FCBparasiempre

Zapomniane El Clasico:

1 grudnia 1940 r. FC Barcelona pokonuje na Camp de Les Corts, Real Madryt 3:0 w 10 kolejce Primera Division. Gole dla Barçy strzelili: Jaime Sospedra(2) oraz Jose Valle. Po tej kolejce Blaugrana zajeła 6 pozycje ze stratą 3 punktów do prowadzącej FC Sevilli.



@patataj
@Lionel_Messi10
@Ogorinho1974
@Symson
@Sensible
@NaFazieHitman
@Roni/VEB
@MesQueUnClub96
@Pawel13sz
@DaPidejpi

To przykre ale niestety nasza reprezentacja na tym mundialu gra antyfutbol i dużej mierze przynosi nam wstyd! I nie mówie tylko i wyłącznie o meczu z Argentyną ale również z Meksykiem a nawet dużymi fragmentami z Arabią. Co z tego że awansowaliśmy do 1/8, jak i tak zaraz wylecimy z hukiem z tych mistrzostw o czym już wspominałem. Nam ta 1/8 nic nie daje a dla ,,nich" troszeczke więcej kasy i chyba tylko z tego się cieszą...

@FCBparasiempre
Dokładnie 150(!) lat temu(30.11.1872 r.) rozegrano pierwszy międzypaństwowy mecz w historii piłki nożnej pomiędzy Szkocją a Anglią. W ciągu kilkunastu miesięcy poprzedzających starcie Szkocja – Anglia rozegrano co prawda kilka meczów międzynarodowych, jednak żadne z nich nie miało miana oficjalnego. Dopiero w 1872 roku jedni i drudzy wpadli na pomysł, by zrobić podaną do publicznej informacji zapowiedź, a grę toczyć na wspólnie ustalonych zasadach. Jako miejsce potyczki ustalono obiekt do krykieta, Hamilton Crescent w Glasgow. Widzów do przyjścia na stadion zachęcały liczne plakaty, ulotki i ogłoszenia w gazetach. Miasto podstawiło bezpłatne autobusy, kursujące w kierunku miejsca wydarzeń. Promocja spotkania przyniosła niebywały sukces. Wokół boiska pojawiło się 4000 osób, z czego 1500 stanowiły kobiety. Wstęp dla mężczyzn kosztował 1 szylinga, panie wchodziły za darmo. Na obiekt pofatygował się również zamówiony fotograf, ale na wieść, że Szkoci nie chcą dorzucić się do jego wynagrodzenia, natychmiast udał się w drogę powrotną. Organizatorzy i publiczność spisali się na medal, gorzej było z pogodą. Przez trzy dni poprzedzające pierwsze w historii międzynarodowe starcie przez Glasgow przechodziły intensywne opady deszczu. Ustały właśnie 30 listopada. Wtedy w mieście pojawiła się mgła. Istniało ryzyko, że konieczne będzie przełożenie meczu. Ostatecznie rozpoczęto go nieco ponad kwadrans po 14:00, zaraz po tym jak mgła opadła, a piłkarze, na tyle, na ile mogli, poprawili stan mocno nasiąkniętej murawy. Niedługo po rozpoczęciu spotkania zza chmur słońce, dzięki czemu gra była toczona w dobrych warunkach atmosferycznych. Romantycy w panującej aurze z pewnością doszukaliby się symboliki narodzenia międzynarodowych potyczek piłkarskich. W związku z panującym ogólnokrajowym chaosem i nieładem piłkarskim, gospodarze oparli swój skład wyłącznie na piłkarzach Queen’s Park. Wyboru dokonał bramkarz Robert Gardner. Jak wspominałem, była to jedyna krajowa drużyna, która z wielkim zapałem i pasją podchodziła do gry. Brak konkurencji na rodzimych ziemiach spowodował, że w latach 1870-72 klub rozegrał zaledwie 3 mecze. Jego zawodnicy cały czas pozostawali jednak w treningu, solidnie szlifując aspekty piłkarskiego rzemiosła. W dzisiejszych czasach zespół, który w ciągu ponad dwóch lat rozegrał zaledwie trzy spotkania, nie miałby najmniejszych szans w starciu z wyżej notowanym, regularnie grającym rywalem. Szkoci, ubrani w granatowe koszule, wybiegli na murawę w ustawieniu 2-2-6. Średnia wieku piłkarzy wynosiła 22,8 lata. Znali się jak łyse konie, toteż planem na to spotkanie była duża wymienność podań, kierowanych głównie po ziemi. Zależało im na tym, by o przebiegu akcji nie myślał tylko i wyłącznie zawodnik posiadający piłkę przy nodze, ale wszyscy pozostali biorący w niej udział. Ofensywni zawodnicy wychodzili na pozycje i starali się skupiać na sobie uwagę przeciwników. Każdy ze szkockich zawodników ważył średnio o 7 kg mniej od swojego angielskiego konkurenta.

Selekcji wśród zawodników z ponad 100 istniejących klubów angielskich dokonał Charles Alcock, czołowy angielski działacz i kapitan zdobywców krajowego pucharu, Wanderers FC. W wyznaczonym przez niego składzie znaleźli się zawodnicy z 9 klubów, m.in. z Notts County, Crystal Palace, Oxford University, Sheffield Wednesday. Sam Alcock również był niezłym piłkarzem, aktywnie działającym w kierunku rozwoju futbolu. Był pomysłodawcą zorganizowania m. in. pierwszych rozgrywek piłkarskich w Anglii. Zapewne i dla siebie znalazłby miejsce na murawie, jednak z powodu kontuzji oglądał mecz zza bocznej linii. Zawodników ustawił w formacji 1-2-7. Anglicy byli nieco młodsi od swoich oponentów, legitymując się średnią wieku wynoszącą 22,1 lata. Pomimo znacznej przewagi wagowej byli szybsi i lepiej przygotowani fizycznie. Nastawili się na grę zaczerpniętą z rugby, co było znakiem rozpoznawczym niektórych brytyjskich regionów w tych czasach. Zawodnik będący przy piłce decydował się na indywidualną akcję, a jego koledzy mieli robić mu “wolny tunel”, zasłaniając ciałem swoich rywali.

Zdecydowanym faworytem potyczki byli Anglicy. Synowie Albionu byli mocno zaskoczeni, patrząc, jak dobrze w piłkę grają Szkoci. Przez cały mecz mieli problem z rozbijaniem ich akcji i nie nadążali za dużą liczbą szybkich podań. Ponadto gospodarze nie ustępowali Anglikom w indywidualnych popisach. Mogłoby się wydawać, że jeśli postawimy naprzeciwko siebie drużyny ustawione w formacjach 2-2-6 i 1-2-7, musimy być świadkami wielu goli. Wyspiarze pokazali, że niekoniecznie. Ofensywni piłkarze reprezentacji Szkocji często pomagali swoim obrońcom i potrafili skutecznie ustawiać się na boisku. Ustawienie Anglików było znakomite pod kątem łapania napastników rywali na pozycji spalonej. W tamtych czasach, by uniknąć ofsajdu, atakujący zawodnik musiał mieć przed sobą aż trzech przeciwników. W pierwszej połowie meczu lepiej prezentowali się Szkoci, po przerwie Anglicy. Najlepszą sytuację do strzelenia gola miał Robert Leckie, kiedy piłka po jego dynamicznym strzale wylądowała na taśmie, pełniącej rolę poprzeczki. Bezbramkowy remis nie skrzywdził żadnej ze stron. Mecz przyniósł obustronne korzyści. W Szkocji ewidentny sukces wizerunkowy. Lud pokochał piłkę nożną, wiele klubów chciało równać do poziomu zaprezentowanego przez obie reprezentacje podczas tego listopadowego popołudnia. Spotkanie przyczyniło się do powstania w marcu 1873 roku szkockiego związku piłki nożnej. W Anglii natomiast z podziwem wspominano kombinacyjną grę zaprezentowaną przez Szkotów. Zaczęto brać pod uwagę, że odpowiednie przemieszczanie się zawodników po boisku, ich ustawienie i współpraca znacznie bardziej decydują o sukcesie niż indywidualne umiejętności piłkarzy. Miało to później bardzo duży wpływ na rozwój futbolowej taktyki. Bell’s Life in London, tygodnik sportowy, ukazujący się w Anglii od 1822 do 1886 roku, dzień po spotkaniu, 1 grudnia 1872 roku, napisał: ,,Jedyną rzeczą, która uchroniła Szkotów przed porażką, biorąc pod uwagę potężną siłę ofensywną Anglików, była wspaniała gra defensywna i taktyka stosowana przez formacje obronne, do której stosowali się także zawodnicy ofensywni.”

Na początku był chaos. Przedstawiam wam epokowe wydarzenie w dziejach futbolu. Dzisiaj mija 150 lat(!) od tego wydarzenia. Naturalnie czytajcie w odpowiedzi na mój komentarz.

@DaPidejpi
@Sensible
@NaFazieHitman
@Lionel_Messi10
@Pawel13sz
@Roni/VEB
@MesQueUnClub96
@Ogorinho1974
@Symson
@patataj

@LS Mam nadzieje że w Katarze również będzie mistrzem świata...

(Nie)zapomniane El Clasico:

30 listopada 1980 r. FC Barcelona pokonuje na Camp Nou Real Madryt 2:1 w 13 kolejce Primera Division. Gole dla Barçy strzelają: Schuster w 15 minucie oraz zwycięską Quini w 64 minucie. Po tej wygranej Blaugrana uplasowała się na 6 pozycji w tabeli, tracąc do prowadzącego Atletico 4 punkty.


@Ogorinho1974
@Symson
@Lionel_Messi10
@Roni/VEB
@DaPidejpi
@MesQueUnClub96
@NaFazieHitman
@Sensible
@Pawel13sz
@patataj

Premierowy Superpuchar:

30 listopada 1983 r. FC Barcelona zdobyła pierwszy w historii Superpuchar Hiszpanii. W drugiej edycji tych rozgrywek Blaugrana spotkała się z mistrzem kraju- Athletic Bilbao. Dwumecz rozstrzygnął się już w pierwszym pojedynku w Kraju Basków, gdzie Duma Katalonii pewnie zwyciężyła 1:3. W rewanżu Athletic wystawił rezerwowy skład, lecz w pierwszej minucie niespodziewanie objął prowadzenie. Po tym golu na boisku nie działo się nic godnego uwagi a mecz zakończył się wynikiem 0:1. Barça jest rekordzistą pod względem liczby Superpucharów dzięki wygraniu 13 z 37 dotychczasowych edycji.


@patataj
@Sensible
@Symson
@Lionel_Messi10
@NaFazieHitman
@Ogorinho1974
@MesQueUnClub96
@Roni/VEB
@Pawel13sz
@DaPidejpi

@P33ck A co znaczy te xD? bo też nie mam pojęcia?

@Kessie Jeśli chodzi o nasz mecz z Argentyną to identyczny wynik mówiłem chłopom w robocie :) Oczywiście chciałbym zwycięstwa albo przynajmniej remisu no ale mój rozum podpowiada tak jak ty

@MadafakinGuy Ale o kim mowa? bo to po chińsku i nic nie rozumiem! Chodzi o Luka Modrić?

Feliz cumpleaños panie Gary z okazji urodzin!

62 lat temu urodził się Gary Lineker. Do FC Barcelony trafił po zdobyciu Srebrnej Piłki podczas mundialu w Meksyku w 1986 r. Katalończycy myśleli również o zatrudnieniu Johnny’ego Ekströma ale ostatecznie postawili na Anglika. Przez pierwsze dwa sezony Lineker potwierdzał swój instynkt strzelecki, zdobywając odpowiednio 20 i 16 goli w La Liga. W trzecim sezonie Cruyff ustawił go na lewym skrzydle, więc jego statystyki strzeleckie nie były już tak imponujące. Latem 1989 r. holenderski trener postanowił poświęcić Linekera aby sprowadzić Michaela Laudrupa i Ronalda Koemana(obowiązywał wówczas limit obcokrajowców). Lineker odszedł tak, jak wcześniej Neeskens i Simonsen- w momencie, kiedy był najbardziej uwielbiany przez kibiców. Ogółem w Blaugranie zdobył 52 gole w 139 meczach. Przez całą karierę nie dostał ani jednej żółtej ani też czerwonej kartki!



@Roni/VEB
@MesQueUnClub96
@Symson
@DaPidejpi
@Lionel_Messi10
@Ogorinho1974
@Pawel13sz
@NaFazieHitman
@Sensible
@patataj

(Nie)zapomniane El Clasicos:

29 listopada 2009 r. FC Barcelona pokonuje na Camp Nou Real Madryt 1:0 po golu Ibrahimovicia w 12-tej kolejce Primera Division. W dniu 110. urodzin klubu Blaugrana sprawiła sobie bardzo miły prezent. Również trener Guardiola, który poprowadził Barcelonę po raz pięćdziesiąty, miał powody do zadowolenia. W meczu brakowało ładnych sytuacji podbramkowych. Było dużo walki, ale największe gwiazdy nie błyszczały. Drużyny świetnie się broniły i nie dopuszczały rywali pod własną bramkę. W 51. minucie trener Guardiola zdjął z boiska Henry’ego, którego zastąpił Zlatan Ibrahimovič. Zmiana już po 4 minutach przyniosła efekty. Ibrahimovič po dośrodkowaniu Alvesa pokonał bramkarza Realu i zdobył jedynego gola w tym meczu. W 63. minucie czerwona kartkę dostał Sergio Busquets, za zagranie ręką. Osłabienie nie zmieniło stylu gry Barcelony, która dalej zaciekle się broniła. Swoich okazji na zdobycie gola nie wykorzystali: Ronaldo, Benzema i Messi.



Dokładnie rok później również odbyło się El Clasico i również na Camp Nou ale cóż to było za partidazo!? Blaugrana rozegrała jedno z najwspanialszych spotkań w swojej historii a debiutujący w El Clasico jako pierwszy trener Jose Mourinho poniósł najwyższą porażke w karierze. ,,Zobaczymy czy strzelą 8 goli”- przemądrzał się przed meczem Cristiano Ronaldo, po tym jak kolejkę wcześniej Barça rozbiła UD Almerie 0:8! Pomylił się o 3 gole ale jeszcze przez długi czas wypominano mu te słowa. Duma Katalonii zaczęła od mocnego uderzenia i już po 18 minutach prowadziła 2:0 dzieki trafieniom Xaviego i Pedro. Real praktycznie nie istniał i w całym meczu nie stworzył żadnej stuprocentowej okazji. Podopieczni Guardioli niesieni dopingiem publiczności grali jak z nut i w drugiej połowie upokorzyli największego rywala. Dwa gole w ciągu kilku minut zdobył David Villa a wprowadzony w końcówce meczu Jeffren Suarez dokończył dzieła zniszczenia kompletując ,,manite”. Piłkarzom Królewskich ciężko było pogodzić się z porażką, bowiem w ostatnich sekundach Sergio Ramos brutalnie sfaulował Leo Messiego a następnie popchnął kolegę z reprezentacji- Carlesa Puyola. ,,Sal de banquillo!”(,,Wyskocz z ławki!”)- krzyczeli kibice w strone Mourinho, który wcześniejsze udane mecze przeciwko Blaugranie na Camp Nou celebrował energicznie wybiegając z ławki rezerwowych. Mecz odbył się w poniedziałek, ponieważ w niedziele w Barcelonie przeprowadzono wybory do parlamentu Katalonii. ,,Bądźcie skromni ale to był cholernie dobry mecz”- chwalił swoich piłkarzy Guardiola. Podobnie jak Ronaldo przewidział rozmiary zwycięstwa: ,,W przeciwieństwie do poprzednich lat mamy tę przewagę że nie oczekuje się od nas przed rozpoczęciem meczu prowadzenia 5:0. W meczach u siebie uznawano za pewnik że wygramy a przez to jest dużo trudniej”- tonował Pep nastroje przed meczem.


@NaFazieHitman
@DaPidejpi
@Pawel13sz
@Roni/VEB
@Ogorinho1974
@MesQueUnClub96
@Symson
@Sensible
@Lionel_Messi10
@patataj

Kochani cules, ,,nasza” Duma Katalonii obchodzi dzisiaj 123 rocznice urodzin!

W budynku Gimnasio Sole przy słynnej barcelońskiej ulicy La Rambla odbyło się spotkanie osób, które odpowiedziały na ogłoszenie niejakiego Hans-Max Kamper Haessig. I tak oto 29 listopada 1899 r. na zamieszczone na łamach tygodnika ,,Los Deportes” ogłoszenie Szwajcara odpowiedziało 12-tu młodzieńców. W efekcie w Sali Gimnas Sole sześciu Katalończyków, trzech Szwajcarów i trzech Anglików założyło FC Barcelonę. Pionierami nowej organizacji zostali: Walter Wild, wybrany jako najstarszy na pierwszego prezydenta klubu na wniosek Gampera; John Parsons, który objął funkcje wiceprezydenta; Lluis de Osso- został sekretarzem; Bartomeu Terradas, który zajął funkcję skarbnika; a także Otto Kunzle, Otto Maier, Enric Ducal, Pere Cabot, Carles Pujol, Josep Llobet, William Parsons oraz sam Joan Gamper, wyznaczony na pierwszego kapitana drużyny. W sali, w której pan Guirowich udzielał lekcji szermierki, odbywały się pierwsze spotkania założycieli klubu- zawsze popołudniami, po tym jak uprzednio ćwiczyli mięśnie. Podczas tych zebrań podejmowano ważne decyzje, jako wyznaczenie Gimnas Sole jako siedziby klubu(funkcjonowała tamże między 1899 a 1910 rokiem), wybranie granatowego i bordowego na oficjalne barwy klubu, wprowadzenie miesięcznej opłaty w wysokości 2 peset za prawo bycia socio oraz wyznaczenie welodromu La Bonanova jako pierwszego boiska. Wśród pierwszych socios Blaugrany znajdziemy braci Witty, dziennikarza Josepa Eliasa Juncosę, Fermina Lombę, Francesca Cruzate’a, Juana de Urruele czy Eduarda Schillinga. Powód wyboru granatowo-bordowych barw klubu nie jest do końca znany. Możliwe iż pochodzą one od kolorów drużyny Excelsior de Zürich- pierwszej drużyny Gampera i flagi kantonu Ticino, gdzie się urodził. Popularna legenda mówi o tym że gamper zapożyczył barwy od powstałego 6 lat wcześniej zespołu FC Basel, w którym także występował, lecz nie ma dowodów na potwierdzenie tej hipotezy. Inna opowieść głosi iż były to barwy dwukolorowego długopisu popularnego wśród księgowych i pracowników sektora tekstylnego. Natomiast ostatnia hipoteza głosi iż wywodzą się one od pionowych pasów blaugrana, które nosili członkowie angielskiej drużyny rugby ze szkoły Merchants Taylors w Merseyside, gdzie uczyli się bracia Arthur i Ernest Witty Cottonowie, piłkarze Barçy w chwii założenia klubu. Spodenki przez pierwsze 10 lat były koloru białego, następnie czarnego a od lat 20-tych XX wieku są z reguły granatowe. Natomiast jeżeli chodzi o herb klubu, to bliski przyjaciel Gampera i jednocześnie napastnik FC Barcelony- Carles Comamala zainspirowany herbem stolicy Katalonii stworzył pierwszy znak rozpoznawczy klubu. Goleador Blaugrany urodzony w 1887 r. w Madrycie, przetrwał w historii FC Barcelony jako zwycięzca publicznego konkursu, który klub zorganizował w 1910 roku na zaprojektowanie jego oficjalnego herbu. Jednak ostatnie badania przyznają zwycięstwo w tym konkursie niejakiemu Santiago Femenii, co ciekawe, także piłkarzowi Dumy Katalonii. Zwycięski projekt łączył w sobie symbol senyery, czyli flagi Katalonii, krzyż świetego Jerzego oraz kolory blaugrana. Po ponad 100 latach ten herb nadal widnieje na koszulkach piłkarzy Barçy. Pierwszy mecz w historii FC Barcelona rozegrała 8 grudnia, o czym na pewno nie omieszkam wspomnieć. No i w taki oto sposób powstał klub, który kochamy bezwarunkowo!



@Pawel13sz
@Lionel_Messi10
@Symson
@NaFazieHitman
@Ogorinho1974
@Sensible
@MesQueUnClub96
@Roni/VEB
@DaPidejpi
@patataj

Zapomniane legendy futbolu:

28 listopada 1925 r. w Kispeszcie urodził się Józef Bozsik, były węgierski piłkarz. Jozef Bozsik zwany „wirtuozem znad Dunaju” do dzisiaj dzierży rekord występów w węgierskiej reprezentacji (101 meczów i 11 goli). Karierę zaczynał jako 11-latek w Kispeście a siedem lat później zadebiutował w pierwszym zespole. To właśnie on był jednym z boiskowych reżyserów węgierskiej ,,Złotej jedenastki”, w której imponował niesamowitą intuicją, przewidywaniem boiskowych wydarzeń i doskonałym ustawianiem się na placu gry. Do legendy przeszły też jego 30-40 metrowe podania, które były wymierzone z niemal milimetrową dokładnością. Raz były to podania prostopadłe, innym razem krzyżowe, płaskie, górne, ale zazwyczaj były one nieosiągalne dla przeciwnika. Wielu uważa go za, jeśli nie najlepszego, to na pewno za jednego z najlepszych pomocników wszech czasów. Całą karierę spędził w Kispeście, którego władze przemianowały na Honved (447 meczów i 33 gole).



@Sensible
@Lionel_Messi10
@Ogorinho1974
@MesQueUnClub96
@NaFazieHitman
@Roni/VEB
@Pawel13sz
@patataj
@Symson
@DaPidejpi

@arasz1819 Zgadza się! i to bodaj z 10-punktową przewaga nad ,,naszym odwiecznym wrogiem"!

Van Gaal psuje wszystkim cules jubileusz klubu:


28 listopada 1998 r. FC Barcelona rozegrała mecz 12 kolejki Primera Division z Atletico Madryt rozpoczynający obchody 100-lecia klubu. Mecz z Atletico rozgrywany dzień przed okrągłą rocznicą powstania FCB, miał symbolicznie rozpocząć rok jubileuszowy. Blaugrana zagrała jednak słabo i przegrała 0:1 po golu z karnego. Było to pierwsze w sezonie zwycięstwo Atletico na wyjeździe. Od 70 minuty dało się słyszeć głosy domagające się dymisji Van Gaala. ,,Nie zrezygnuje i nie myśle że mnie wyrzucą, gdyż nie można podejmować takich decyzji po jednym meczu”- ocenił swoją sytuacje Holender, zapominając iż kilka dni wcześniej Barça odpadła z Ligi Mistrzów po remisie u siebie z Manchesterem United.



@Sensible
@Pawel13sz
@patataj
@NaFazieHitman
@Roni/VEB
@Lionel_Messi10
@Ogorinho1974
@MesQueUnClub96
@Symson
@DaPidejpi

Golleada:

28 listopada 1976 r. FC Barcelona pokonuje wysoko na Camp Nou CF Valencie 6:1 w 12 kolejce Primera Division. Aż 5(!) goli dla Barçy w tym meczu strzela napastnik Manuel Clares, co zdarza się bardzo rzadko. W efekcie Blaugrana umocniła się na prowadzeniu w tabeli Primera Division wspólnie z Atletico Madryt mając po 16 punktów.


@Roni/VEB
@Sensible
@Pawel13sz
@DaPidejpi
@MesQueUnClub96
@Ogorinho1974
@NaFazieHitman
@Lionel_Messi10
@Symson
@patataj

Ależ pan pitolisz panie Laporta! Lewandowskiego trzeba jak najszybciej postawić do pionu! On już z rzutem karnym zaczął pajacować, zamiast normalnie jak człowiek strzelić! Po drugiej żółtej kartce przegiął na całego i w stu procentach zasłużył na taką a nie inną kare. On nie może być ponad klubem i musi przestać gwiazdorzyć, tylko grać dla dobra klubu. A pan panie Laporta, wespół z Xavim zastanówcie się kogo ściągacie do drużyny? Odnowienie kontraktu z Dembele, przedłużenie z Sergim Roberto a zwłaszcza transfer Ferana Torresa to jest śmiech na sali...

Historia El Clasicos:

28 listopada 1971 r. FC Barcelona remisuje na Santiago Bernabeu 1:1 z Realem Madryt w 11 kolejce Primera Division. Ten remis niewiele pomógł Blaugranie, która uplasowała się w strefie spadkowej(17 miejsce) mając 8 punktów po 11 meczach. Był to jeden z najgorszych startów Barçy w historii Primera Division.



@Ogorinho1974
@Symson
@NaFazieHitman
@Lionel_Messi10
@MesQueUnClub96
@Pawel13sz
@patataj
@Sensible
@DaPidejpi
@Roni/VEB

@Barca1992 Skoro decyduje bilans bramkowy a Hiszpania wygra ze szwabami 3 czy 4 do zero, to jakim niby bilansem mają szwaby wyjść z grupy? 1:5?

@Barca1992 Zaraz, to jak szwaby w ostatnim meczu pokonają Kostaryke to z 3 punktami wychodzą z grupy?

Cóż to zrobić aby Hiszpanie pokonali i odprawili szwabów do domu!? Chyba tylko się pomodlić...

Barça w Champions League:

Dokładnie 20 lat temu(27.10.2002 r.) FC Barcelona pokonała na wyjeździe Bayer Leverkusen 1:2 w ramach drugiej fazy grupowej Ligi Mistrzów po golach Savioli(48 minuta) i Overmarsa(88 minuta) oraz honorowym trafieniu Berbatowa z 39 minuty.

@Roni/VEB
@Ogorinho1974
@Sensible
@NaFazieHitman
@Pawel13sz
@Lionel_Messi10
@MesQueUnClub96
@DaPidejpi
@Symson
@patataj

Grande Espectacolo El Clasico:

Dokładnie 40 lat temu(27 listopada 1982 r.) FC Barcelona pokonuje w Klasyku Real Madryt na Santiago Bernabeu 0:2 w ramach 13 kolejki Primera Division. Gole dla Blaugrany strzelają: Esteban Vigo oraz Quini. To zwycięstwo pozwoliło zbliżyć się w tabeli na 2 punkty do prowadzących Realu Madryt i Athletic Bilbao.


@Roni/VEB
@Pawel13sz
@NaFazieHitman
@Ogorinho1974
@Sensible
@Symson
@Lionel_Messi10
@MesQueUnClub96
@DaPidejpi
@patataj

Wspomnień czar:

27 listopada 1974 r. powstał ,,Cant del Barça”. Z okazji 75 rocznicy powstania klubu stworzono hymn, który używany jest do dziś. Pieśń wykonało 3500 muzyków należących do Stowarzyszenia Chórów Katalońskich przed jubileuszowym meczem towarzyskim z NRD. W przerwie meczu Stowarzyszenie Sardanistów i Baletów Katalońskich wykonało na płycie boiska tradycyjny taniec kataloński, czyli sardanę.



@Lionel_Messi10
@Ogorinho1974
@patataj
@Sensible
@NaFazieHitman
@Roni/VEB
@MesQueUnClub96
@DaPidejpi
@Pawel13sz
@Symson

Premiera z ,,Kanarkami”:

27 listopada 1949 r. FC Barcelona po raz pierwszy w historii klubu rozegrała mecz z brazylijskim klubem. To był mecz towarzyski z SE Palmeiras zakończony wynikiem 2:2.


@NaFazieHitman
@Pawel13sz
@patataj
@Ogorinho1974
@Sensible
@Symson
@Lionel_Messi10
@MesQueUnClub96
@Roni/VEB
@DaPidejpi

Vamos, Vamos Argentina! Vamos, Vamos a ganar!
Que esta barra quilombera, no te deja, no te deja dalentar!

@FCBparasiempre
92 lata minęły od pierwszych w historii mistrzostw świata. Mundial w Katarze jest 22 turniejem tego formatu. Oto statystyki i ciekawostki każdego z Mundiali:

1930 – URUGWAJ

• Najmłodszy trener: Juan Tramutola (Argentyna) – 27 lat 167 dni

• Najmłodszy strzelec gola z rzutu karnego: Manuel Rosas (Meksyk) – 18 lat 93 dni

1934 – WŁOCHY

• Uczestnictwo w dwóch spotkaniach o złoty medal dla dwóch różnych reprezentacji: Luis Monti – Argentyna 1930 (przegrana) / Włochy 1934 (wygrana)

• Najmłodszy sędzia: Ivan Eklind (Szwecja) – 28 lat 224 dni

1938 – FRANCJA

• Strzelone gole, które nie dały zwycięstwa: Ernest Wilimowski (Polska) – 4

• Najbardziej utytułowany trener w historii: Vittorio Pozzo (Włochy) – 2 złote medale

1950 – BRAZYLIA

• Najstarszy sędzia: George Reader (Anglia) – 53 lata 236 dni

1954 – SZWAJCARIA

• Mecze z rzędu z przynajmniej dwoma strzelonymi golami: Sandor Kocsis (Węgry) – 4

1958 – SZWECJA

• Najmłodszy strzelec gola: Pele (Brazylia) – 17 lat 239 dni

• Najmłodszy strzelec hat-tricka: Pele (Brazylia) – 17 lat 244 dni

• Najmłodszy mistrz świata: Pele (Brazylia) – 17 lat 249 dni

• Najmłodszy strzelec gola głową: Pele (Brazylia) – 17 lat 249 dni

• Bramki strzelone podczas jednego turnieju: Just Fontaine (Francja) – 13

• Najstarszy strzelec gola w finale mundialu: Nils Liedholm (Szwecja) – 35 lat 264 dni

1962 – CHILE

• Najbardziej utytułowany bramkarz w historii: Gilmar (Brazylia)- 2 złote medale

• Bramka strzelona bezpośrednio z rzutu rożnego: Marcos Coll (Kolumbia)

1966 – ANGLIA

• Najmłodszy bramkarz: Lee Chan-myung (Korea Północna) – 19 lat 191 dni

• Hat-trick w meczu o złoty medal: Geoffrey Hurst (Anglia)

1970 – MEKSYK

• Najbardziej utytułowany gracz w historii: Pele (Brazylia) – 3 złote medale

1974 – RFN

• Medale w roli trenera: Helmut Schön (RFN) – 3

• Najszybciej strzelona bramka z rzutu karnego: Johann Neeskens (Holandia) – 2 minuta meczu

1978 – ARGENTYNA

• Najszybciej strzelona bramka głową: Bernard Lacombe (Francja) – 38 sekunda

• Mecze w roli trenera: Helmut Schön (RFN) – 25

1982 – HISZPANIA

• Najmłodszy mundialista: Norman Whiteside (Irlandia Północna) – 17 lat 41 dni

• Najstarszy mistrz świata: Dino Zoff (Włochy) – 40 lat 133 dni

• Najszybciej strzelony hat-trick: Laszlo Kiss (Węgry) – 7 minut

• Hat-trick strzelony przez rezerwowego: Laszlo Kiss (Węgry)

1986 – MEKSYK

• Najmłodszy strzelec gola z rzutu wolnego: Norman Whiteside (Irlandia Północna) – 21 lat 27 dni

1990 – WŁOCHY

• Najdłużej niepokonany bramkarz na jednym turnieju: Walter Zenga (Włochy) – 517 minut

• Medale w roli piłkarza i trenera: Franz Beckenbauer (RFN) – 5

1994 – USA

• Mecze z opaską kapitana: Diego Maradona (Argentyna) – 16

• Najstarszy gracz w polu: Roger Milla (Kamerun) – 42 lata 39 dni

• Najstarszy strzelec bramki: Roger Milla (Kamerun) – 42 lata 39 dni

• Strzelone bramki w jednym spotkaniu: Oleg Salenko (Rosja) – 5

• Najstarszy strzelec bramki z rzutu wolnego: Georges Bregy (Szwajcaria) – 36 lat 152 dni

• Najstarszy strzelec bramki głową: John Aldridge (Irlandia) – 35 lat 279 dni

• Gole strzelone przez zmiennika: Roger Milla (Kamerun) – 5

• Najstarszy usunięty mundialista: Fernando Clavijo (USA) – 37 lat 162 dni

• Najmłodszy usunięty mundialista: Rigobert Song (Kamerun) – 17 lat 358 dni

1998 – FRANCJA

• Rozegrane spotkania: Lothar Matthäus (RFN/Niemcy) – 25

• Najmłodszy kapitan: Christian Kanu (Nigeria) – 21 lat 327 dni

• Najbardziej utytułowany człowiek w historii (piłkarz + trener): Zagalo (Brazylia) – 3 złote i 1 srebrny medal

• Najszybciej strzelony gol przez zmiennika: Ebbe Sand (Dania) – 16 sekunda

• Hat-trick na dwóch różnych turniejach: Gabriel Batistuta (Argentyna)

2002 – KOREA POŁUDNIOWA I JAPONIA

• Długość przebywania na boisku: Paolo Maldini (Włochy) – 2217 minut

• Najszybciej strzelony gol: Hakan Sukur (Turcja) – 12 sekunda

• Występy w meczach o złoty medal: Cafu (Brazylia) – 3

• Najwięcej gier w roli zmiennika: Denilson (Brazylia) – 11

2006 – NIEMCY

• Najszybciej strzelona bramka z rzutu wolnego: Darjo Srna (Chorwacja) – 2 minuta

2010 – RPA

• Mundiale w roli trenera: Carlos Alberto Parreira (Brazylia) – 6

• Najstarszy trener: Otto Rehhagel (Niemcy) – 71 lat 317 dni

• Najstarszy strzelec bramki z rzutu karnego: Cuauhtemoc Blanco (Meksyk) – 37 lat 151 dni

• Najwięcej goli strzelonych głową: Miroslav Klose (Niemcy) – 7

2014 – BRAZYLIA

• Strzelone gole w całej historii mundiali: Miroslav Klose (Niemcy) – 16

• Zdobyte medale w roli piłkarza: Miroslav Klose (Niemcy) – 4 (złoty, srebrny i dwa brązowe)

2018 – ROSJA

• Najstarszy mundialista: Essam El-Hadary (Egipt) – 45 lat 161 dni

• Najstarszy kapitan: Essam El-Hadary (Egipt) – 45 lat 161 dni

• Najstarszy strzelec hat-tricka: Cristiano Ronaldo (Portugalia) – 33 lata 130 dni

• Mundiale z opaską kapitana: Rafael Marquez (Meksyk) – 5

• Najwięcej meczów w charakterze sędziego głównego: Rawszan Irmatow (Uzbekistan) – 11

Rekordy Mundiali:

@Lionel_Messi10
@Pawel13sz
@patataj
@Symson
@Sensible
@NaFazieHitman
@DaPidejpi
@Ogorinho1974
@MesQueUnClub96
@Roni/VEB

@FCBparasiempre
Katarscy piłkarze nigdy nie zabłysnęli na światowym rynku piłki nożnej. Jednak pieniądze z niewielkiego kraju Bliskiego Wschodu przekonały wiele gwiazd futbolu, by zagrać w państwie z Zatoki Perskiej. Mimo że żaden zdobywca Złotej Piłki nie grał w Katarze, to na brak piłkarskich gwiazd w kraju organizatorze Mundialu 2022 nie można zabraknąć. Czas na 11 największych nazwisk, które grały w prawie 3-milionowym kraju.

Gabriel Batistuta:

Legenda ACF Fiorentina po nieudanym wypożyczeniu do Interu Mediolan postanowił zagrać w trzecim kraju na trzecim kontynencie w trakcie swojej karierze. Były rekordzista pod względem liczby goli w reprezentacji Argentyny w 2003 roku podpisał umowę z Al-Arabi. Sezon 2003/2004 dla Batistuty był bardzo udany pod względem osiągów indywidualnych. Napastnik urodzony w Reconquista został pierwszym w historii argentyńskim królem strzelców Qatar Stars League. Nigdy wcześniej i nigdy później najlepszym strzelcem ligi katarskiej nie była tak znana postać świata piłki nożnej. Argentyńczyk pobił także 18-letni rekord strzelecki rozgrywek. Batistuta przyznał, że chciał doznać innego doświadczenia i chciał poznać nową kulturę.

Statystyki gry w Katarze: 2003-2005 Al-Arabi 21/25 (liga), łącznie: 24/27

Frank de Boer

W sezonie 2004-2005 bracia de Boer Frank i Ronald grali w katarskim Ar-Rajjan. Nie była to czołowa ekipa z Azji, w 2005 roku odpadli w fazie grupowej Azjatyckiej Ligi Mistrzów. Dlaczego bliźniacy pojechali do Kataru? Frank de Boer powiedział, że obiecał to swojemu bratu. Z ekipą Ar-Rajjan Holendrzy zdobyli ostatnie trofeum w historii Puchar Emira Kataru. Wówczas katarską ekipę prowadził słynny algierski piłkarz sprzed lat Rabah Madjer. Jednak ekipa Ar-Rajjan nie była ostatnią w karierze Franka de Boera. Nawet grając w Katarze, obrońca miał wymagać od kolegów wysokiej jakości gry. 112-krotny reprezentant Holandii w 2006 roku przeniósł się do Al-Shamal. Jednak po rozegraniu zaledwie jednego meczu w kwietniu 2006 roku Holender ogłosił zakończenie kariery. Natomiast jego brat Ronald grał w Al-Shamal do 2008 roku.

Statystyki gry w Katarze: 2004-2005 Ar-Rajjan 16/5 2005-2006 Al-Shamal 1/0

Marcel Desailly

Część mistrzów świata z 1998 roku postanowiło kontynuować swoją karierę w Katarze. W tym gronie są: Frank Leboeuef, Christophe Duggary oraz Marcel Desaill. Słynny francuski obrońca podobnie jak De Boer występował w katarskich ekipach w latach 2004-2006. Najpierw Francuz przeszedł do Al-Gharafy. Urodzony w Ghanie zawodnik stał się goleadorem. Obrońca w dwudziestu ośmiu meczach dla katarskiej ekipy zdobył aż 15 bramek. Francuz stał się liderem i kapitanem mistrza Qatar Stars League. Desailly w Al-Gharafie grał tylko sezon. Jednak były AC Milanu i Chelsea F.C. nie zakończył kariery. Francuski gracz pozostał w Katarze i przeniósł się do Qataru SC. Obrońca nie zabawił się długo w ekipie z Doha. Desailly wystąpił tylko siedem razy, kończąc karierę zaledwie po czterech miesiącach gry w Qatarze SC.

Statystyki gry w Katarze: 2004-2005 Al-Gharafa 28/15 2005-2006 Qatar SC 7/0

Pep Guardiola

32-letni Pep Guardiola w 2003 roku postanowił podbić piłkarski Bliski Wchód. Hiszpan złożyć podpis umowy z Al-Ahli. Czasy po odejściu z FC Barcelony nie były udane dla Guardioli. Zaledwie 28 meczów ligowych w dwa lata dla AS Romy i Brescii sprawiało, że pomocnik zaczął szukać nowego miejsca do grania. Wyborem okazał się ekipa z Dohy Al Ahli. W historii klubu złotymi zgłoskami zapisało się czterokrotnie zdobycie Pucharu Emira Kataru. Guardiola miał wszelkie cechy, aby zostać liderem katarskiej drużyny i zyskać nowe puchary. Tak się jednak nie stało. Hiszpan z Al-Ahli nie wywalczył żadnego trofeum. Jednak zawodnik z Katalonii udowodnił, że jeszcze wiele potrafi. Pomocnika uważano za jednego z najlepszych piłkarzy w lidze. Mimo to ekipa Al-Ahli nie zachwycał. Czwarte i ósme miejsce na koniec rozgrywek 2003/2004 i 2004/2005 sprawiły, że gra w Azjatyckiej Ligi Mistrzów stała się mrzonką. Lepiej drużyna Katalończyka spisywała się w Arabskiej Lidze Mistrzów. W rozgrywkach 2004/2005 Guardiola z drużyną odpadł w ćwierćfinale. Latem 2005 roku Hiszpan przeniósł się do swojego ostatniego klubu w historii, meksykańskiego Dorados de Sinaloa, prowadzonego przez swojego przyjaciela Juana Manuel Lillo.

Statystyki gry w Katarze: 2003-2005 Al-Ahli SC 36/5

Fernando Hierro

Z półfinalisty Ligi Mistrzów Realu Madryt do Ar-Rajjan SC. Tak „zjazd” w 2003 roku zaliczył Fernando Hierro. Po konflikcie z Florentino Perezem obrońca stał się początkiem nowego otwarcia w Ar-Rajjan. W 2003 roku otworzono Ahmad bin Ali Stadium, który został stadionem katarskiego zespołu. Ten obiekt po renowacji będzie gościł piłkarzy mistrzostw świata 2022. Hierro na Bliskim Wschodzie zabawił się zaledwie sezon. Oprócz niezłych apanaży Hiszpan zyskał Puchar Emira Kataru. Po sezonie 2003/2004 Hierro powrócił na Stary Kontynent, podpisując umowę z Boltonem.

Statystyki gry w Katarze: 2003-2004 Ar-Rajjan SC 19/3

Jay-Jay Okocha

W 2006 roku Jay-Jay Okocha zdecydował nie podpisywać nowej umowy z Bolton Wanderers. Były kapitan angielskiej ekipy postanowił przenieść się na Bliski Wschód. Po stracie Marcela Desailly’ego Qatar SC podpisał umowę z inną gwiazdą piłki nożnej Jay-Jay Okochą. Nigeryjczyk ma ofertę także z innej katarskiej ekipy Ar-Rajjan SC. Ostatecznie gwiazda afrykańskiego futbolu został graczem Qatar SC. „Oczywiście, Jay-Jay jest tutaj, aby pomóc nam wygrać trofea” – powiedział członek klubu Jassim bin Hamad bin Nasser Al Thani. Tak się jednak nie stało. Sam Okocha nie został gwiazdą katarskiej lidze. 6 goli w ponad czterdziestu występach to nierewelacyjny wynik. Były reprezentant Nigerii był niezadowolony z azjatyckiej przygody. Opuściłem Katar po roku, ponieważ nikt nie przychodził na nasze mecze. Nigdy jakoś szczególnie nie dbałem o pieniądze, ponieważ piłka nożna to moja pasja, a kibice dodają zawodnikom wielkiego wsparcia. Nie sądzę, że bez fanów osiągnąłbym aż tyle.

Statystyki gry w Katarze: 2006-2007 Qatar SC 41/6

Abedi Pele

Abedi Pele to legenda ghańskiego futbolu oraz jeden z najbardziej znany afrykańskich graczy w historii. Pomocnik karierę zaczynał w Real Tamale United (ekipa z Ghany). Następnie przeniósł się do Al-Sadd. Zawodnik z Afryki to nietypowy przypadek kariery. W europejskiej piłce błysnął po latach spędzonych w Ghanie, Katarze czy Beninie. Mało piłkarzy w kwiecie wieku wyjeżdżało do Kataru. W 1982 roku 17-letni Pele ze swoją reprezentacją wygrał Puchar Narodów Afryki. Ghańczyk grał nawet w finale. Mimo to kwota jego transferu do Al-Sadd wyniosła marny tysiąc dolarów. Pele nie stał się najjaśniejszą postacią katarskiej ligi. Dowód? Zaledwie 8 rozegranych spotkań w najwyższej klasie rozgrywkowej w Katarze. Mimo to afrykański Pele zdobył 7 goli. Mimo niewielkiej liczby meczów były gracz Olympique Marsylia ma pozytywne wspomnienia z grą dl Al-Sadd. W 2021 roku jego syn Andre Ayew podpisał kontrakt z Al-Sadd. Gracz przyznał, że ojciec pomógł w decyzji podpisania umowy z tą katarską ekipą.

Statystyki gry w Katarze: 1982-1983 Al-Sadd 8/7

Raul Gonzalez

Madridistą się jest, a nie bywa. Takie słowa trafnie opisują Raula. Odejście z 2010 roku, które odbyło się w średnich okolicznościach, bez wielkich fanfar mogło zaskakiwać. Hiszpan przeniósł się do Schalke Gelsenkirchen, gdzie niejednokrotnie udowadniał, że nie zatracił swojej magii gry w piłkę nożną. Po okresie występów dla ekipy z Zagłębia Ruhry postanowił po raz pierwszy w historii swojej kariery opuścić Europę. Nowym miejscem, w którym występował Raul był katarski Al-Sadd. Wraz z żoną uważamy, że mój transfer tu jest słuszną decyzją. Jesteśmy niezwykle podekscytowani tym co nas czeka, szczególnie po tak ciepłym przyjęciu. Pierwszy sezon w Al-Sadd udowodnił, że Raul ciągle ma ciąg na bramkę rywala. 9 goli w dwudziestu dwóch spotkaniach ligowych miało miejsce w pierwszym sezonie Hiszpana w Katarze. Kolejne rozgrywki to dużo gorsza forma legendy „Królewskich”. W siedemnastu meczach Raul strzelił zaledwie 2 bramki. W czerwcu 2014 roku hiszpański piłkarz zdecydował się na rozstanie z katarską ekipą. Mimo średnio udanego pobytu pod względem piłkarskim Raul spełnił się jako nieformalny ambasador Al-Sadd. Zawodnik szkolił dzieci i był ulubieńcem kibiców. W 2013 roku Hiszpan zagrał przeciwko swojemu klubowi Al-Sadd. W meczu o Trofeo Bernabeu Raul pożegnał się z kibicami Realu Madryt. Sam napastnik zdobył bramkę przeciw katarskiej drużynie. Ostatecznie Hiszpan zakończył karierę w 2015 roku w barwach New York Cosmos.

Statystyki gry w Katarze: 2012-2014 Al-Sadd 39/11

Romario

3 miesiące w Katarze. Tyle czasu w Azji spędził Romario. Brazylijczyk został w 2003 roku wypożyczony z Fluminense do Al-Sadd. Zamiast przygotowywać się do rozgrywek brazylijskiej Seria B, Romario przywdziewał barwy katarskiej ekipy. Gra na Bliskim Wschodzie nie przyniosła chwały słynnemu Brazylijczykowi. Napastnik wystąpił w zaledwie sześciu spotkaniach. Romario nie strzelił ani jednego gola w Katarze. Nic dziwnego, że Brazylijczyk źle wspominał pobyt w Azji. Do tego napastnik na pewien czas wyjechał z kraju z powodu wojny w Iraku.

Statystyki gry w Katarze: 2003 Al-Sadd 6/0

Wesley Sneijder

Rekordzista pod względem liczby występów w reprezentacji Holandii swoją długą i pełną sukcesów kariery. W 2010 roku według wielu został „obrabowany” ze Złotej Piłki. Wówczas Sneijder wygrał Ligę Mistrzów i zdobył srebrny medal mistrzostw świata. W 2018 roku holenderski gracz parafował umowę z katarską ekipą Al-Gharafa. Wcześniej w tym klubie grali tacy gracze jak: Juninho Pernambucano, Ze Roberto czy Marcel Desailly. Sneijder w Katarze spędził półtora roku, lecz grał jedynie w 2018 roku. Bardzo udany był sezon 2017/2018, gdy Holender zanotował 8 bramek i 4 asysty w dziesięciu spotkaniach. Jeszcze w trakcie gry w Katarze po raz ostatni zaprezentował się w koszulce reprezentacji Holandii. Miało to miejsce w drugim sezonie występów dla Al-Gharafa. Statystyki w rozgrywkach 2018/2019? 11 meczów, 6 goli oraz asysta. Zimą 2019 roku doznał urazu mięśnia. Więcej w profesjonalnym futbolu Sneijder już nie wystąpił.

Statystyki gry w Katarze: 2018-2019 Al-Gharafa 21/14



Ławka rezerwowych były graczy, którzy grali w Katarze: Sonny Anderson, Nigel de Jong, Taribo West, Juninho Pernambucano, Frank Lebouef, Ronald De Boer, StefAn Effenberg, Christophe Dugarry, Claudio Canigga, Ze Roberto, Mario Basler