł wprowadzić klub do ówczesnej II ligi czyli zaplecza ekstraklasy. Był odważnym, widowiskowym dryblerem a do tego najlepszym strzelcem. Trafił do reprezentacji, która w 1982 roku w Finlandii, pod wodzą Mieczysława Broniszewskiego, zajęła czwarte miejsce w mistrzostwach Europy juniorów. Wraga był kapitanem tej drużyny, która wyszła z grupy finałowej bez straty gola (po 1:0 z Belgią i Hiszpanią oraz 0:0 z Bułgarią). Po MŚ w Hiszpanii transfery do Serie A sfinalizowali m.in. widzewiacy Zbigniew Boniek i Władysław Żmuda. Wśród ich następców w Widzewie znalazło się też czterech nastolatków z tej reprezentacji juniorów: Wiesław Wraga, Mirosław Myśliński, Mirosław Kuniczuk i Dariusz Waśniewski, których działacze zabrali wręcz z promu, który wracał po mistrzostwach z Finlandii. Pierwsza dwójka zadebiutowała w ekstraklasie i do tego w zespole mistrza Polski już w pierwszym meczu sezonu 1982/1983. 4 sierpnia w Łodzi w spotkaniu ze Stalą Mielec Wraga zagrał obok Włodzimierza Smolarka i zdobył pierwszą bramkę już w 6. minucie. Szybko stał się ulubieńcem kibiców, kochających odważne, szybkie decyzje, dryblingi, ofensywną grę. Widowiskowy napastnik wraz Myślińskim i Waśniewskim zdobyli pierwsze w karierze wicemistrzostwo kraju. Nie dokończyli tego sezonu, bo znaleźli się w reprezentacji Polski w finałach mistrzostw świata w Meksyku. Wraga i Myśliński strzelili zresztą po golu w pierwszym meczu grupowym z Wybrzeżem Kości Słoniowej (7:2). Wrócili z brązowymi medalami, bo w półfinale ulegli Argentynie 0:1 a w meczu o III miejsce Polacy pokonali po dogrywce Koreę Płd. 2:1.

Wcześniej Wraga pomógł zapisać wspaniałe karty historii widzewskiego klubu. Jeszcze w 1982 roku zadebiutował europejskich pucharach. W 1/16 finału jako dziewiętnastolatek zagrał w dwumeczu z Hiberniansem La Valetta (4:1 i 3:1) a rewanżowym spotkaniu przy Al. Unii z Rapidem strzelił gola i łodzianie po 1:2 w Wiedniu oraz 5:3 w Łodzi awansowali do ćwierćfinału. Golem życia Wragi była bramka strzelona głową w 80 minucie meczu ćwierćfinałowego Pucharu Europy w Łodzi z Liverpoolem 2 marca 1983 roku. Po centrze z lewej Andrzeja Grębosza podwyższył prowadzenie na 2:0 i z taką zaliczką łodzianie udali się na rewanż do mistrza Anglii. Wraga grał także do 82 minuty meczu na Anfield Road, przegranym 2:3, ale zapewniającym awans do półfinału. Wystąpił także w obu spotkaniach półfinałowych z Juventusem Turyn (0:2 i 2:2). Ogółem rozegrał 22 mecze o europejskie puchary (trzecia lokata w RTS za Włodzimierzem Smolarkiem – 24 i Krzysztofem Kamińskim – 23) strzelając 5 goli (o jednego gola więcej zdobył tylko Jacek Dembiński). Należy podkreślić, że wszystkie pucharowe trafienia Wieśka były efektowne i w istotny sposób przyczyniły się do awansu łodzian. Prócz dwóch wymienionych goli tak było z Borussią w Moenchengladach (2:3) oraz z LASK w Linzu (1:1) i w Łodzi (1:0). W dwumeczu ze znanym rywalem Borussią Moenchengladbach w 1984 roku Wraga miał jednak pecha. Choć jego gol w Niemczech i asysta przy golu Włodzimierza Smolarka w rewanżu zadecydowały o awansie łodzian. Wiesiek w pierwszym z tych spotkań zagrał z wysoką gorączką. O skutkach zdrowotnych przekonał się dopiero w 1985 roku, kiedy kadra narodowa była na badaniach przed wylotem do Meksyku. Okazało się że po zapaleniu mięśnia serce jest w ruinie. Pobyt w szpitalu i kuracja sterydowa sprawiły, że piłkarz przytył 18 kilogramów i już nie wrócił do formy. Do tego doszła kontuzja śródstopia. Trzeba było porzucić nie tylko marzenia o występie w mundialu 1986. Zniknęły bezpowrotnie takie cechy jak szybkość, ruchliwość, refleks. Do tego Wiesiek z trudem znosił psychicznie tak wczesne załamanie kariery. Jakby mało było tego nieszczęścia córki zaraziły go ospą, przyniesioną z przedszkola. Doznał drugiego zapalenia mięśnia sercowego, spędzając wigilię 1997 roku w łóżku na reanimacji. Lekarze nie ukrywali nawet, że jego życie było zagrożone. Był piłkarzem Widzewa 8 sezonów, zdobywając dwukrotnie wicemistrzostwo Polski 1983 i 1984. Ostatni mecz w RTS rozegrał 28 kwietnia 1990 w Białymstoku z Jagiellonią, przegrany 1:2. Bilans Wragi w Widzewie to 164 mecze ekstraklasy, w których zdobył 12 goli. Rozegrał jeden mecz w reprezentacji Polski seniorów (7 października 1986 roku w Bydgoszczy z Koreą Północną zakończony wynikiem 2:2). Poważne problemy zdrowotne zadecydowały, że przedwcześnie zakończył wspaniale zapowiadającą się karierę. W latach 1990-1992 grał jeszcze w Oulu Pallaseura a po powrocie z Finlandii w sezonie 1993/1994 w Ślęzie Wrocław i w rozgrywkach 1994/1995 w RKS Radomsko. Wraga mieszka nadal w Łodzi. Prowadził wraz z żoną hurtownię, trenował dzieci w Pabianicach i Łodzi, m.in. w szkółce Sport Perfekt Krzysztofa Kamińskiego. Po śmierci Marka Pięty został prezesem Stowarzyszenia Byłych Piłkarzy Widzewa im. Ludwika Sobolewskiego. Jest pilnym obserwatorem meczów Widzewa na stadionie przy Al. Piłsudskiego i surowym recenzentem tych spotkań.

@Symson
@Sensible
@Ogorinho1974
@NaFazieHitman
@MesQueUnClub96
@Lionel_Messi10
@Pawel13sz
@patataj
@Roni/VEB
@DaPidejpi

No prosze, Nottingham Forest pokonuje West Ham i wraca do wielkiej piłki. Przypominam że Forest zdobyli swego czasu dwukrotnie Puchar Europy czyli dzisiejszą Lige Mistrzów. Nic tylko wypada im życzyć powrotu do elitarnych rozgrywek...

Nie tylko dla pasjonatów futbolu:

14 sierpnia 1927 r. Sparta Praga pokonała Admire Wacker Wiedeń 5:1 w ćwierćfinale Pucharu Mitropa. Tenże mecz zapoczątkował pierwsze w historii futbolu międzynarodowe klubowe rozgrywki zwane Mitropa Cup. W zmaganiach uczestniczyły drużyny z Europy Środkowej. Głównym inicjatorem powstania tych rozgrywek był legendarny austriacki trener Hugo Meisl, który wówczas pełnił funkcję prezesa Austriackiego Związku Piłki Nożnej. Decyzję o organizacji zawodów podjęto na zebraniu w Wenecji. W rozgrywkach mogły brać udział wyłącznie mistrzowie oraz wicemistrzowie krajów. To był pierwowzór rozgrywek o europejskie puchary. W pierwszej edycji zagrały kluby z Austrii, Węgier, Czechosłowacji i Jugosławii. Po trofeum sięgnęła Sparta Praga. Z czasem do rywalizacji dołączyły drużyny włoskie, a potem także szwajcarskie i rumuńskie. Rozgrywki zostały zawieszone w 1940 roku z powodu II Wojny Światowej. Po zakończeniu największego w dziejach konfliktu zbrojnego kontynuowano rywalizację pod szyldem Pucharu Zentropa. Z czasem przywrócono poprzednią nazwę, ale powstanie w latach 50-tych Pucharu Europy sprawiło, że prestiż środkowoeuropejskiego pucharu mocno podupadł. W latach 80. o puchar rywalizowały drużyny z drugich lig. W 1992 roku rozgrywki odbyły się ostatni raz. Wygrał je jugosłowiański Borac Banja Luca, a finał oglądało na stadionie mniej niż tysiąc widzów. Nie znane mi są przyczyny absencji polskich klubów, można jedynie się domyślać że Hugo Meisl i jego współpracownicy nie traktowali poważnie polskiego futbolu, a szkoda. Przecież takie kluby jak Wisła, Cracovia a zwłaszcza Ruch Hajduki Wielkie spokojnie mogły rywalizować w tychże rozgrywkach a z jakim skutkiem to tego już się nie dowiemy.

@MesQueUnClub96
@Lionel_Messi10
@DaPidejpi
@Ogorinho1974
@Symson
@Sensible
@Pawel13sz
@patataj
@Roni/VEB
@NaFazieHitman

@FCBparasiempre 14 sierpnia 1959 r. urodził się Ryszard Komornicki, pomocnik, jeden z kluczowych zawodników Górnika Zabrze lat 80-tych, z którym 4 razy z rzędu zdobywał mistrzostwo Polski; był samoukiem oraz uczestniczył na mundialu Mexico ’86. ,,Pierwszy raz w meczu o punkty zagrałem mając 15 lat! Wcześniej nie byłem w żadnym klubie, w żadnej szkółce, nie miałem żadnego treningu. Mieszkałem w Dąbrowie Dolnej, we wsi pod Ścinawą, w której wszystkiego było chyba dziewięć numerów. Bez boiska, bez szkoleniowca. Czasami nawet nie miałem z kim pokopać na łące. Przypominam, dziewięć numerów…”- zaznacza nasz bohater. Szybko opuścił Dąbrowskie pastwiska ale 15-latek wybrał dość specyficznie. ,,Po podstawówce, zresztą tej samej, do której chodził inny reprezentant Polski Andrzej Rudy, wybrałem szkołe w Stroniu Śląskim. Tylko dlatego że znalazłem gdzieś w krzakach gazete, nie wnikam, do jakich celów tam przyniesionej, w której była tabela okręgówki z nazwą klubu Kryształ Stronie Śląskie. Tak ładnie mi to zabrzmiało że postanowiłem tam grać w piłke a przy okazji uczyć się w przyzakładowej szkole. Specjalność: zdobnik szkła kryształowego. Oznajmiłem rodzicom że chce jechać do Stronia Śląskiego. Zdecydowałem się żyć w małym miasteczku bo urzekła mnie nazwa klubu. O niczym innym nie miałem pojęcia”- wspomina Komornicki. W sekcji działającej przy Hucie Szkła Kryształowego ,,Violetta” trafił wreszcie do normalnej drużyny, miał normalny trening, uczestniczył w regularnych rozgrywkach i szybko pokazał że wcześniej na łąkach nie tracił czasu. Jasne było iż z małego Stronia musi iść w góre. ,,Przyjechał do nas na Puchar Polski GKS Tychy, wygraliśmy po rzutach karnych, ja swój wykorzystałem. Widać dobrze się zareklamowałem bo ruszył serial pod tytułem ,,Komornicki w Tychach”. W tamtych czasach nic nie było łatwe a już na pewno trudno zmieniało się klub. Ja ze Stronia uciekłem w nocy i nikt nie wiedział. Moja dziewczyna a obecna żona, miała mówić że z nią zerwałem i nie ma ze mną żadnego kontaktu. Przyjechała do mnie po 2 tygodniach z płaczem że prezes Kryształu, bardzo wpływowy człowiek, straszy mnie biletem do wojska. Taki wszechmocny to jednak nie był bo w Tychach od razu załatwili mi etat na kopalni a jak wiadomo górników dołowych do wojska nie brali. GKS Tychy miał już za sobą czas największej świetności, kiedy zdobywał wicemistrzostwo Polski i grał w europejskich pucharach. Wtedy był tylko drugoligowcem. W składzie mieliśmy jeszcze kilku bardzo dobrych piłkarzy, jak Szachnitowski i Bielenin ale generalnie zespół mizerniał. Najpierw do końca walczyliśmy o awans ale gdy wszystko zaczęło się sypać, zupełnie straciłem nie tyle przyjemność, co poczucie sensu grania w piłke. Doszło do tego że chciałem dać sobie z nią spokój. Rozglądałem się za pracą w wyuczonym zawodzie. Miałem nawet upatrzoną oferte pracy dla mnie i dla żony bo razem byliśmy zdobnikami szkła kryształowego i wtedy przyszła propozycja z Zabrza. Gdzie tam przyszła, spadła jak z nieba. Więcej szczęścia nie można było mieć. Kiedyś powiedziałem że do Górnika poszedłbym na piechotę. To nie była kurtuazja. Nie miałem samochodu, roweru, no to tylko na nogach trzeba było.”-wspomina pan Ryszard. W rzeczywistości po Komornickiego przyjechał kierownik Górnika Jan Losza, który był specjalnym wysłannikiem trzęsącego klubem Jana Szlachty, który z kolei zapraszał piłkarzy z Tychów do siebie na niezwłoczne spotkanie. ,,Wielki pech bo akurat gdzieś zostawiłem komórke, więc nie zdążyłem powiadomić żony, która czekała z obiadem. Jadąc na spotkanie, Losza dał mi dobrą rade: ,,Poproś Szlachte o malucha i o mieszkanie. Jest szansa że się zgodzi”. Coraz bardziej mi się podobało! Potem Szlachta sam z siebie uznał że dla rodziny maluch to za mało, więc lepsza będzie dla mnie Skoda. W Górniku było jak w zachodnim klubie: rywalizacja i jeszcze raz rywalizacja, zwłaszcza gdy trenera Podedwornego zastąpił Hubert Kostka. Dla nas tabela ekstraklasy miała tylko jedno miejsce: pierwsze. Coraz trudniej było się załapać do jedenastki, nawet do kadry meczowej. Dlatego byłem dumny że daje rade. Kostka zrobił bardzo mocna drużynę Trenerzy miewają różne charaktery ale ten był zupełnie wyjątkowy, odważny i nowatorski. Już wtedy mówił nam, żebyśmy nie biegali za rywalami, tylko przekazywali ich sobie do pilnowania. Oczywiście ciężki trening był podstawą a do tego każdy z nas dokładał twardy charakter bo uważam że pod tym względem też się wyróżnialiśmy. Nie balowaliśmy co tydzień czy nawet co dwa, dopiero po sukcesach. Proszę nie łapać mnie za słowa, no dobrze, oczywiście zdarzały się wyjątki. Andrzej Iwan? Czasem faktycznie miał jakieś problemy, lecz on najlepiej wie że nie zawsze był przygotowany do zajęć na miare zawodowca a u Kostki nie było świętych krów, nikt nie grał tylko za to że był fajny.”- opowiada Komornicki. Pan Ryszard był ofensywnym pomocnikiem, jednak w Górniku dostawał coraz więcej zadań defensywnych. ,,Przejąłem role biegacza i walczaka ale też kogoś, kto na boisku musi otworzyć buzie. Gdy na przykładJanek Urban zakotwiczał gdzieś tam na lewym skrzydle, to w paru mocnych słowach przypominałem mu o innej ważnej robocie. Wcale nie było mi przyjemnie ale musiał być ktoś, kto wrzaśnie, kiedy trzeba. Z jednej strony chłopaków to denerwowało bo im marudziłem, a zdrugiej, jak nic nie mówiłem, to krzyczeli do mnie: ,,Chory jesteś? Co ci się stało?”. Górnik Komornickiego na kilka lat zdominował lige i mierzył się w Pucharze Europy z takimi potęgami jak Bayern czy Real Madryt. Przegrywał po wyrównanych bojach. ,, Znałem wówczas nazwiska tych wielkich piłkarzy, przeciwko którym miałem grać ale bez szczegółowej wiedzy o ich stylu. Nie miałem wpływu na to, jacy oni są ale miałem wpływ na swoją gre. Wiedziałem że Bernd Schuster jest wysokim blondynem oraz doskonałym graczem i to mi w zupełności wystarczało. Gdy wychodziłem na boisko, chciałem żeby on też choć troszkę się ze mną pomęczył a nie tylko ja z nim”.- wspomina nasz bohater. W reprezentacji Komornicki zagrał 20 razy, wystąpił w finałach MŚ w Meksyku. Kadra to dla niego nie specjalnie miłe wspomnienie. Nie chodzi o forme i wyniki bo z tym nie było najgorzej. Zaważył nieszczególny klimat i sposób traktowania. ,,W Górniku byłem kimś, w reprezentacji nikim. Nie chce się żalić ale dopiero gdy trzeci raz przyjechałem na zgrupowanie kadry, dostałem sprzęt- buty, dres. Wcześniej tłumaczono że nie ma że trzeba poczekać a jeśli ktoś tak mnie traktuje, ja robie to samo. Antoni Piechniczek mi zaufał bo lubił piłkarzy twardych i charakternych, lecz ciągle słyszałem że selekcjoner mnie faworyzuje. Bardzo mnie te wszystkie utarczki denerwowały i okrutnie męczyły. Był moment, jeszcze przed mundialem w Meksyku że chciałem zrezygnować z reprezentacji, udawałem nawet kontuzje żeby nie dostać powołania.”- wspomina pan Ryszard. Dzisiaj Komornicki bardziej niż kiedykolwiek wie że jego piłkarska droga od pastwisk pod Ścinawą do wielkich meczów w Górniku i w reprezentacji to efekt upartej i niezłomnej pracy. Był zdobnikiem szkła kryształowego, który został całkiem niezłym piłkarzem. Drugiego takiego fachowca ze świecą szukać.

,,Kryształowy pomocnik”

Legenda polskiego futbolu(nieco zapomniana)obchodzi dzisiaj 63 urodziny:

,,Wyszkoliłem się sam, na łące między krowami. Akademia piłkarska? Nie byłem nawet w Akademii pana Kleksa! Czyja to wypowiedź i o kogo chodzi? Tego dowiecie się w odpowiedzi na mój komentarz…

@Ogorinho1974
@Symson
@Sensible
@Pawel13sz
@patataj
@Lionel_Messi10
@MesQueUnClub96
@Roni/VEB
@NaFazieHitman
@DaPidejpi

Za wysokie progi dla ,,Wojskowych”:

14 sierpnia 2002 r. FC Barcelona pokonała na Camp Nou Legie Warszawa 3:0. Mecz w ramach 3 rundy eliminacji Ligi Mistrzów był jednocześnie debiutem o punkty Victora Valdesa. Młody golkiper zachował czyste konto a Barça pewnie wypunktowała rywali. Wynik otworzył strzałem z rzutu wolnego Frank de Boer. Pomimo ciągłego naporu Blaugrany i kontrataków Legii kibice długo czekali na kolejne gole. W końcu w 80 minucie gola zdobył wprowadzony po przerwie Riquelme a rywali w doliczonym czasie dobił Cocu.

@patataj
@DaPidejpi
@MesQueUnClub96
@NaFazieHitman
@Roni/VEB
@Sensible
@Symson
@Lionel_Messi10
@Ogorinho1974
@Pawel13sz

Pierwszy taki Messi w Blaugranie:

14 sierpnia 1912 . Paulino Alcantara zdobywa swój drugi z rzędu hattrick w swoim drugim meczu dla Dumy Katalonii. Było to towarzyskie spotkanie z CE Sabadell, wygrane 8:2. Ja tylko przypomne że ,,nasza” legenda miała w tym meczu tylko 15 lat i 10 miesięcy! Z przekazów tekstowych z tamtej epoki można wywnioskować że Filipińczyk nie był gorszy od Messiego a jeśli nawet to bardzo niewiele. O ile dobrze pamiętam Alcantara ma nawet lepszą średnią gola na mecz ale na tą chwile nie dysponuje takimi danymi.

@Lionel_Messi10
@Ogorinho1974
@Pawel13sz
@Symson
@Sensible
@MesQueUnClub96
@Roni/VEB
@NaFazieHitman
@DaPidejpi
@patataj

@Kgorecki2500 Może nie aż tak źle ale rozczarowująco, zwłaszcza biorąc pod uwage jakich mamy zawodników a jakich mają oni, czyli Rayo. No ale poczekajmy, może się zgrają i łapną tą świerzość a zwłaszcza skuteczność...

,,Rozczarowanie" tak powinien brzmieć tytuł na głównej stronie. Specjalnie wybrałem się do pabu aby obejrzeć ten bądź co bądź w jakimś sensie historyczny dla nas mecz, no i się bardzo rozczarowałem. Nasze chłopaki jakieś elektryczne byli, niedokładni i często bez pomysłu i bez głowy. Jakoś nie pasuje mi Araujo na prawej obronie, nie wiem dlaczego Xavi go coraz częściej tam wystawia? Busquets natomiast to już chyba powinien kończyć u nas kariere albo wchodzić na końcówki meczów, ponieważ jego gra przypomina sabotaż. O Dembele nie wspomne bo większość z ,,was" wie jakie mam o nim zdanie, więc szkoda moich nerwów. Ponadto bardzo rozczarował mnie Raphinia, grał znacznie gorzej niż w presezonie, często egoistycznie i nie dokładnie. No cóż, czas nas uczy pogody? No może nie pogody bo to jest akurat tytuł piosenki ale z pewnością czas nas powinien nauczyć pokory...

Rozpoczynamy jeden z najciekawszych sezonów w historii Primera Division, zwłaszcza z punktu widzenia ,,naszej” ukochanej Barçy i z wielką nadzieją na wywalczenie co najmniej Pucharu Hiszpanii a może nawet i trypletu? W końcu apetyt rośnie w miare jedzenia a wykonawców mamy do tego nie przeciętnych w całej kadrze. Przede wszystkim rozpoczynamy ten 92 w historii sezon z pierwszym oficjalnie Polakiem w FC Barcelonie. Wiążemy z nim ogromne nadzieje i trzymamy kciuki. Może w końcu jako pierwszy Polak pobije rekord goli Jana Urbana wynoszący 49 goli w La Liga? Ponadto pan Jan zanotował hattricka w La Liga i to gdzie i przeciw komu!? Na Santiago Bernabeu przeciwko ,,Los Blancos”! Tego również życzymy naszemu Robertowi z całego serca. Miejmy nadzieje że ten sezon przejdzie do historii nie tylko FC Barcelony ale też i całego polskiego sportu i tego życzmy sobie wszyscy Polacy i wszyscy cules na całym świecie. Visca el Barça! Visca el Catalonia! Visca el Robert Lewandowski!

Ps. Dzisiaj 3 punkty na Camp Nou zgarniamy obowiązkowo. Inna opcja nie wchodzi w gre. Vamos Barça, Vamos a ganar!

Polacy na Olimpiadzie:

13 sierpnia 1936 r. Norwegia pokonała Polske 3:2 w meczu o 3 miejsce na Olimpiadzie w Berlinie. W 1936 r. na igrzyskach w Berlinie nasi reprezentanci odnieśli największy sukces w swojej dotychczasowej historii. Ich wynik poprawiły dopiero Orły Górskiego 36 lat później. Początkowo brano pod uwagę 36 piłkarzy. Zgrupowanie rozpoczęło tylko 25, a po nim wyłonić planowano 18 wybrańców, którzy dostąpią zaszczytu reprezentowania barw narodowych na berlińskich igrzyskach. W gronie 36 zawodników był Ernest Wilimowski. Ostatecznie jednak nie pojechał na igrzyska, a jego usunięcie z kadry było, delikatnie mówiąc… kontrowersyjne. Pisano o pijaństwie, czy o rzekomym zawodowstwie w Ruchu, ale do dziś trudno ustalić, co tak naprawdę chcieli osiągnąć działacze, pozbywając się najlepszego w tamtym czasie napastnika.

13 sierpnia na Stadionie Olimpijskim zgromadziło się 90 tys. widzów. Widowisko okazało się jednym z najlepszych spotkań turnieju. Oba zespoły, mimo bolesnych porażek w poprzednich starciach, walczyły z niezwykłą ambicją i bardzo fair. Szanse obu drużyn były równorzędne, a styl gry podobny. O zwycięstwie miały więc decydować lepsza kondycja i przygotowanie mentalne. Nasi trenerzy dali pograć kilku rezerwowym, którzy zastąpili najbardziej zmęczonych zawodników pierwszej jedenastki. Po szybkich atakach już w 4. minucie wywalczyliśmy rzut rożny. W podbramkowym zamieszaniu piłkę w siatce zdołał umieścić Gerard Wodarz. Po szybkim wyjściu na prowadzenie poszliśmy za ciosem, a norweski bramkarz znalazł się w sporych opałach. Po upływie dziesięciu minut gry, w rzutach rożnych było już 5:0 dla nas, ale nie potrafiliśmy przełożyć tej przewagi na gole. Stopniowo zaczęli do głosu dochodzić Skandynawowie i ich ataki przyniosły skutek w 15. minucie. Wtedy to Arne Brustad zdobył wyrównującą bramkę. Sześć minut później, ten sam zawodnik, który później zostanie uznany w opinii fachowców najlepszym na całym turnieju, wykorzystał zdenerwowanie i niedokładność naszych graczy, pokonując Albańskiego po raz drugi. Podrażnieni Polacy odpowiedzieli w mgnieniu oka. Trzy minuty po stracie gola Wodarz zacentrował do Peterka, ten uderzył z półobrotu i na tablicy wyników znowu był remis. Kibice musieli być zachwyceni, ledwie 25 minut gry, a zdążyli obejrzeć już cztery trafienia. Strzelona bramka podziałała na naszych zawodników motywująco i w 30. minucie byli o krok od zdobycia trzeciego gola, ale norweski obrońca zdołał wybić piłkę z linii bramkowej. W kolejnych akcjach świetne strzały Gada i Wodarza obronił Henry Johansen. Norwedzy niebezpiecznie kontratakowali, ale do przerwy rezultat nie uległ zmianie. W drugiej części obraz gry pozostał taki sam. Na przemian atakowali jedni i drudzy. Po naszej stronie świetne okazje mieli Kisieliński i Gad, a w bramce dobrze spisywał się Albański. W 67. minucie Wodarz trafił w poprzeczkę, ale nie było nikogo, kto mógłby dobić. Wszystko wskazywało na to, że rozstrzygnięcie zapadnie dopiero w dogrywce. Niestety, pięć minut przed końcowym gwizdkiem Gałecki nie upilnował Monsena, który przerzucił futbolówkę do niekrytego Brustada. Norweg strzelił, piłka trafiła w poprzeczkę i odbiła się od pleców naszego bramkarza, wolno wtaczając się do bramki. Szał radości w zespole rywali, rozpacz w naszych szeregach. Polacy przegrali 2:3 i wracali do domu z niczym.

Niezależni obserwatorzy twierdzili, że w meczu o brąz spotkały się dwie najlepsze drużyny turnieju. Polacy pokazali światu, że potrafią grać w piłkę. Potwierdzili to dwa lata później na mistrzostwach świata we Francji w fantastycznym starciu z Brazylią. Gdyby do Berlina pojechał bohater tamtego spotkania, czyli Ernest Wilimowski, to kto wie, czy w stolicy III Rzeszy nie wybrzmiałby Mazurek Dąbrowskiego. Na to, żeby nasz hymn został odegrany na niemieckiej ziemi, musiało czekać jednak aż całe pokolenie miłośników futbolu.

@patataj
@DaPidejpi
@MesQueUnClub96
@NaFazieHitman
@Roni/VEB
@Sensible
@Symson
@Ogorinho1974
@Pawel13sz
@Lionel_Messi10

@Lionel_Messi10 Nie znam zagramanicznych języków ale jeśli chodzi o De Jonga żeby odszedł to popieram ten wybór.

@Pawel13sz A co to niby ma znaczyć? Bo piszesz pamiętamy ale z tego co wiem to ten mecz nie był w sierpniu!?

Przełomowe wydarzenie w dziejach FC Barcelony:

13 sierpnia 1973 r. Barça sfinalizowała transfer Johana Cruyffa. Na okładce ,,El Mundo Deportivo’’ pojawili się między innymi trener Rinus Michels, Johan Cruyff oraz jego reprezentanci, świętujący podpisanie umowy. Razem z nimi na zdjęciu znalazł się także prezydent Ajaxu Jaap van Praag, który jednocześnie ,,pod stołem’’ torpedował transfer. Najpierw przedstawiciele holenderskiego klubu zdementowali osiągnięcie porozumienia, następnie obiecali transfer Cruyffa w grudniu ale z biegiem czasu zmieniali postawe, zwłaszcza że Johan zagroził iż nie zagra na Mundialu w RFN, jeżeli jego przejście do FC Barcelony nie dojdzie do skutku. W końcu ,,boski” Johan zadebiutował 28.10.1973 r. przeciwko Granadzie. Cruyff mógł trafić do Blaugrany dużo wcześniej, gdy trenerem Barçy był Vick Buckingham, odkrywca jego talentu w Ajaksie. Na przeszkodzie stanął jednak zakaz transferów obcokrajowców, zniesiony dopiero w 1973 r. Ten transfer stworzył podwaliny największych sukcesów w historii Dumy Katalonii.

@Lionel_Messi10
@Pawel13sz
@Symson
@Ogorinho1974
@Roni/VEB
@NaFazieHitman
@Sensible
@MesQueUnClub96
@DaPidejpi
@patataj

@Pawlak1992 Po części się z tobą zgodze ale nie do końca. Po pierwsze Robert tak czy siak by zagrał bo jak napisałem wyżej z niewolnika nie ma pracownika. Po drugie Christensen i bodaj Kessie prędzej czy później przyszli by za darmo. Po trzecie, po kupieniu jak w tej chwili wszystkich zawodników, gdyby się okazało i nie było możliwości uruchomić tych dźwigni finansowych i co za tym idzie nie byłoby możliwości(jak teraz) zarejestrować wszystkich piłkarzy to co oni by robili? Tylko trening by mogli przeprowadzać! Byłbyś wtedy zadowolony, znawco?